Terug naar de dobbe

Op de dag waarop ik hier schreef over de fotokuier die mijn fotomaatje en ik in 2006 hebben gemaakt naar de dobbe in het Weinterper Skar, ben ik de uitdaging aangegaan om daar voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kijkje te nemen. De laatste keer was volgens mij in maart 2016. Daarna raakte ik ruim drie jaar aan de sukkel met chronische pijnklachten en gestaag afnemende spierkracht in mijn benen. Nu de spieren weer wat meer getraind zijn, stond de kuier voor dit voorjaar op de rol samen met Jetske, maar we weten wat er gebeurde …

De paden op, de lanen in … Eerst het pad op de eerste foto in westelijke richting. Onderweg even een korte stop om mijn blik even over het weer groen wordende veld te laten glijden. Kalm zoekt de weerspiegelende streep water in de slenk zijn weg naar het laagste punt. Tijd om in noordelijke richting af te buigen. Stevig doorstappend bereikte ik verrassend gemakkelijk het eens zo geliefde bankje bij de dobbe …

Ik schrijf ‘eens’, want sinds Staatsbosbeheer in 2007 in haar onmetelijke wijsheid heeft besloten, om de boomsingel die aan de westelijke kant de dobbe van het achterliggende weiland scheidde volledig te kappen, voelt het niet meer als mijn geliefde plek. Het verwijderen van de boomsingel heeft er een vaak kille, winderige vlakte van gemaakt …

Afijn, niet getreurd, het was mooi weer en onder die omstandigheden is het in de zon nog steeds goed toeven op het bankje. Veel viel er niet te zien, want de flora moet nog uit de winterslaap komen. Wel dobberden er twee kuifeenden op het water aan de verste kant van de dobbe …

Het zat lekker op het bankje, maar te lang zitten leek me bij de heersende temperaturen niet wijs. En dus begon ik een kwartiertje later aan de terugreis. Die viel me een stukje zwaarder dan de heenreis, maar dat was wel conform de verwachtingen. Het belangrijkste is, dat het na vier jaar eindelijk weer eens gelukt is om de dobbe op eigen kracht te bereiken. En dat is winst!

Ongepland primeurtje

Omdat het toch op de route lag, heb ik dinsdag onderweg even een tussenstop gemaakt aan de Bonke bij Leeuwarden. Daar stond de boel net als elders ook aardig op de kop …

Terwijl Nils en ik op de steiger geheel volgens de regels der kunst op ruim twee meter afstand van elkaar even stonden bij te praten, probeerde de jongste kleinzoon achter de dubbele beglazing om zich voor de tweede dag op rij achter de laptop de kunst van het thuis leren eigen te maken. De spontane begroeting, zoals we die anders steevast hebben, moest helaas achterwege blijven. Mij beviel dat absoluut niet, en ik geloof dat Pepijn het ook maar niets vond …

Ook hier trok de natuur zich niets aan van onze coronacrisis. Vanuit een ooghoek zag ik een fuut naderen. Veel tijd gunde hij me niet, maar net voordat hij weer onderdook, kon ik dit plaatje schieten. Dat geeft het leven dat toch weer even wat kleur en glans …

Vlak voordat ik in de auto zou stappen om op weg te gaan naar de Ryptsjerksterpolder, zag ik drie gevechtsvliegtuigen naderen, die op weg waren naar de vliegbasis. De grote internationale oefening Frisian Flag is afgelast, maar de reguliere surveillance en trainingsvluchten gaan gewoon door. Thuis zag ik, dat ik voor het eerst een F35 JSF had gefotografeerd …

De grutto’s zijn terug!

De dames en heren meteorologen hadden ons voor gisteren mooi en zonnig weer toegezegd, maar daar kwam weer eens weinig van terecht. En dus stond ik rond 10:30 uur in een grijze en kille Ryptsjerksterpolder ten noordoosten van Leeuwarden. Je zou het kijkend naar de eerste foto niet zeggen, maar dit is een van de plekken waar de grutto’s zich verzamelen na terugkeer van hun winterresidentie …

Tijd om de camera op het statief te klikken en dan even flink in te zoomen. En jawel, al snel krijg ik de eerste grutto’s in beeld. En voor wie nu denkt: “Maar die grutto is toch geen watervogel? Waarom zitten ze daar in een meer …?” Wel, het is geen meer. De Ryptsjerksterpolder is een polder die iedere winter onder water wordt gezet. In koudere winters kwam dat de schaatsers nog wel eens ten goede, daar was dit jaar geen sprake van. De grutto’s zijn er wel elk voorjaar blij mee …

Het natte polderland is voor hen een soort ‘tafeltje dekje’. Na de lange tocht vanuit hun winterverblijf kunnen ze hier aansterken en opvetten voor de broedtijd. Dat wil niet zeggen dat ze altijd in alle rust kunnen dineren. Op de laatste foto kun je zien dat al die honderden grutto’s ineens op de wiek gingen. De oorzaak daarvan heb ik niet kunnen achterhalen, maar de kans is groot dat er op dat moment een roofvogel in de buurt kwam …

Zodra de rust teruggekeerd is, is te zien dat de grutto’s bescherming lijken te zoeken tussen de omringende smienten, scholeksters en aalscholvers. Of daar enige bescherming vanuit gaat, valt zeer te betwijfelen. Als een roofvogel wil toeslaan, dan doet hij dat toch. Kijk naar eens naar de resten van de dode ooievaar die daar lijkt te liggen …

Baltsende zilverreigers(?)

Ongeveer een half uur nadat ik bij Goëngahuizen de grote zilverreiger en de blauwe reiger had gefotografeerd, werd mijn blik een half uurtje later aan de Fjûrlânswei bij Aldeboarn opnieuw getrokken door een grote zilverreiger …

Ik had de auto nog maar nauwelijks in de berm laten uitrollen, toen deze zilverreiger landde vlak bij een andere grote zilverreiger. Daar ontspon zich een tafereel dat ik nog niet eerder had gezien. Gezien de tijd van het jaar ga ik er eerst maar vanuit dat het een soort balts was, maar het kan net zo goed zijn dat het een strijd tussen twee rivalen was …

Ik heb gepoogd er een gifje van te maken. Je kunt dit gifje herstarten door ctrl+F5 in te toetsen en dan weer snel naar beneden te scrollen …

Voor het geval dat het bovenstaande gifje niet naar behoren werkt, kun je een idee van de voorstelling krijgen door de pijltjestoets naar rechts een keer of 10 lekker snel achter elkaar in te drukken … 😉

Deze diashow vereist JavaScript.

De show duurde overigens maar kort. Nadat het tweetal enkele malen klapwiekend om en over elkaar heen was gedraaid, gingen ze er samen vandoor. Mogelijk op zoek naar wat meer privacy, gaven ze mij het nakijken …

 

Blauw en wit, zij aan zij

In een weiland aan de Peansterdyk bij Goëngahuizen stond een blauwe reiger. En hij was niet alleen …

Stapje voor stapje sloop een grote zilverreiger dichterbij …

Op nog geen meter afstand van de blauwe reiger hield hij halt …

Een tijdlang bleven ze zij aan zij over het lage land staan turen. Uiteindelijk gingen ze ieder hun weg …
En ik ook …

Territoriumstrijd in de Alde Feanen

Kort nadat ik de lepelaars uit het vorige logje had gefotografeerd, liep ik door de corridor van knotwilgen terug in de richting van de auto. Halverwege het pad zag ik ineens op enkele meters afstand naast me een grote zilverreiger staan. Zodra hij de klik van mijn camera hoorde, maakte hij dat hij weg kwam …

Een andere grote vogel heb ik zes jaar geleden niet ver hier vandaan eens heel aardig kunnen fotograferen. Die ‘vliegende deur’, zoals de zeearend ook wel wordt genoemd, bevond zich toen een stuk verder verder bij me vandaan dan de bovenstaande zilverreiger. Met zijn spanwijdte van ruim 2 meter is met afstand de meest indrukwekkende vogel die ik ooit heb gefotografeerd …

Sinds 2017 broedt er jaarlijks een zeearendskoppel hier in Nationaal Park de Alde Feanen. De afgelopen jaren zijn er in totaal 4 jongen groot gebracht. Ook dit jaar is het zeearendspaar weer teruggekeerd. Net als voorgaande jaren gaat dat echter niet van een leien dakje. Ook dit jaar wordt er weer heftig gestreden om het enorme nest. De zeearenden moeten hun territorium namelijk delen met o.a. een paar buizerds en een havikskoppel, die ook hun zinnen op dat nest hebben gezet …

Dat is allemaal te volgen via de webcam van It Fyske Gea en Vogelbescherming NL. De afgelopen dagen heb ik ons grootste liefdeskoppel al zien paren op de grote tak aan de ander kant van het nest. Maar ook een paar buizerds zijn er al eens neergestreken. Het meest lastig en agressief zijn ook dit jaar de haviken weer. Als ik het me goed herinner, zijn die vorig jaar uiteindelijk als winnaars en heersers van het nest uit de strijd gekomen. Hoe het dit jaar zal aflopen is nog volstrekt onduidelijk. Wat wel zeker is, is dat de webcam van de zeearenden met de terugkeer van het herfstachtige weer een aangename afleiding kan bieden …

TIP: wanneer het nest leeg is of wanneer er langere tijd een rustig vogel op het nest zit, laat ik beeld en geluid op een tabblad open staan, zodat ik zelf andere dingen kan doen. Als het niet te hard waait, klinkt er dan regelmatig gezellig gekwinkelier van vogels in de omringende bomen door de kamer. Zodra het weer interessant genoeg is om te kijken, laat één van de roofvogels dat over het algemeen luidkeels horen.   🙂