Een aanmodderende merel

Sinds vorig najaar met groot materieel de grote bos bamboe achter uit ons tuintje is verwijderd, hebben we een stuk minder vogels in de tuin. Maar de vogels die er zijn, daar beleef ik dan toch wel weer plezier aan …

Vorige week ontdekte een mereldame dat een drijvend plantenbakje in de vijver uitstekend bouwmateriaal bevatte, en ik zat op dat moment toevallig prinsheerlijk met de camera in een hoekje op het terras …

Keer op keer streek ze op het bakje neer, dan keek ze eens om zich heen om te zien of de kust veilig was, waarna ze natte modder en plantenresten bijeen begon te schrapen …

Met een snavel vol metselmateriaal verdween ze daarna om meestal korte tijd later terug te keren. En zo bleef ze nog gedurende lange tijd aanmodderen …

Enkele jaren geleden hadden we een merelnest in de klimop, waar deze merel keer op keer naar toe gaat, heb ik nog niet kunnen achterhalen.

De late winter van 2018

Nadat hij eerst maar niet leek te willen beginnen, lijkt er intussen maar geen eind aan de winter van 2017-2018 te willen komen. Eigenlijk kunnen we het maar beter hebben over de late winter van 2018, want in december en januari stelde de winter niks voor. Het enige wat in die periode even aan winter deed denken, was een dun laagje sneeuw op 11 december. En dat terwijl het dit weekend met een harde oostenwind en lichte tot matige vorst opnieuw bar koud was …

December was een graad warmer en januari was zelfs ruim 2 ºC warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Op 24 januari werd het zelfs 12,5 ºC in ons tuintje, veel gekker moet het toch niet worden. Echt winterweer werd het pas in februari. Vooral in de laatste week van de maand was het met ’s nachts lichte tot matige vorst en zelfs een tweetal echte ijsdagen bitter koud. Daarmee kwam de gemiddelde temperatuur voor de winter van 2017-2018 uiteindelijk uit op 3,3 ºC …

Nog even wat koude cijfertjes op een rij. Ik heb in ons tuintje 28 vorstdagen kunnen noteren, tegen 40 gemiddeld over de periode 1971-2000. Om nog eens duidelijk te maken wanneer het deze winter koud werd: 22 van die vorstdagen vielen in februari. Matige vorst heb ik maar 4 keer kunnen noteren, tegen 14 normaal over de eerder genoemde periode. Hoewel het er enkele nachten dichtbij kwam, zat strenge vorst er ook deze winter weer niet in …

De verdeling van de neerslag liep gedurende de winter parallel aan de temperatuur. December en januari waren niet alleen erg zacht, maar ook uiterst somber en nat. In de koude februari viel minder dan de helft van de normale hoeveelheid neerslag …

De kou liet zich op 28 februari het best zien en voelen op het Wad. Bij een harde oostelijke wind en enkele graden vorst, die al snel voor een gevoelstemperatuur van ca. -17 ºC zorgden, dreven er grote ijsvelden over de Waddenzee. In de verte stak het met sneeuw bedekte Ameland ongewoon wit tegen zee en lucht af …

Wat betreft de hoeveelheid neerslag nestelt deze winter zich met 200 mm tussen het langjarig gemiddelde over 2003-2018 (219 mm) en dat over de periode van 1971-2000 (185 mm) …

Hoewel de opvallend koude winterse uitsmijter van februari en maart zich misschien nog wel een tijdje in ons geheugen zal nestelen, zal de winter als geheel wel snel worden vergeten. Met een gemiddelde van 3,3 ºC was het niet de warmste winter van de laatste tien jaar, en dat is tegenwoordig al heel wat. Maar uiteindelijk was deze winter dan toch weer 0,7 ºC warmer dan het gemiddelde van de winters in de periode 1971-2000 …

De laatste dagen van februari en de eerste 3 dagen van maart gaven voor de winterliefhebbers nog wat sjeu aan deze editie van de winter. Op 24 februari lag de Bonke bij Leeuwarden nog helemaal open, maar een week later bonden honderden schaatsers daar de smalle ijzers onder om even een tochtje naar Aldtsjerk te maken. Helaas is het bij die ene dag gebleven, omdat koning Winter zich daarna weer terugtrok …

Als de Bonke en vele andere wateren eind februari-begin maart ondanks het spelbederf van zonnestraling en windkracht, in een week tijd dicht kunnen vriezen, dan biedt dat ondanks alle pessimistische scenario’s in mijn ogen toch nog hoop voor toekomstige schaatstochten. Als die klassieke winterse luchtdrukverdeling met een krachtig hogedrukgebied boven Scandinavië en een lagedrukgebied boven Zuid-Europa nu eens in de eerste helft van januari op de weerkaarten verschijnt – wanneer de aanzienlijk zon minder kracht heeft – dan moet er meer moois mogelijk zijn …

Aan de provincie en aan het waterschap heeft het in elk geval niet gelegen. Zodra er zicht was op de serieus winterse ontwikkelingen, kondigde de provincie al een vaarverbod af voor een groot deel van Friese wateren, voordat er nog maar een centimeter ijs lag. Het waterschap zorgde ervoor om vroegtijdig het gewenste peil te bereiken, zodat daarna z.s.m. alle gemalen stilgelegd konden worden. Dit alles om een maximale ijsgroei mogelijk te maken. Wat mij betreft hulde voor provincie en waterschap derhalve, want elke mogelijk kans op natuurijs moet ten volle worden benut.

In de wintertuin

Geen paniek mensen, het is winter en dan valt er nu eenmaal af en toe wat sneeuw. Ons tuintje fleurde er gisteren helemaal van op. Zeg nou zelf, zo’n laagje sneeuw brengt de tuin meteen in de kerstsfeer zonder dat je er wat voor hoeft te doen …

Meer dan een centimeter of 7 sneeuw hebben we hier de afgelopen dagen niet gehad, zoals de foto’s goed laten zien. Maar het was genoeg om de dag een stuk lichter te maken dan normaal gesproken vaak het geval is in de spreekwoordelijke donkere dagen voor kerst …

Bijkomend voordeel is dat de vogels zich meteen weer meer laten zien in ons tuintje. De merel behoort weer tot de vaste bezoekers van het voederhuisje, dat sinds vorige week weer op het terras staat …

Gisteravond rond half elf heb ik nog even in de tuin gekeken. Hoewel op dat moment ook in Fryslân code rood van kracht  was, heb ik me nog even in de tuin gewaagd om de situatie in ogenschouw te nemen …

Van een sneeuwjacht was ook op dat moment nog bepaald geen sprake, zodat ik rustig even blootsvoets een rondgang kon maken. Dat is voor mij nog altijd één van de grootste geneugten van een laagje sneeuw. Of het komt door de MS weet ik niet, maar het brengt zowel tijdens de korte kuier als nadien een tijdlang een heerlijke tinteling teweeg in mijn voeten … The big barefooted snowman was here again …

Tegen middernacht dwarrelden de laatste sneeuwvlokjes neer rond de nog blad dragende hazelaar in ons tuintje. Op dit moment (dinsdag 14:00 uur) is de temperatuur inmiddels opgelopen tot bijna 3ºC. De laatste sneeuwresten smelten gestaag weg, zodat de donkere dagen voor kerst gewoon terug kunnen keren. Dat geeft mij de kans om de zaak de komende dagen weer wat op de fleuren met nog wat zomerse foto’s …

Een gezellig kwinkelierende merel

Hoewel de gezondheid het maar mondjesmaat toeliet, is het voorjaar me gelukkig niet helemaal ontgaan. In de eerste week van april heb ik op een mooie middag in de tuin wat foto’s kunnen maken van de merel die – om de stemming erin te houden – regelmatig gezellig zat te kwinkelieren in de hazelaar …


Merels ontkleden terraspoes

Naturetoday.com kwam vandaag met het bericht dat de natuur anderhalve maand voor ligt op schema. In ons tuintje is dat al niet anders. Eind december stond de eerste narcis al stoer te bloeien, en op dit moment hebben de merels volop nesteldrang. Ze zijn in elk geval druk bezig met het verzamelen van nestmateriaal, onze terraspoes wordt langzaam maar zeker van haar warme en heerlijk zachte moskleedje ontdaan door een paar merels …





Het is me helaas nog niet gelukt om een merel te fotograferen, terwijl die aan het mos aan het trekken was. Zodra ze me gewaarworden vliegen ze weg of ze gaan heel onschuldig iets verderop aan de rand van de vijver zitten …





En dan maar quasi onschuldig omkijken, alsof ze willen zeggen: “Aan de terraspoes komen …? Ikke …? Welnee, ik kom alleen even om een slokje water te drinken en mijn toilet te maken …”




Voorjaar in De Deelen (1)

Vrijdag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens samen met mijn fotomaatje Jetske een fotokuier gemaakt in De Deelen. Toen Jetske al aan het begin van de wandeling al op het eerste bruggetje neerknielde om uitgebreide opnamen te maken van de fraai weerspiegelende wolken, had ik het gevoel dat het wel eens een pittige en langdurende kuier kon worden …





Van alle kanten klonk vrolijk gekwinkelier van diverse vogeltjes. De gezellig kwetterende tjiftjaf nam alle tijd om even rustig voor ons te poseren …





En dat was al niet anders met de merel, die een stukje verderop vrolijk het hoogste lied ten gehore bracht …





De idylle werd eigenlijk alleen verstoord door een paar Canadese ganzen, die wat al te luid en zeker te lang achtereen duidelijk lieten weten van wie dat petgat eigenlijk was …





Terwijl Jetske op ongeveer een kwart van het eerste pad opnieuw was neergeknield, omdat ze een pad op haar pad trof, heb ik mijn weg rustig in noordelijke richting vervolgd …





Onderweg maakte ik in mijn eigen tempo hier en daar nog even een foto van wat uitbottend groen …





Ter hoogte van het bruggetje over het petgat, heb ik me lekker in de zon en uit de wind op één van mijn favoriete bankjes genesteld. Daar voegde Jetske zich een kwartiertje later bij me …

– wordt vervolgd –

Rondedans van een merel

Nu het eindelijk even echt koud winterweer is, zitten er ineens weer veel meer vogels in ons tuintje …





Qua aantal voeren de mussen net als voorgaande jaren de lijst aan, maar ook verschillende meesjes en het roodborstje laten zich regelmatig even zien …





Ook dit jaar heeft een aantal merels zichzelf echter weer uitgeroepen tot baas van ons tuintje …





De andere vogels weinig gunnend, doen de merels zich beurtelings tegoed aan de pot met pindakaas …





Terwijl hij op zijn beurt wachtte, voerde één van die merels gistermiddag even een rondedansje uit op één van de paaltjes bij de vijver …