SBB blameert zich in De Deelen

Omdat ik in de buurt was, heb ik gistermiddag weer even een tussenstop gemaakt bij De Deelen. Het mooie weer had veel wandelaars naar het mooie natuurgebied getrokken, want de parkeerplaats stond zo goed als vol.

Staatsbosbeheer staat er als beheerder van het gebied bij veel van de bezoekers duidelijk niet best op. Dankzij de aanhoudende “Afsluiting wegens werkzaamheden” van de korte wandelroute is het gebied eigenlijk alleen nog interessant voor mensen die goed ter been zijn. Er werd dan ook flink gemopperd, want ook ouderen die geen kilometers meer kunnen lopen, maken hier graag even een kuiertje. Het is voor veel van de (vaste) bezoekers niet alleen teleurstellend, maar ook bevreemdend dat deze afsluiting nu al meer dan een jaar duurt …

Wie net als ondergetekende minder goed ter been is, is nu aangewezen op het fietspad langs de Hooivaartsloot. Daar kun je door de rietpluimen naar de overkant van het water koekeloeren. Veel meer valt er niet te beleven. Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om een stuk(je) over het lange brede pad naar het centrum van De Deelen te lopen. Maar ook daar valt weinig te beleven. Uitzicht naar links en rechts heb je er niet en aan dat pad komt maar geen eind. Na een meter of 50 vond ik het welletjes en heb ik rechtsomkeert gemaakt …

Naar aanleiding van mijn klacht over de afsluiting van het gebied d.d. 5 februari kreeg ik via Twitter van Staatsbosbeheer deze reactie: @JanKaliasAfanja‬ ‪@BoswachterRoel‬ De boswachter geeft aan dat natuurorganisaties helaas geen recreatiebijdragen krijgen voor het herstel van voorzieningen zoals hier in De Deelen. We proberen deze brug te vernieuwen zodra er budget voor is. Iedereen kan daarbij helpen via buitenfonds.nl/brugoverdedeelen. Wie helpt mee?”

Kortom: als ik mijn geliefde korte rondje in De Deelen weer wil kunnen lopen, moet ik zorgen dat er eerst € 20.000 op het kleedje komt voor reparatie of vervanging van een simpele houten voetgangersbrug. Maar Staatsbosbeheer, als jullie geen subsidie hebben voor onderhoud en instandhouding van dit soort minimale recreatievoorzieningen, wat doen jullie dan in godsnaam nog in het gebied??? Zonder die minimale voorzieningen verliest het gebied toch zijn publieke waarde? Als het gebied niet meer toegankelijk hoeft te zijn voor wandelaars en natuurliefhebbers, laat het dan maar lekker aan de natuur over, komt helemaal goed …

Ik baal hier echt gruwelijk van. Stapje voor stapje wordt de toegang tot de natuur voor mensen die wat minder ver kunnen lopen steeds meer beperkt. Dat is hier in de buurt de afgelopen jaren al gebeurt op twee plaatsen bij de Leijen en bij het Weinterper Skar. En intussen is De Deelen dus aan de beurt. Staatsbosbeheer, skamje jimme!

Skywatch Friday 454

Vorige week maakte ik weer eens een ritje over het Friese platteland …

Last week I made another ride over the Frisian countryside …

Grijze, laaghangende bewolking dreef traag over de uitgestrekte weilanden …

Gray, low-hanging clouds slowly drifted over the vast meadows …

Flets zonlicht wist af en toe even door het wolkendek heen te breken …

Pale sunlight could occasionally break through the cloud cover …

Bij Nes (Akkrum) werd het Watertorenhotel even heel zacht in het zonnetje gezet…

Near Nes (Akkrum) the Watertorenhotel was put in a soft spotlight …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Muizen, schapen en zilverreigers

Sinds de sneeuw weer is verdwenen, vallen de grote zilverreigers weer lekker op in de weilanden, zelfs als het wat grijs en mistig is …

En er zijn weer veel zilverreigers momenteel. Vooral in It Lege Midden – het laaggelegen centrale deel van Fryslân, een veengebied dat zich uitstrekt van de zandgronden in het oosten tot aan de kleigrond in het westen – kun je soms tientallen grote zilverreigers bij elkaar aantreffen. En ze hebben het er goed, want er schijnen net als in de winter van 2014-2015 weer erg veel veldmuizen in de weilanden te zitten. Tot die conclusie komt Sovon Vogelonderzoek op basis van vogeltellingen, aldus Omrop Fryslân …

Er worden dit jaar veel muizenetende vogels gezien, waaronder een record aantal zilverreigers. De grote zilverreigers en de schapen op deze foto’s bevolkten een paar weilanden in de buurt van Goëngahuizen  …

Rook in ’t rietland

In het grijze weerbeeld viel het nauwelijks op …

Maar de goede toeschouwer zag dat er hier en daar rookslierten als witte wieven door het rietland zweefden …

De vraag is alleen hoe lang nog, want het werk van de rietsnijders staat onder druk …

 

Reeën in wit en groen land

In mijn weeroverzicht van januari liet ik twee foto’s zien van de snelle conversie van de sneeuw- en ijsvlakte bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder naar een grote watervlakte. In de omringende weilanden was het al niet anders. Zo was het er even wit, enkele dagen later was ’t alweer groen …

Hoe dan ook, ik prijs me rijk om in een gebied te wonen waar reeën zich ongeacht de weersomstandigheden bijna met de regelmaat van de klok laten zien. Omdat ik weet dat er verschillende volgers zijn die zelden of nooit een ree te zien krijgen, meteen maar even een mooie serie …

Want hoe vaak je ze ook ziet, ’t is altijd weer een bijzonder en feeëriek schouwspel om die ranke dieren te zien …

Zon over de polder

’t Is om te janken … Kijkend naar de pluim lijkt zelfs lichte vorst er deze winter nauwelijks meer in te zetten, om over echt winterweer maar te zwijgen. En dat in de week waarin we hier in het noorden terugdenken aan de zware sneeuwstorm van 14 februari 1979. Het openbare leven in de provincies Fryslân, Groningen en Drenthe werd dagenlang ontregeld en het leger moest eraan te pas komen om wegen en spoorwegen vrij te maken …

Hoe anders is de situatie nu. In de tuin schieten sneeuwklokjes en krokussen de grond uit. Als het volgens de pluim dan toch geen winter meer wordt, laat dan het voorjaar ook maar komen …

De Jan Durkspolder biedt met wat zon een heel andere aanblik dan laatst met sneeuw en ijs. Het met pas geknotte wilgen omgeven betonnen pad naar de grote vogelkijkhut ligt er glinsterend bij …

Badend in het zonlicht ligt de plas er rustig bij. In de directe omgeving van de vogelkijkhut is geen vogel te zien …

En toch is er altijd leven op het water. Gebruik makend van de mogelijkheden van mijn camera is mooi te zien dat er aan de zuidkant o.a. aalscholvers, ganzen en grote aantallen smienten op het water dobberen …

Ecokathedrale fotokuiers (1)

Vandaag begin ik met wat nieuws. Zoals ik zes jaar geleden op de zondagen een 17-delige serie over “De lange witte winter” presenteerde, zo begin ik vandaag met een serie over mijn vele bezoeken aan de Ecokathedraal bij Mildam.

De vaste volgers weten dat ik een groot liefhebber ben van die Ecokathedraal bij Mildam. Na mijn rondgang door de besneeuwde Ecokathedraal van 24 januari jl. heb ik eens bekeken hoe vaak ik er de afgelopen jaren ben geweest. Daarbij ben ik tot de slotsom gekomen, dat ik er sinds november 2002 op de kop af 25 gedocumenteerde fotokuiers heb gemaakt. Tussendoor ben ik er nog een keer of wat geweest, maar dan kwam ik na enkele stappen vaak al tot de ontdekking dat mijn benen onvoldoende kracht hadden om er een veilige kuier te kunnen maken. Die onzekerheid brengt MS nu eenmaal altijd tot op het laatste moment met zich mee …

Hoe dan ook, van die 25 gedocumenteerde fotokuiers heb ik in de afgelopen periode evenzoveel diaseries met een achtergrondmuziekje samengesteld. In de serie is te zien hoe bepaalde bouwwerken in de loop der tijd worden opgenomen door de natuur en hoe nieuwe bouwwerken stukje bij beetje verrijzen. Ook is mooi te zien hoe de sfeer in de Ecokathedraal mede wordt bepaald door de gang der seizoenen.

Kortom: de komende weken kunt u hier iedere zondag een “Ecokathedrale fotokuier” zien. Vandaag deel 1, waarin te zien is hoe ik na afloop van deze eerste wandeling tussen de indrukwekkende bouwwerken een gezellige nazit heb met een mooie, muisgrijze kat …

– Volgende week zondag deel 2 –