De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Langzaam varen

Vanmorgen kreeg ik bij De Wilgen de kans om een mooie witte buizerd te fotograferen. Best kans dat het ‘de nieuwe witte van De Wilgen was’, maar dat zal ik wel nooit meer kunnen controleren. Mijn camera vertoonde kuren, waardoor alle elf foto’s die ik van hem maakte onscherp waren. En dat zou me helaas verderop tijdens de rit nog een paar maal overkomen. Inzoomen gaat nog goed, maar goed scherpstellen is er niet meer bij op enige afstand. Als gevolg daarvan heb ik – na wat nabewerking – maar één acceptabele foto van de buizerd overgehouden  …

Enige kilometers verderop werd mijn aandacht bij de buurtschap Pean getrokken door een bord dat daar aan de linkerkant van de oprit staat bij de gelijknamige zeilschool  …

Gelukkig kon ik dat bord nog net wel scherp in beeld krijgen: ‘ZEILSCHOOLZONE – LANGZAAM VAREN’. Christophe Meijer en zijn mensen hebben duidelijk gevoel voor humor, maar de boodschap is duidelijk. Pean telt naast de zeilschool amper meer dan een boerderij, enkele huizen en een paar woonboten. Met 132 slaapplaatsen en 122 beschikbare boten is dit in het seizoen verreweg het drukste deel van Pean …  😉

Ooievaarsnest Vijversburg

Park Vijversburg is een historisch landgoed uit de 19e eeuw bij het Friese dorp Tytsjerk. Het bestaat uit een publiek toegankelijk park – vroeger ook wel bekend als het Bos van Ypey – rondom de villa Vijversburg en een aan de noordzijde van de rijksweg N355 gelegen Overtuin …

Omdat we al snel waren uitgekeken bij de golfbaan ten zuiden van het park, maakten we na enige tijd de oversteek naar het ooievaarsnest aan de noordkant van het park. Dat ooievaarsnest staat op de plek waar op de bovenstaande plattegrond de ooievaar vliegt …

bij het ooievaarsnest

In werkelijkheid zat de ooievaar op dat moment amechtig hijgend op het nest. Zoals ik gisteren al schreef was de maximumtemperatuur in onze tuin in de schaduw die dag ruim 27 graden. Op dat ooievaarsnest in de volle zon zal het ruim 30 graden geweest zijn, schat ik …

Aan de voet van het ooievaarsnest staat langs de N355 een groepje gekleurde palen, waarvan ik (nog) niet heb kunnen achterhalen wat het zijn. Het lijkt me een of andere kunstinstallatie. Maar het kunnen net zo goed vreemd een soort snuffelpalen zijn of een communicatiecentrum voor het buitenaardse. Ik heb geen idee, maar ik vond het wel een mooi rijtje om fotografisch even wat mee te spelen …

Wat verder in westelijke richting lokte een opvallende rode beplanting. Eigenlijk had ik er wel even naar toe gewild, maar dat leek me gezien de warmte niet verstandig. Op de website van Vijversburg las ik later:

“In het parkdeel “Ooievaarsnest” heeft de Duitse kunstenaar Tobias Rehberger een kunstzinnig landschap aangelegd met als titel “get lost on the way home, finding ways in the nothingness”. Als inspiratiebron gebruikte hij de tuin die zijn oma had: spannend, veel fruit, geen paden en heel anders dan bij zijn klasgenootjes. Achter elke hoek een nieuw avontuur, een nieuwe verrassing, een tuin die je zelf moet ontdekken. Een tuin die als een zelfstandig eiland in de vorm van een ruit ligt.

De buitenrand bestaat uit rode bomen en struiken, er is geen enkele hint wat er binnen te vinden is. Wie zich er aan waagt, betreedt een sprookje en kan zomaar een diepe kuil ontdekken of een tunnel, een meertje met een steiger en waterlelies, hangmatten met een boekenmachine in de buurt of geweven fruitbomen …”

Dat lijkt me voldoende reden om nog eens in de herhaling te gaan, maar op dat moment leek het me beter om eerst maar weer de schaduw op te zoeken …

– wordt vervolgd –

Niet alleen donker

’t Is ook bijna elk jaar hetzelfde met die dagen voor de kerst … ze zijn niet alleen donker, maar nog nat ook …

Daar zit deze mooie jongen volgens mij ook niet op te wachten … die natte, druipende veren steeds … niks aan!

De ekster en de kat

Het zijn luidruchtige herrieschoppers, die ik zeker in het voorjaar liever niet in de tuin heb, maar mooi zijn ze wel. Ik heb het over de ekster in zijn glanzende zwart-witte kostuum, waar ook nog een gedistingeerd vleugje blauw in is verwerkt …

Toen ik vorige week een ommetje in de buurt maakte, zag ik een ekster in het speeltuintje rond scharrelen. Hij leek zich volstrekt niet aan mijn aanwezigheid te storen en liet me rustig dichterbij komen, zodat ik een aardige fotoserie kon maken …

Toen er een kat op het toneel verscheen, leek de ekster hem even uit te dagen. Maar zodra de kat aan een sprint was begonnen om die nare plaaggeest naar de strot te vliegen, sloeg de ekster zijn vleugels uit. Vanuit een boom liet hij even later zijn spottende “Èkèkèkèk …” door het speeltuintje klinken. De kat bleef wat beteuterd achter …

Hooghartig torenvalkje

Roerloos zat hij een tijdlang voor zich uit te kijken, meer dan zijn achterkant leek ik niet te zien te krijgen …

Net toen ik het op wilde geven, besloot hij even hooghartig naar me om te kijken …

Mijn ommetje was weer niet voor niets geweest. Missie geslaagd!