Rond de toren van Firdgum

Zodra de mesttransporteur zijn vrachtje kwijt was, konden we onze weg vervolgen. Al snel zagen we vanuit de verte de toren van Firdgum fier boven het akkerland uit torenen. Hier had ik onze eerste stop gepland …

Firdgum is een klein terpdorp aan de Noord-Friese waddenkust met naar schatting 29 woningen en 70 inwoners (gegevens 2021). Het dorp wordt vooral omgeven door akkerbouwbedrijven. Tegenwoordig gaan vooral (poot)aardappelen uit Firdgum en omgeving de hele wereld over. Maar ook graan en suikerbieten doen het hier goed …

Terwijl Jetske en ik op zoek naar mooie standpunten wat rond stapten, ontdekte ik een smal, vanwege de helling moeilijk begaanbaar paadje tussen het akkerland en de terp. Hoofdschuddend kwam Jetske achter me aan. Hoe heb je het weer voor elkaar gekregen …? zei ze lachend …

Maar het leverde aan de voet van toren en terp toch wel een paar fraaie plaatjes op. Tot 1794 stond er een uit de 13e eeuw daterende hervormde kerk op de terp. De kerk werd in 1794 afgebroken, omdat hij te bouwvallig en te gevaarlijk werd om er nog diensten in te houden …

Na de afbraak van de kerk is de toren blijven staan en nog steeds rijst hij als een baken op de deels afgegraven terp omhoog. De van kloostermoppen opgetrokken toren, is in 1922 en later halverwege de jaren 80 nog eens gerestaureerd. In de toren hangt nog steeds een klok uit 1471. Tegenwoordig is de toren eigendom van de gemeente, die ook zorg draagt voor beheer en onderhoud …

Morgen hebben we een ontmoeting aan de andere kant van de toren …

Vaccineren? Ik zeg doen!

De keren dat ik in een kerk kom, zijn op één hand te tellen. Maar zaterdagochtend heb ik met alle plezier een uitzondering gemaakt. De huisarts had de kerk tegenover de huisartsenpraktijk afgehuurd t.b.v. de COVID-16 vaccinaties … Ik kan niet anders dan zeggen dat het uitstekend georganiseerd was. Een kwestie van aanmelden, gegevens checken, doorlopen en prikken maar. Zomaar klaar …

De verplichte 15 minuten wachttijd na afloop van de prik kon in de grote zaal worden doorgebracht. Bij binnenkomst werd je gewezen op een scherm voor in de zaal, waarop de tijd van binnenkomst en je geplande vertrektijd te zien waren. Ik besloot vooraan plaats te nemen, zo vaak kom ik er tenslotte niet …

Gisteren kon ik de hele dag nauwelijks op mijn benen staan, ik was zó vreselijk moe. Maar goed, dat is één van de belangrijkste kenmerken van mijn MS. Vermoeidheid speelt me eigenlijk elke dag parten, de dubbele vermoeidheid van gisteren maakt in elk geval duidelijk dat ik geen placebo heb gekregen …

Op dit moment voelen mijn benen in ieder geval al weer wat beter aan dan gisteren. Ik ben er bij mee!

Het ‘haunted house’ op het klif

– Virtueel naar Frankrijk 46 –

In het logje ‘In de gevarenzone’ stonden we aan de voet van de krijtrots aan de zuidkant van Ault niet alleen onder het grote kruis, dat hier gisteren van nabij was te zien, maar ook onder het grote huis dat op de rand van de krijtrots stond te wankelen …

Nadat we hadden genoten van het uitzicht daar bij het kruis, zijn we een stukje afgedaald. Daar kon ik de restanten van dat grote dichtgetimmerde huis even van dichtbij bekijken …

Heel voorzichtig heb ik even een blik om het hoekje geworpen. Het stond dus echt heel dicht bij de rand, van het terras was al niet veel meer overgebleven …

Terug bij de auto heb ik nog een paar foto’s gemaakt van het uitzicht in noordelijke richting, van het betonnen plateau voor het versterkte deel van de rotswand en van de kerktoren van L’église St-Pierre, de kerk die hier al in de14e en 15e eeuw werd gebouwd …

Op Google Maps heb ik intussen gezien dat het huis er intussen niet meer staat. Slechts de toegangspoort en het laatste restje hekwerk herinneren nog aan het haunted house dat ik er in 2005 heb gefotografeerd. Het is niet het eerste huis in de regio dat ten prooi is gevallen aan het geweld van de Atlantische Oceaan, en het zal zeker ook niet het laatste zijn …

Op weg terug naar huis heb ik vanuit de auto nog een paar plaatjes geschoten van de église St-Pierre

– wordt vervolgd –

In de crypte bij St. Laurent

– Virtueel naar Frankrijk 33 –

Om de rondgang door de kerk goed af te ronden, zijn we nog even afgedaald naar de crypte van de église ‘Notre-Dame en Saint-Laurent’. Wat we daar aantroffen vond ik toch wel heel bijzonder …

Aan het hoofd van de eregalerij ligt de heilige Laurent O’Toole, die hier in 1180 het tijdelijke voor het eeuwige verruilde en aan wie de kerk is gewijd. Verder treffen we hier een aantal prachtige sarcofagen van de adellijke familie Artois aan. Enfin, kijk zelf maar even rond …

– wordt vervolgd –

Onder hoge gewelven

– Virtueel naar Frankrijk 32 –

Aangezien de deur van de grote église ‘Notre-Dame et Saint-Laurent’ in Eu los was, hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook even binnen rond te kijken …

Eu mag dan tegenwoordig een slaperig stadje zijn, de inwoners koesteren toch wel enkele ‘grote’ momenten uit het verleden. Al voordat deze kerk hier stond, trouwde trouwde William, Hertog van Normandië (de latere William de Veroveraar, Koning van Engeland) hier in 1040 met Mathilde, de dochter van de Graaf van Vlaanderen, om maar eens wat te noemen …

Koning Richard I van Engeland, bekend als Richard Leeuwenhart, liet in de 12de eeuw in Eu de stadsmuren bouwen. Jeanne d’Arc schijnt hier in 1430 als Engelse gevangene gepasseerd te zijn …

Maar het meest wordt de man van de glimmende buste hieronder er geëerd, Saint Laurent O’Toole, de aartsbisschop van Dublin. Hij stierf hier in 1180, terwijl hij op weg was naar Koning Hendrik II van Engeland. Hij werd in 1226 heilig verklaard. De kerk is daarom niet alleen gewijd aan Onze (Lieve) Vrouwe Maria, maar ook aan St. Laurent O’Toole. Morgen treffen we hem in de crypte onder de kerk nog eens …

– wordt vervolgd –

Bronnen: De goddelijke naam’ en ‘France Voyage’.

Notre-Dame et Saint-Laurent

– Virtueel naar Frankrijk 31 –

Op weg terug naar Ault hebben we een tussenstop gemaakt in Eu, een wat slaperig ogend stadje op een kilometer of 5 ten zuidoosten van Le Tréport …

Ik geloof niet dat Eu erg veel te bieden heeft, maar de monumentale ‘Notre-Dame en Saint-Laurent’, gebouwd tussen 1186 en 1240, was wel een tussenstop waard. Met zijn enorme formaat van 80 m lang, 17 m breed en 20 m hoog leek de kerk me overdreven groot voor het dorp …

We besloten eerst een rondje om de kerk maken, loop maar even op virtuele wijze mee …

– wordt vervolgd –

Sans Gêne

– Virtueel naar Frankrijk 8 –

We verlaten het strand en gaan het dorp in. Al snel rijst de Chapelle Notre-Dame d’Onival uit de 15e of 16e eeuw voor ons op. Gelukkig hoeven wij niet helemaal naar boven, wij volgen de weg die parallel aan de krijtrotsen ‘huiswaarts’ leidt …

Ault schijnt zijn oude aantrekkingskracht en glans als mondaine badplaats uit het begin van de 20e eeuw in de loop der jaren verloren te hebben aan plaatsen als Saint Valery sur Somme en LeCrotoy aan de monding van de Somme. Veel horeca, en dus terrassen en leven, was er niet meer te vinden. Veel van de gebouwen waar we langs liepen, konden wel een opknapbeurt en een kwastje verf gebruiken …

Toch is de oude rijkdom van het dorp op veel plaatsen nog goed voelbaar. Wat bijzonder is, is dat veel van de huizen een naam hebben. Elders in het dorp staan nog veel art deco huizen die de sfeer van weleer ademen. Een aantal van die juweeltjes uit het verleden komt later in deze serie aan bod. Intussen zijn we nu bijna ‘thuis’ aangekomen, tijd om even lekker de benen strekken …
– Wordt vervolgd –