Achter de slagboom

De eerste gezamenlijke fotokuier die Jetske en ik dit jaar hebben gemaakt, was op 1 maart in het Weinterper Skar …

Bij aankomst zagen we dat het zandpad intussen was afgesloten met een slagboom, en helaas had ik geen sleutel …

Er restte ons niets anders dan een gang over het natte, zwaar lopende zandpad …

Bij de splitsing aangekomen was mooi te zien hoe de slenk zich door de noordkant van het gebied slingert …

De aanblik van de plek waar tot vorig jaar oktober de Nije Heawei liep en waar elk jaar brede orchissen de berm van de weg kleurden, was een stuk minder mooi …

Het was te koud om lang lekker op het bankje te kunnen zitten, maar vanaf deze plek leek het al bijna alsof er niets was gebeurd …

Van blubber naar zandpad

Dinsdag heb ik hier al getoond dat het aan de westkant van het Weinterper Skar lekker opschiet met de herinrichting van het gebied. Vandaag een 10-delige diashow van de werkzaamheden aan het nieuwe pad op de heide aan de oostkant. Met tractor en wagen wordt de ene karrevracht zand na de andere aangevoerd, waarna het zandbed met behulp van een rupskraan wordt geëgaliseerd. In ons tuintje zou zo’n vracht zand voor een onoverkomelijke ravage zorgen, hier lijkt het zand keer op keer in het niets te verdwijnen …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Greppelfrezen

Ook in de winter gaat het werk op het land waar mogelijk door. De afgelopen weken waren de omstandigheden blijkbaar goed voor het frezen van de greppels, want daar hadden diverse boeren in de omgeving het druk mee …





Mits op de juiste afstand vind ik het altijd een mooi gezicht om achter de tractor een fontein van modder te zien opspuiten, waarna de greppel weer op diepte is en het overtollige water weer kan worden afgevoerd naar de sloten …




Een bijzonder bruggetje

Nadat Jetske en ik vorige week dinsdag tijdens onze fotokuier in het bos bij de Poostweg de mountainbiker uit zicht hadden zien verdwijnen, lieten wij het fietspad achter ons …





We vervolgden onze weg in westelijke richting en staken enkele minuten later de Scherpschutterslaan over. Wat een verschil met eind oktober, waar toen de bomen nog voorzien waren van een kleurrijk bladerdek, leek nu de kerstversiering al te zijn opgehangen …





Ineens herinnerde ik me dat we nu op een pad kwamen dat er eind oktober niet al te best bij lag, en dat was nu -bijna twee maanden later- weinig anders. Het eerste stukje ging nog wel …





Enkele meters verderop restte ons niets anders dan voetje voor voetje langs de haag te schuifelen, want bij een misstap zakte je tot de enkels in de modder. Jetske had daarbij het geluk dat ik voorop liep, waarbij ik zo ongeveer alle sneeuw van de haag in mijn nek kreeg …





Nadat we deze hindernis hadden genomen, kwamen we uit bij het bruggetje met die bijzondere overkapping en het hek in met midden, dat ik eind oktober voor het eerst had gezien …





Aan de zuidkant was de sneeuw van de overkapping al gesmolten, aan de noordkant gaf het laatste beetje sneeuw het poortje nog net wat meer cachet …





Dichterbij gekomen zagen we dat er voetafdrukken in het dunne laagje sneeuw op het bruggetje stonden …





Ik weet het … het hoort niet, maar ik kon het niet laten … De voetafdrukken liepen door aan de andere kant van het hek, en dus kon ik het niet laten om even aan het hek te voelen. In oktober zat het op slot, nu zwierde het in één keer open …





Tja, en dan kruipt het bloed waar het eigenlijk niet kan gaan … Of we nu wilden of niet, we moesten nu toch even met eigen ogen zien wat er zich aan de andere kant van hek en heuvel bevond …





Wel, ik kan jullie vertellen dat we het intussen weten, maar uit privacy-overwegingen gaan we daar nu eens lekker niks over zeggen …





Wil je weten waarom het jaartal 1748 op het hek staat? Dan verwijs ik je naar het logje over het rondje Lauswolt dat ik eind oktober heb geschreven.