Issus coleoptratus

Zoals ik hier gisteren al vertelde en toonde, heb ik de laatste twee weken regelmatig even een wat foto’s van de verkleurende bladeren van de druif gemaakt. Zo ook vorige week zaterdagmiddag, maar toen zag ik nog wat anders dan alleen de bladeren. Op een van de bladeren zag ik een heel klein beestje kruipen …


Nadat ik er een paar foto’s van had gemaakt, ben ik m.b.v. Obsidentify en internet op zoek gegaan naar wat ik nu eigenlijk had gefotografeerd. Het lijkt te gaan om de Issus coleoptratus, een algemeen voorkomend insect van amper 5 mm, dat ook in onze tuin schijnt te leven leeft van de sappen van planten. Hoe algemeen voorkomend ook, hij heeft geen Nederlandse naam. Kijkend naar het ‘borsteltje’ aan de achterkant, gaat het hier om een nimf (een jong dier).

Voor geïnteresseerden: veel meer informatie en vooral prachtige macro’s van dit beestje kun je hier vinden: ‘Een dinosaurus gespot in Schiedam …’

Herfsttinten van de druif

De hoeveelheid kleur en fleur is in onze tuin snel afgenomen de afgelopen weken. De meeste kleur is momenteel nog te vinden in de hoek van een van de druivenstokken. Daarom heb ik tussen 22 oktober en 4 november eens wat foto’s van gemaakt van de verkleurende bladeren, die dit jaar erg mooi zijn …


Het is boeiend om te zien hoe de bladeren allemaal in hun eigen tempo en op hun eigen manier verkleuren. De variëteit aan kleuren is enorm, maar ook de tekening van de nerven is vaak erg mooi om in detail te bekijken. En dan hebben we ’t nog niet eens gehad over de sporen die diverse beestjes op en in de bladeren hebben achtergelaten …

Druppels, kleuren en zon

De komende dagen staan hier in het teken van herfstbladeren, en meer specifiek die van de druif …


Nadat er vannacht wat lichte regen was gevallen, stond de druif vanmorgen vroeg al lekker in de zon te schitteren …

Druppels, kleuren en zon zorgden samen voor een vrolijk herfstbeeld … intussen regent het echter alweer …

Een zwetende zwam

Een week of drie geleden zag ik tijdens een boswandeling bij Heidehuizen een paar paddenstoelen met een gele hoed op een paar afgezaagde stukken boomstam staan …


Dichterbij gekomen, zag ik dat ze nog meer glommen dan porseleinzwammen. Kwam het door de regen die er diep in de nacht was gevallen? Ik kon het me nauwelijks voorstellen, want dat was al ruim 7 uur geleden. Het moest dus ergens anders door veroorzaakt Rond die tijd las ik in een logje van Edward McDunn iets over ‘Guttatiedruppels’


Daar ben ik eens verder naar op zoek gegaan. Bij ‘Nature Today’ las ik: ‘Na een flinke regenbui is de natuur nat en hangen er overal druppels. Maar als het niet geregend heeft, is het een bijzonder en opvallend gezicht: een houtzwam waarbij grote druppels “zweet” aan de groeirand hangen. Deze druppelvormige vochtuitscheiding komt zowel bij sommige bladplanten, zoals Vrouwenmantel, als bij sommige paddenstoelen voor. Het verschijnsel wordt guttatie genoemd en ontstaat als de paddenstoel in de groei grote hoeveelheden vocht opzuigt en het overschot aan water kwijt moet. Het resultaat zijn dan grote druppels vocht aan de rand van de groeiende zwam. Is het vocht dat de zwam opzuigt gekleurd door stoffen die erin zitten, dan kunnen de druppels deze kleur ook aannemen. Bij sommige paddenstoelen kunnen de druppels zelfs bloedrood kleuren …’


Die guttatiedruppels waren niet het enige wat deze paddenstoel, waarvan ik geen idee heb hoe hij heet, als extraatje te bieden had. Toen ik door de knieën ging om even onder het rokje te gluren, zag ik er ook nog een grote naaktslak op zitten (foto linksonder). Op de tweede foto hieronder zie je hoe de paddenstoel er 10 dagen later uit zag …

Tomatenoogst mislukt

Eind augustus verscheen er plotseling een geel bloemetje aan een plant met harige stelen in een van de bloembakken op het terras. Kennelijk had een vogel er een tomatenzaadje in gedropt …


Op 14 september hingen er een paar harde groene tomaten aan de plant. En intussen bleef hij maar bloeien, er leek geen eind aan te komen …

En uit al die bloemen bleven maar tomaten voortkomen. Op 27 oktober ontdekte ik dat één van de tomaten heel voorzichtig een rode blos begon te krijgen …

Het zachte oktoberweer kwam ook de tomaten duidelijk ten goede. Nog steeds verschenen er regelmatig nieuwe tomaatjes. De eerste had eergisteren intussen mooie oranjerode kleur …

Maar gisternacht ging het mis. Door de harde wind brak de top van de plant los van de ondersteunende stokken, daardoor werd het gewicht van de tomaten teveel voor hun drager, die geknakt achterbleef …

Glimmertjes in het bos

Wat ik zelf ook altijd een mooie paddenstoel vind, is de porseleinzwam met zijn glimmende hoed. Rond meerdere stammen van de oude beuken bij Heidehuizen heb ik er onlangs tamelijk veel zien staan. ‘Soort zoekt soort’ hoor je el eens, zo is het de porseleinzwammen in ieder geval wel, want ze klitten graag in een groepje bij elkaar, zoals op de foto hieronder …


Zo vond ik ze niet op hun mooist, daarom heb ik net zo lang – diep voorover gebogen – staan draaien, zoeken en kijken om de juiste uitsnede te vinden. Dit is ‘m geworden met dank aan het volledig kantelbare schermpje van mijn camera. Kijk eens hoe gaaf ze nog zijn, en er kleeft nog geen vliegje op vast …

Hoezo ‘vliegenzwam’ …?

De vliegenzwam is in 2022 de ‘Paddenstoel van het jaar’. Het is wel zo ongeveer de meest opvallende paddenstoel van ons land. Het beeld van ‘op een grote paddenstoel, rood met witte stippen …’ is bij de meesten van ons al vroeg ingeprent. Die kabouter heb ik er zelf overigens nog nooit op zien zitten. Maar wat erger is, ik heb er ook nog nooit een vlieg op zien zitten. Ik vraag me dan ook serieus af, hoe iemand op het idee is gekomen om het een vliegenzwam te noemen …


Nee, dan de grote stinkzwam, dat is pas echt een vliegenzwam …