Zomerse tussenbalans

Tot dusver doet het lang aanhoudende warme zomerweer nog geen al te grote aanslag op mijn lichaam. Dat is in eerdere warmere perioden wel eens anders geweest. Dat het nu een draaglijke warmte is, heeft alles te maken met het feit dat we dankzij de ligging van hogedrukgebieden gelukkig steeds te maken hebben met een bijna on-nederlandse droge warmte. Oftewel: het is niet van dat plakkerige weer …

De zomerstop op het weblog bevalt me daarbij uitstekend. Lekker in de relatief koele schaduw van de hazelaar liggend of zittend, krijg ik zo af en toe eens gezelschap aan de rand van de vijver. Zo komt er bijvoorbeeld regelmatig een merel om even te badderen of wormen te zoeken. Ook een buurtkat komt zo af en toe eens langs. Die moet ik in de gaten houden, want volgens mij komt die vooral voor de vissen …

Met de insecten in de tuin schiet het nog altijd niet op. Zo af en toe zie ik eens een vlinder – meestal een witje – fladderen, maar even poseren is er ondanks de weelderig bloeiende ijzerhard en de vlinderstruik niet bij. Dan maar even een foto van een passerende zweefvlieg …

Om niet helemaal te verstoffen en te verstijven heb ik een paar maal een ritje met wat korte tussenstops gemaakt. Voor echte fotokuiers is het me te warm en dat is met vrijwel steeds dat toch 150 gram wegende Tens-apparaat aan een bandje rond mijn hals ook niets waard nu.

Tijdens één van die tussenstops heb ik wel ontdekt waar een groot deel van de insecten tegenwoordig zit … op en rond de boerderij blijkbaar …   😉

Ik sluit af met het relatief koel aandoende beeld van een foeragerende lepelaar in de Jan Durkspolder. Een groot deel van de plaatselijke kolonie liet zich daar vanuit de grote vogelkijkhut goed bekijken …

Zo, en nu duik ik met het oog op de naderende hittegolf mijn hangmat weer in, want mijn zomerstop zal zeker nog een week voortduren. Tot een uur of drie lekker in de schaduw met Radio Tour en als het daarna op het terras te zonnig en te warm wordt, nestel ik me in de nog steeds relatief koele woonkamer lekker voor de Tour op tv. Want wat is het spannend en wat kan het nog mooi worden …

Tot later, blijf koel.

Drukte bij de zwaluwenwand

Eerst nog even terug naar de ‘moeilijke libel’ in het vorige logje. Dankzij reacties van Ed, Anna, René en Sandra is in de loop van gisteren en vandaag duidelijk geworden, dat het een viervlek is. Allen bedankt voor het meedenken …

Nadat we voor ons gevoel genoeg foto’s hadden gemaakt van de grote weerschijnvlinder en die viervlek, zetten we koers naar de vogelkijkhut bij de waterberging bij Wetering-Oost. Genietend van het uitzicht aten we daar een broodje …

Bij de zwaluwenwand die daar in het water staat was het een drukte van belang …

Oeverzwaluwen vlogen voortdurend af en aan om hun hongerige kroost te voeden …

Het tempo moest er in blijven, want om de haverklap keken de jonkies reikhalzend naar buiten …

Je vraagt je af hoe ’t lukt om botsingen te voorkomen zonder luchtverkeersleiding, maar het ging steeds goed …

Een fris fuutje

Kijk, dat is met dit weer natuurlijk wel even lekker …

Gewoon lekker wat ronddobberen op de Friese wateren en dan af en toe even lekker helemaal koppie onder …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Skywatch Friday 429

Enige tijd geleden zat ik lekker aan de waterkant te genieten van de rust en het uitzicht, toen ik in de verte een zwaan zag naderen. Terwijl hij met zwiepende vleugels voorbij vloog, kon ik deze serie maken …

Some time ago I was enjoying the peace and the view on the waterfront, when I saw a swan approaching in the distance. As he flew past with sweeping wings, I was able to make this series …
















Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Drie maal een tureluur

Behalve de grutto’s kregen we tijdens onze fotokuier in dat kleine paradijsje voor de weidevogels ook een paar maal een tureluur (‘tjirk’ in het Fries) te zien. Daar ben ik altijd weer blij mee, want om de een of andere reden zie ik in onze contreien elk jaar nog minder tureluurs dan grutto’s …

Hier kreeg ik een paar maal de kans om er één te fotograferen. Aan de eerste foto is mooi te zien dat hij heel enthousiast zijn kenmerkende ‘tju du du!’ liet horen. Terwijl ik even later bezig was om een paar landschapsfoto’s te maken, kreeg ik de kans om een tureluur in vlucht te fotograferen. Hij was wat ver weg, maar ik ben er toch wel weer blij mee …

Tegen het eind van onze kuier stond er aan de andere kant van de weg nog een tureluur op elegante wijze te pronken. Dat lijkt me een mooi slot van deze vierdelige serie over het fûgeltsjelân tussen Gorredijk en Langezwaag …

Grutto’s in volle vlucht

We waren nog niet zo lang onderweg, toen grutto’s aan beide kanten van de weg uit het lange gras tevoorschijn kwamen en luid roepend om en over ons heen begonnen te vliegen. Alsof de luchtmacht in actie kwam …

Drie grutto’s kwamen in een strakke formatievlucht op ons af. Dankzij een snellere reflex dan ik voor mogelijk had gehouden, lukte het om ze te fotograferen, net voordat ze langs ons scheerden …

Enige tijd later kreeg ik de kans om een grutto tijdens een korte vlucht te volgen. Daar heb ik het onderstaande drieluik van kunnen maken …

Een grutto die in een mooie glijvlucht een voorbeeldige flypast verzorgde, leverde wat mij betreft aan het eind van de wandeling de foto van de dag op …

Tegen beter weten in bleef Jetske intussen proberen om met haar defecte camera grutto’s in volle vlucht te fotograferen. Ik denk dat we volgend jaar nog maar eens op herhaling moeten, dan met haar nieuw camera, want dit was wel erg sneu …   😉

De grutto in zijn element

Voorgaande jaren maakte ik mijn foto’s van de grutto vrijwel altijd aan de Sodumerdyk in de omgeving van Soarremoarre. Daar was echter dit jaar vroegtijdig gemaaid, zodat er in geen velden of wegen een grutto te zien was. Omdat ik me niet tevreden stelde met een foto van een boerenwagen, heb ik mijn zoektocht voortgezet in het gebied tussen Gorredijk en Langezwaag, waarvan ik hier gisteren al een fotoserie heb getoond …

Daar hoefde ik niet lang te zoeken. Al snel was duidelijk dat diverse weidevogels hier te midden van plasdras en lang gras volledig in hun element waren. Maar dat is ook niet zo gek, want dit gebied heeft alles te bieden wat grutto, kievit en tureluur nodig hebben …

Om te beginnen krijgen verschillende grassen, kruiden en bloemen er de kans om tot bloei te komen. Dat is goed voor het insectenleven, en die insecten dienen weer als voedsel voor de kuikentjes van de weidevogels …

En dan is er de plasdras. Grutto’s en andere weidevogels vinden het heerlijk om af en toe even wat te badderen. Maar het water zorgt er ook voor dat de bodem zacht blijft, zodat de vogels er gemakkelijker met hun snavel naar wormen kunnen zoeken. Gelukkig richten langzaam maar zeker meer boeren een deel van hun land speciaal voor weidevogels in. het zijn vaak nog maar ‘kleine postzegeltjes’ in het omringende landschap, maar het is wel een begin…

Zodra er kuikens zijn, nemen grutto’s graag plaats op een dampaal om de omgeving in de gaten te kunnen houden en zo nodig alarm te kunnen slaan. Van dergelijke palen staan er hier voldoende. De onderstaande grutto heeft zo te zien een gespleten exemplaar uitgezocht. En aan zijn staart te zien kost het moeite om zich staande te houden in de wind …

Sinds de Alde Ie gesloten is voor doorgaand gemotoriseerd verkeer, kunnen vogels er ook rustig wandelend oversteken, zoals de onderstaande grutto liet zien …

Het bijzondere aan deze fotoserie is dat de grutto’s allemaal met de snavel naar rechts wijzen, behalve de onderstaande. Fier op zijn troon staand en lekker dwars naar links wijzend, kan het niet anders dan dat we hier weer zijn aangeland bij de enige echte ‘Kening fan de greide’ onder de grutto’s …

Gruttokuikens kregen we niet te zien, die bleven veilig in het lange gras. Dat ze er wel waren, was wel duidelijk aan de manier waarop de luchtmacht in actie kwam. De foto’s daarvan morgen op dit weblog.