Het ‘haunted house’ op het klif

– Virtueel naar Frankrijk 46 –

In het logje ‘In de gevarenzone’ stonden we aan de voet van de krijtrots aan de zuidkant van Ault niet alleen onder het grote kruis, dat hier gisteren van nabij was te zien, maar ook onder het grote huis dat op de rand van de krijtrots stond te wankelen …

Nadat we hadden genoten van het uitzicht daar bij het kruis, zijn we een stukje afgedaald. Daar kon ik de restanten van dat grote dichtgetimmerde huis even van dichtbij bekijken …

Heel voorzichtig heb ik even een blik om het hoekje geworpen. Het stond dus echt heel dicht bij de rand, van het terras was al niet veel meer overgebleven …

Terug bij de auto heb ik nog een paar foto’s gemaakt van het uitzicht in noordelijke richting, van het betonnen plateau voor het versterkte deel van de rotswand en van de kerktoren van L’église St-Pierre, de kerk die hier al in de14e en 15e eeuw werd gebouwd …

Op Google Maps heb ik intussen gezien dat het huis er intussen niet meer staat. Slechts de toegangspoort en het laatste restje hekwerk herinneren nog aan het haunted house dat ik er in 2005 heb gefotografeerd. Het is niet het eerste huis in de regio dat ten prooi is gevallen aan het geweld van de Atlantische Oceaan, en het zal zeker ook niet het laatste zijn …

Op weg terug naar huis heb ik vanuit de auto nog een paar plaatjes geschoten van de église St-Pierre

– wordt vervolgd –

In de crypte bij St. Laurent

– Virtueel naar Frankrijk 33 –

Om de rondgang door de kerk goed af te ronden, zijn we nog even afgedaald naar de crypte van de église ‘Notre-Dame en Saint-Laurent’. Wat we daar aantroffen vond ik toch wel heel bijzonder …

Aan het hoofd van de eregalerij ligt de heilige Laurent O’Toole, die hier in 1180 het tijdelijke voor het eeuwige verruilde en aan wie de kerk is gewijd. Verder treffen we hier een aantal prachtige sarcofagen van de adellijke familie Artois aan. Enfin, kijk zelf maar even rond …

– wordt vervolgd –

Onder hoge gewelven

– Virtueel naar Frankrijk 32 –

Aangezien de deur van de grote église ‘Notre-Dame et Saint-Laurent’ in Eu los was, hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook even binnen rond te kijken …

Eu mag dan tegenwoordig een slaperig stadje zijn, de inwoners koesteren toch wel enkele ‘grote’ momenten uit het verleden. Al voordat deze kerk hier stond, trouwde trouwde William, Hertog van Normandië (de latere William de Veroveraar, Koning van Engeland) hier in 1040 met Mathilde, de dochter van de Graaf van Vlaanderen, om maar eens wat te noemen …

Koning Richard I van Engeland, bekend als Richard Leeuwenhart, liet in de 12de eeuw in Eu de stadsmuren bouwen. Jeanne d’Arc schijnt hier in 1430 als Engelse gevangene gepasseerd te zijn …

Maar het meest wordt de man van de glimmende buste hieronder er geëerd, Saint Laurent O’Toole, de aartsbisschop van Dublin. Hij stierf hier in 1180, terwijl hij op weg was naar Koning Hendrik II van Engeland. Hij werd in 1226 heilig verklaard. De kerk is daarom niet alleen gewijd aan Onze (Lieve) Vrouwe Maria, maar ook aan St. Laurent O’Toole. Morgen treffen we hem in de crypte onder de kerk nog eens …

– wordt vervolgd –

Bronnen: De goddelijke naam’ en ‘France Voyage’.

Notre-Dame et Saint-Laurent

– Virtueel naar Frankrijk 31 –

Op weg terug naar Ault hebben we een tussenstop gemaakt in Eu, een wat slaperig ogend stadje op een kilometer of 5 ten zuidoosten van Le Tréport …

Ik geloof niet dat Eu erg veel te bieden heeft, maar de monumentale ‘Notre-Dame en Saint-Laurent’, gebouwd tussen 1186 en 1240, was wel een tussenstop waard. Met zijn enorme formaat van 80 m lang, 17 m breed en 20 m hoog leek de kerk me overdreven groot voor het dorp …

We besloten eerst een rondje om de kerk maken, loop maar even op virtuele wijze mee …

– wordt vervolgd –

Sans Gêne

– Virtueel naar Frankrijk 8 –

We verlaten het strand en gaan het dorp in. Al snel rijst de Chapelle Notre-Dame d’Onival uit de 15e of 16e eeuw voor ons op. Gelukkig hoeven wij niet helemaal naar boven, wij volgen de weg die parallel aan de krijtrotsen ‘huiswaarts’ leidt …

Ault schijnt zijn oude aantrekkingskracht en glans als mondaine badplaats uit het begin van de 20e eeuw in de loop der jaren verloren te hebben aan plaatsen als Saint Valery sur Somme en LeCrotoy aan de monding van de Somme. Veel horeca, en dus terrassen en leven, was er niet meer te vinden. Veel van de gebouwen waar we langs liepen, konden wel een opknapbeurt en een kwastje verf gebruiken …

Toch is de oude rijkdom van het dorp op veel plaatsen nog goed voelbaar. Wat bijzonder is, is dat veel van de huizen een naam hebben. Elders in het dorp staan nog veel art deco huizen die de sfeer van weleer ademen. Een aantal van die juweeltjes uit het verleden komt later in deze serie aan bod. Intussen zijn we nu bijna ‘thuis’ aangekomen, tijd om even lekker de benen strekken …
– Wordt vervolgd –

Met Tijmen bij Hegebeintum

“Als dat de hoogste terp van Fryslân is, dan is hij toch echt niet zo heel hoog …,” zei Tijmen toen we Hegebeintum in zicht kregen. Dat deed mij, nadat ik de auto had geparkeerd, besluiten om niet meteen via het weggetje omhoog te lopen, maar eerst naar de voet van het afgegraven deel van de terp te lopen …

Aan de voet van de terp aangekomen, bleek de terp toch hoger te zijn dan Tijmen in eerste instantie vermoedde. De Waddendijk waar we eerder die dag waren, is 7.50 m hoog, de terp van Hegebeintum is 8.80 m hoog. Oorspronkelijk was de terp 9,5 hectare groot, met een doorsnee van ca. 300 meter. Tegenwoordig is de terp een stuk minder groot, alleen de kerk en enkele huizen staan er nog op. Na 1800 zijn veel terpen geheel of gedeeltelijk afgegraven vanwege de zeer vruchtbare grond, die goed kon worden gebruikt in de landbouw …

“Als jij nou omloopt, dan ga ik via de kortste weg naar boven,” zei ik met een knipoog tegen Tijmen. Ik was al halverwege, toen hij vroeg: “Durf jij dat dan wel, pake …?” Terwijl ik even op één van de boomstammetjes ging zitten, klauterde Tijmen me achterna. Kwajongens onder elkaar, zullen we maar zeggen …   😉

Boven gekomen kwamen we na een niet al te lange wandeling bij de kerk aan. Op mijn voorstel om een rondje rond de kerk te lopen, vroeg Tijmen of dat zomaar mocht, het hek zat tenslotte dicht. Keurig toch!?
Het hek draaide soepel open, nadat ik de sluiting omhoog had gedraaid …

Terwijl we aan ons rondje om de kerk begonnen, legde ik Tijmen uit dat een kerkhof of een begraafplaats vrij toegankelijk is als het hek niet op slot is. Voorwaarde is natuurlijk wel dat je je er gedraagt. Maar dat was logisch, zei Tijmen. Af en toe bleven we even staan om één van de uiteenlopende grafstenen of andere ornamenten te bekijken. Harrie lag er ook nog. Nadat we hem een stille groet hadden gebracht en ons rondje hadden voltooid, verlieten we het kerkhof …

We daalden de terp af via de gebruikelijke toegangsweg naar de terp. Die toegangsweg is sinds ongeveer anderhalf jaar voorzien van 25 stenen met de namen van invloedrijke adellijke oud-bewoners van Harsta State, het oude en voorname woonhuis ten oosten van de terp. Wij lieten de adel voor wat ze was en vervolgden onze weg naar de auto. op naar de volgende, tevens laatste stopplaats …

– wordt vervolgd –