Sneeuw in de tuin

“De MS flikt me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …,” schreef ik vorige week woensdag op de tweede sneeuwdag.

Het was uitermate lief en sympathiek dat velen me als reactie daarop beterschap wensten, maar echt nodig is dat op zo’n moment niet hoor. Ik ben op zo’n dag ook niet echt ziek of zo, maar het is gewoon even een mindere dag. Waar een ander ’s ochtends bij de koffie even bijpraat met een collega of met zijn of haar partner, daar gebruik ik op zo’n moment mijn weblog even voor. Want ja, in zekere zin zijn jullie – mijn medebloggers – mijn collega’s. En mijn partner zit overdag op het werk met haar collega’s bij te praten …

Zo’n periode met ’t gevoel van elastiek in de benen is meestal na één dag van relatieve rust weer voorbij. Vorige week woensdag heb ik me grotendeels voor het raam vermaakt met zicht op de tuin. Maar als kind van de winter kon ik het toch niet laten om ’s middags ook nog even een klein rondje door de tuin te maken …

Lytse reade Robin

Lytse reade Robin, zo noem ik onze vast roodborstige wintergast: kleine rode Robin voor niet-Friestaligen …

Hoe zachter de winters zijn, hoe langer het duurt voordat hij zich weer laat zien, zo lijkt het. Maar vanmorgen liet hij zich dan toch weer even bewonderen op één van de voederplekjes in de tuin …

Twee vogeltjes

Lange tijd zag het er gistermiddag naar uit dat ik zonder foto’s thuis zou komen, want de onderwerpen kwamen me bepaald niet aanwaaien. En bij de onderwerpen die zich aandienden, dan was ik een paar maal te laat …





Uiteindelijk lukte het toch om een roodborstje en een pimpelmeesje op de foto te krijgen. Echt mooi zijn deze foto’s niet geworden, maar ik ben al lang blij dat ik op zo’n goeddeels grijze dag toch weer een paar vogeltjes heb kunnen kieken …





Op dit moment breekt de zon hier lekker door. Tijd om een broodje te eten, en dan maar eens kijken of er ergens in de natuur nog wat valt te beleven.

’t Roodborstje is terug

Het heeft even geduurd, maar nu het langzamerhand toch wat kouder wordt – we hebben al twee dagen op rij met een maximumtemperatuur onder de 5 ºC gehad (!) – laat het roodborstje zich ineens weer zien in ons tuintje …





De pot pindakaas met meelwormen heeft duidelijk niet alleen een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mussen, merels en mezen in de buurt, maar ook het roodborstje geniet ervan …




De lange witte winter (8)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 8 is getiteld “Honger en dorst”, in deze aflevering zien we o.a. wat tuinvogels voorbij komen die zich tegoed doen aan het lekkers dat er in ons tuintje voor ze te vinden was. De door middel van een luchtpompje deels ijsvrij gehouden vijver bood een mooie drinkplek voor ze. Verder nemen we nog even een kijkje in het besneeuwde landschap bij het Weinterper Skar en de Merskenheide …





Zondag 13 januari volgt deel 9: “In het rietland”. Daar komen we o.a. de rietsnijders nog eens tegen.

En dan nog even dit:
Heb je nu eerst even genoeg winterse beelden gehad, dan kun je bij Sjoerd van bVision vandaag een paar foto’s zien die ik op 22 september 2012 heb gemaakt tijdens meer zomerse omstandigheden in het Weinterper Skar. Sjoerd verzamelt foto’s van transformatorhuisjes. Iedere zondag staat er een trafohuisje centraal, waarvan de foto’s zijn aangeleverd door lezers van Sjoerd zijn weblog. Vandaag dus een paar foto’s van het transformatorhuisje aan de Nije Heawei bij Wijnjewoude, met als speciale attractie een buizerd, die dit huisje regelmatig gebruikt als uitkijkpost. Hier is het directe linkje: Het is spannend in Wijnjewoude.

De lange witte winter (4)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 4 is getiteld “Nog meer sneeuw” en speelt zich af op 20 december 2009. Een groot deel van die dag was het hier weer bar en boos. Alsof we aan de halve meter sneeuw die er op 17 december was gevallen nog niet genoeg hadden, kwam er op zondag 20 december nog eens een centimeter of tien bij. Toen het sneeuwgebied ons had verlaten, volgde er nog een aantal forse sneeuwbuien. En als het tussen de buien door even droog was, dan blies de wind de fijne sneeuw alle kanten op. Kortom: het was prima weer om lekker binnen te blijven en vanuit de warme woonkamer wat opnamen te maken, waarbij behalve de sneeuw vooral een roodborstje, een merel en een handvol mussen een prominente rol speelden …

Ook dit deel van “De lange witte winter” kan op volledig scherm in HD kwaliteit worden bekeken.





Op Eerste Kerstdag volgt deel 5: “In de witte Weerribben”.

Een vlinder en twee vogels

Het was prachtig weer vanmorgen, en dus liep ik aan het eind van de ochtend even met mijn camera en een kop koffie naar buiten. Ik was nog maar net op het terras gaan zitten, toen ik een vlinder zag fladderen. Nadat hij de omgeving had verkend, streek hij uiteindelijk neer op een onmogelijk en allerminst fotogeniek plekje onder de dakgoot. Omdat het mijn eerste vlinderwaarneming van het jaar was, en omdat hij gelukkig nog net in het zonnetje bleef zitten, heb ik toch maar even een plaatje van deze eersteling geschoten. Meteen daarna was hij ook weer verdwenen …

Aan het begin van de middag trok de lucht ineens weer helemaal dicht. Ik had me voorgenomen om even een ritje naar de Deelen te maken, maar daar heb ik bij nader inzien toch maar van afgezien. Met de huidige benzineprijzen kan ik mijn ritjes voorlopig maar beter beperken tot wat meer zonnige en fotogenieke momenten. Foto’s van grijze landschappen heb ik de afgelopen maanden tenslotte al genoeg kunnen maken.En ach, als ik een beetje oplet, dan zijn er met wat geluk in en rond huis ook wel aardige plaatjes te schieten.

Terwijl ik achter de computer zat, streek ‘ons’ roodborstje even na tweeën op het onderste deel van de voedertafel neer. Omdat Aafje in het weekend de ramen van de schuifpui weer een poetsbeurt had gegeven, kwam het weer eens goed uit dat de camera altijd naast mijn werkplek voor het grijpen ligt. Zonder al te veel moeite kon ik het roodborstje even portretteren …

Drie kwartier later ben ik nog weer even op het terras gaan zitten, het was er een stuk minder aangenaam dan toen aan het eind van de ochtend de zon nog scheen. Maar de beloning die me ten deel viel mocht er zijn, een pimpelmeesje hing geruime tijd aan het laatste netje met zonnebloempitten …