Van laag naar hoog

– Een virtuele vakantie 13 –

Na korte tijd voerde de fietstocht ons langs een meertje. Dit moest wel haast het laagste punt van het eiland zijn, bedacht ik me. Niet veel verder passeerden we een hoge duinenpartij. Dit zou, na het vermaarde Kaapsduin bij West-Terschelling, best eens het hoogste punt van Terschelling kunnen zijn. Hoewel het zicht er i.v.m. het grijze weer niet echt toe uitnodigde, besloten we toch de klim naar boven te wagen …


Op de fiets

– Een virtuele vakantie 12 –

De wolkenband die op dag 1 in hoog tempo over ons heen was gedreven, had op dag 2 plaatsgemaakt voor vette grijze wolken die als een dikke deken over het eiland hingen. Na de koffie besloten we een fietstochtje te maken. Dat kon ik toen nog, mede omdat de fietsverhuurder me een uitstekende e-bike mee had gegeven …

Het eerste dat we tijdens de rit onderweg tegenkwamen was de weergeit, die leek te twijfelen of hij binnen zou blijven of dat hij toch maar de wei in zou gaan. Misschien hadden we het resultaat van zijn overwegingen even hadden moeten afwachten …

Aan de waterlijn

– Een virtuele vakantie 10 –

Het werd bepaald geen spectaculaire zonsondergang die avond, maar het was nog goed toeven op het strand. Enkele passerende vissersschepen zetten voor de beide fotografen in het gezelschap de kers op het bescheiden taartje dat aan de einder werd geserveerd. Omdat de wind was gaan liggen, was het ook voor Aafje geen straf om een tijdje aan de waterlijn te staan genieten …

Avond op het strand

– Een virtuele vakantie 9 –

Na de passage van de woelige wolkenband keerde de zon aan het eind van de middag nog terug. Erg lang duurde dat echter niet. Desondanks vertrokken we na het avondeten opnieuw naar het strand.
Wie weet wat de zonsondergang nog zou brengen …

Op naar de natte einder …
Morgen meer.

Wind en wolken

– Een virtuele vakantie 8 –

Met de wind in de rug liepen we de woelige wolkenband tegemoet.
Aan de andere kant van het strandpaviljoen leek de zon alweer te schijnen …