Van blubber naar zandpad

Dinsdag heb ik hier al getoond dat het aan de westkant van het Weinterper Skar lekker opschiet met de herinrichting van het gebied. Vandaag een 10-delige diashow van de werkzaamheden aan het nieuwe pad op de heide aan de oostkant. Met tractor en wagen wordt de ene karrevracht zand na de andere aangevoerd, waarna het zandbed met behulp van een rupskraan wordt geëgaliseerd. In ons tuintje zou zo’n vracht zand voor een onoverkomelijke ravage zorgen, hier lijkt het zand keer op keer in het niets te verdwijnen …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Weer een weg weg

“Kom, laat ik eens kijken hoe ver ze zijn met het verwijderen van het wegdek van de Nije Heawei …,” dacht ik vanmorgen na de koffie. Een half uurtje later stond me een verrassing te wachten … het asfalt is gisteren in één keer volledig van oost naar west verwijderd. Nadat eerder al een deel van de oude Opperhaudmare uit het landschap is verwijderd, is ook het oostelijk deel van Nije Heawei nu dus voorgoed verleden tijd. En zo ziet het er nu aan de westkant uit …

Dit is dus de plek waar vandaag precies drie weken geleden een boomwal uit het landschap is gerukt. Ik veronderstelde toen al dat de heide aan de noordkant op deze manier veel mooier op het landschap aan de zuidkant zou aansluiten, zodra de weg en de bermen eenmaal weggehaald zijn. Die veronderstelling lijkt nu wel te kloppen …

Verderop wordt nog hard gewerkt. Daar ben ik vandaag niet aan toe gekomen, want met de zware fotosessie van gisteren nog in mijn benen, liep het vandaag over het nieuwe zandpad dubbel zo zwaar …

De sloop van een boomwal

Nadat ik in het begin vooral de herinrichtingswerkzaamheden aan de oostkant van het Weinterper Skar had gevolgd, heb ik me vorige week woensdag tussen de buien door eens gericht op de westelijke kant. Ook aan die zijde is de Nije Heawei afgesloten voor alle doorgaande verkeer …

Verder leek er in eerste instantie weinig aan de hand, maar dat veranderde zodra ik voorbij de eerste flauwe bocht in de weg was. Om van het gebied aan de noord- en de zuidkant van de weg weer een geheel te maken, werd een complete boomwal aan de noordkant van de weg verwijderd …

Het groffe werk werd gedaan met de rupskraan. Met meer of minder geweld werden de bomen uit de grond getrokken. De man met de kettingzaag zorgde voor de verdere verwerking …

Het gaat me nog steeds aan het hart om te zien hoe mens en machine mijn favoriete natuurgebied te lijf gaan. Maar eerlijk is eerlijk, naar mate de werkzaamheden vorderen en de nieuwe contouren van het Weinterper Skar beter zichtbaar worden, krijg ik langzaam maar zeker meer begrip voor hetgeen Staatsbosbeheer voor ogen staat …

Voordat ik It Skar weer achter me liet, heb ik mijn blik nog een keer over het zuidwestelijke deel van het gebied laten gaan. Dit open heidegebied aan de zuidkant van de Nije Heawei gaat straks zonder hindernissen over in het open gebied aan de noordkant van de weg, en dat heeft toch ook wel wat …

Zwaar materieel op de hei

Maandag heb ik hier al even laten zien, dat ‘vrij wandelen’ momenteel niet meevalt in het Weinterper Skar. Toch heb ik het er op die mooie maandagmiddag op gewaagd om de zuidkant van het Weinterper Skar even in te trekken …

Er wordt intussen niet meer alleen aan de weg gewerkt, maar ook aan de aanleg van het nieuwe pad, dat binnenkort als alternatief voor de Nije Heawei gaat dienen. Tot aan het hek was daar weinig van te merken …

Eenmaal voorbij het hek dat de heide begrenst, zag ik in de verte een rupskraan en een tractor op de heide staan …

Om een pad door de heide te banen, wordt er een strook heide geplagd. Die toplaag wordt met een tractor met dumper afgevoerd om elders in het gebied opnieuw te worden gebruikt …

Precies ter hoogte van we werkzaamheden ligt al enige jaren een omgevallen boomstam, die kon mooi als zitplaats dienen om het werk eens rustig te aanschouwen. Door biesgras en spinnenwebben had ik een mooi zicht op de kraan …

Intussen bleef de tractorbestuurder af en aanrijden om zijn vrachtjes te halen en elders weer te lossen …

Nadat deze zware jongen opnieuw was gepasseerd, kon ik de volle breedte van het pad benutten om terug te lopen. Het eerste stuk ging prima, maar eenmaal bijna weer bij de Nije Heawei en op het laatste stuk van die weg naar de auto was het weer een glibberpartij …

Secuur plagwerk

Woensdag eindigde ik hier met de foto van een latje in de berm van de Nije Heawei aan de oostelijke kant van het Weinterper Skar. Vandaag pak ik de draad weer op bij dat stokje met het opschrift “Niet frezen” …

De Nije Heawei wordt teruggeven aan de natuur. Het asfalt en een overbodig geworden waterafvoerbuis naast de weg worden verwijderd. Ook de bermen worden aangepakt. Het stuk berm ten zuiden van de weg, dat grenst aan een stuk blauwgrasland, bevat kwetsbare vegetatie zoals wonderschone brede orchissen. Daarom krijgt de berm hier een speciale behandeling, de bovenste laag wordt voorzichtig geplagd met een kraan, zodat deze toplaag na het verwijderen van het asfaltwegdek weer teruggelegd kan worden. Of het handig is om die plaggen op de eveneens kwetsbare vegetatie daar vlak achter te leggen, is maar de vraag …

“Maar,” zo zei de kraanmachinist”, “Pieter hat sein dat it sa moat, en dan bart it sa.”
En Pieter kan het denkelijk weten, want dat schijnt een van de regionale opperhoofden van Staatbosbeheer te zijn … En dus gebeurt het zo 😉

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.



Het is begonnen

Boswachter Herman had niets te veel gezegd, toen hij me vorige week vertelde dat er deze week begonnen zou worden met de herinrichting van de Nije Heawei, want maandagochtend vond ik meteen na het opstaan al een mailtje van projectmanager N381 Anne Meijer in mijn mailbox:

“Goedemorgen Jan,

Het is al weer een tijdje geleden dat we voor het laatst contact hebben gehad.
Deze week (hoogstwaarschijnlijk vandaag) wordt gestart met de herinrichtingswerkzaamheden van de Nije Heawei.
De werkzaamheden worden uitgevoerd door Aannemersbedrijf Lolkema.
Ik hoop je hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Mei freonlike groetnis,
– Anne Meijer”

En dus ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om verslag te doen van het begin van de werkzaamheden op dit zo geliefde plekje. De onderstaande foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken, linksonder de foto’s verschijnt daarbij een korte omschrijving …

De bermen die de Nije Heawei flankeren, zijn over de hele lengte gefreesd, behalve dat ene stukje van pakweg 100 meter kwetsbare berm aan de oostkant van het Weinterper Skar. Dat stuk berm is niet gefreesd. Het is de bedoeling dat de berm hier voorzichtig wordt geplagd en dat die plag later weer netjes op zijn plek wordt gelegd. Waarom …? Omdat dit van nature een uitermate kruidenrijke berm is, waar elk jaar vele tientallen orchissen en andere bloemen tot bloei komen, zoals ik hier o.a. op 3 mei 2014 hebben getoond in “Orchissen in de berm”

Op het Oudemirdumerklif

Aan het eind van het door tuinwallen omgeven Minne Minnespaad komen we na enige tijd op het Oudemirdumerklif (kaart Google Maps) aan en krijgen we vanaf bijna 8 meter hoogte een prachtig uitzicht over het IJsselmeer …









Samen met een ouder paar, dat een verdieping lager op één van de zeven bankjes zit, genieten we een tijdlang van de leegte op het zonovergoten IJsselmeer …









Nou ja, leegte … echt helemaal leeg is het IJsselmeer zeker in de zomermaanden maar zelden. Woensdag zagen o.a. een fraaie driemaster tussen ons en Enkhuizen richting Lemmer koersen …









Gestaag voorbij drijvende wolken zorgen intussen voor een mooi lichtspel van donkere vlakken die over het wateroppervlak glijden …









Als we de blik in zuidelijke richting wenden, zien we dat de leegte aan de horizon boven de vlakke Noordoostpolder voorgoed is verdwenen …









Daar is in de afgelopen jaren het grootste windmolenpark van ons land verrezen, dat op 21 juni jl. door minister Kamp van Economisch Zaken is geopend …









Helemaal klaar lijkt het park nog niet te zijn, want met een enorme kraan worden nog werkzaamheden uitgevoerd bij één van de enorme turbines …









En voor wie nu denkt: “Ach, die paar windturbines, dat valt toch wel mee …” Nee, het valt niet mee, want het zijn er gigantisch veel, 86 om precies te zijn. Hieronder zie je nog maar een deel van het totale park. Maar ja, we zullen toch aan duurzame energie moeten werken en wennen. En laten we eerlijk zijn, die krengen moeten toch ergens staan …









Er zit weinig anders op dan af en toe maar eens de andere kant op te kijken of een oogje dicht te knijpen, vrees ik. In dit geval richten we de blik gewoon maar weer samen met het oudere paar op de nog steeds maagdelijk lege vlakte van het IJsselmeer in westelijke richting …









Ondanks die windturbines houd ik nog steeds van dit unieke stukje Fryslân!