Skywatch Friday 425

Op één van de vele mooie avonden in onze vakantie vloog er rond zonsondergang een grote groep zwanen in zuidwestelijke richting voorbij. Het werd een ‘swanny sunset’

On one of the many beautiful evenings in our holiday a large group of swans flew in a south-westerly direction around sunset. It became a ‘swanny sunset’ …










Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Zes jonge meerkoetjes

In één van de eerste logjes over de meivakantie vertelde ik al dat we vanuit huis en vanaf ’t terras zicht hadden op het nest van een koppeltje meerkoeten. Op de derde dag van ons verblijf kreeg ik voor het eerst de jonkies te zien …

Sommige mensen vinden het oerlelijke beestjes, anderen vinden ze prachtig. Ik behoor tot de laatste categorie. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om die guitige, roodzwarte koppies met hun gele piekhaartjes te kunnen fotograferen. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere, spreekt voor zich dat het dit jaar een cadeautje was om een week lang zicht op het nest en de jonkies te hebben … 🙂

Toen het ouderpaar korte tijd later het nest even had verlaten, kreeg ik kans om de jonkies te tellen, omdat ze als op commando in de rijtje alle zes het water opzochten …

Dat leek toch niet helemaal de bedoeling te zijn, geloof ik. Al snel was één van de ouders terug op het nest, waarna de jongen zo te zien te horen kregen om zich ten spoedigste weer te melden op de thuisbasis …

Terwijl ik vanaf het dakterras intussen had gezien dat er nog één ei in het nest lag, meldde ook het laatste jonkie zich onder toeziende blik van pa of ma weer op het nest …

Met in ieder geval regelmatig een aantal overvliegende kauwen die de buurt onveilig maakten, hielden de ouders hun kroost de eerste dagen zoveel mogelijk op of in de directe omgeving van het nest …

Voor het ouderpaar was er een drukke tijd aangebroken, voortdurend waren ze bezig met de aanvoer van het broodnodige voedsel voor de jonkies, het leek niet aan te slepen …

Wrede honden, die woerden

In het logje “Zemmende passanten” liet ik hier dinsdag al een foto zien van een stoere woerd, die regelmatig over de wateren rond het huis heen en weer paradeerde. Kijk, daar is hij alweer …

Ik vertelde toen al dat we hem nog eens terug zouden zien in een wat minder fraaie, tamelijk heftige scène. Op Bevrijdingsdag zat ik aan het eind van de ochtend lekker met een bakkie koffie op het terras, toen ik plotseling werd opgeschrikt door een enorm gesnater en geplons in het water. Toen ik opstond zag ik al snel wat er gaande was. Vier woerden leefden zich in een tamelijk dramatische groepsverkrachting uit op een eend, terwijl één woerd zich steeds afzijdig leek te houden …

Na enkele minuten werd het wat rustiger en ik verkeerde in de veronderstelling dat het voorbij was. Niets was echter minder waar. Het hele clubje zwom onder steiger door, waarna het spektakel aan de andere kant van het huis nog eens dunnetjes werd over gedaan …

Na een minuut of vijf kwam er dan toch echt een eind aan het gewelddadige paringsritueel. Het eendje zwom achter één van de woerden aan. Zou dat nou die ene stoere woerd zijn die zich steeds afzijdig had gehouden …?

Hoe dan ook, met nog wat verwarde veertjes op haar kop keek het eendje nog eenmaal om, daarna verdween ze met haar kerel uit beeld …

Tot slot:
Eén troost voor wie zich opwindt bij het zien van een wijfje dat keer op keer kopje onder gaat: bij die dramatische groepsverkrachtingen schijnt de vrouwtjeseend het heft in handen te hebben. De anatomie van haar geslachtsorgaan is zo geëvolueerd dat zij ongewenst (zwak) zaad op een zijspoor kan zetten en het zaad van de uitverkoren woerd haar eieren laat bevruchten. (bron: Vroege vogels)

Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

Een grijze buizerd

Ruim een uur nadat ik aan de zuidkant van de Jan Durkspolder de biddende torenvalk voor mijn camera had gehad, kreeg ik een stuk noordelijker aan de Bolderen zicht op een buizerd (mûzebiter in het Fries)…

Hij zat ver weg en het zicht was er niet beter op geworden, het was nog altijd grijs en somber. Omdat de buizerd vanuit een boomtop de rietlanden rondom scherp in gaten hield, kreeg ik alle kans om hem in beeld te vangen …

Vanwege de afstand besloot ik voor de verandering maar weer eens gebruik te maken van de digitale zoom …

Als gevolg van het grijze weer en het gebruik van de digitale zoom verschenen de foto’s ’s avonds wat smoezelig op mijn beeldscherm, daarom heb ik ze maar omgezet naar grijswaarden …

Het was weer een bijzondere ontmoeting, want zo vaak geeft een buizerd me niet de kans om in alle rust meerdere foto’s van hem te maken. En dat maakt deze serie voor mij toch weer de moeite waard …

Een aanmodderende merel

Sinds vorig najaar met groot materieel de grote bos bamboe achter uit ons tuintje is verwijderd, hebben we een stuk minder vogels in de tuin. Maar de vogels die er zijn, daar beleef ik dan toch wel weer plezier aan …

Vorige week ontdekte een mereldame dat een drijvend plantenbakje in de vijver uitstekend bouwmateriaal bevatte, en ik zat op dat moment toevallig prinsheerlijk met de camera in een hoekje op het terras …

Keer op keer streek ze op het bakje neer, dan keek ze eens om zich heen om te zien of de kust veilig was, waarna ze natte modder en plantenresten bijeen begon te schrapen …

Met een snavel vol metselmateriaal verdween ze daarna om meestal korte tijd later terug te keren. En zo bleef ze nog gedurende lange tijd aanmodderen …

Enkele jaren geleden hadden we een merelnest in de klimop, waar deze merel keer op keer naar toe gaat, heb ik nog niet kunnen achterhalen.

Badende grutto’s

Wat was het altijd fijn om aan het eind van de vakantie na een lange reis thuis weer onder de eigen vertrouwde douche te stappen en daarna met een koel pilsje even lekker onderuit te zakken. Dat laatste mag sinds gisteren niet meer, want dan schijn je onvermijdelijk een half uur eerder te sterven. Wat voor implicaties dat met terugwerkende kracht op mijn leven heeft, valt onmogelijk meer te becijferen, maar daar gaat het nu ook niet om …

Ik stel me zo voor, dat het voor de grutto’s ook heerlijk moet zijn om na een lange reis vanuit hun Afrikaanse winterkwartier weer terug te keren in It Heitelân en dan even heerlijk te badderen in het frisse Friese water …

Toen ik woensdag tijdens een ritje door de omgeving even een tussenstop maakte in de Jan Durkspolder, trof ik daar het beeld van zich uitgebreid wassende grutto’s aan …

De ‘Kening fan de Greide’ is terug en de eerste foto’s van deze fraaie weidevogel zijn weer gemaakt. Vanaf nu is het uitkijken naar een grutto die vanaf een dampaal de omgeving scherp in de gaten houdt …