(V)luchtige mijmeringen

Weet je wat op zo’n mooie dag aan zee ook zo’n fijne bezigheid is …?
Lekker achterover liggen en de voorbij zwevende meeuwen aan het blauwe zwerk nakijken …

Daar lag het in elk geval een stuk lekkerder dan op de behandeltafel in de Pijnpoli van ziekenhuis Nij Smellinghe gisteren. En het nakijken van die meeuwen was ook een stuk fijner dan het naar binnen voelen dringen van een lange injectienaald in mijn rechterflank …

In Fryslân zeggen we dan: it moat earst op syn slimst ear’t it better wurdt ... (het moet eerst op zijn ergst, voordat het beter wordt). Voorlopig houd ik me maar weer hoopvol vast aan de gedachte, dat men me daar misschien dan toch eindelijk van die gemene buikpijn af kan helpen …

Wie weet, misschien lukt het over enige tijd zelfs weer om gewoon een spijkerbroek met riem te dragen … Ik wacht het eerst maar weer af. Over een week hoop ik een eerste indicatie over het effect van deze behandeling te kunnen geven …

Wit in it Wikelslân

In de voorbije winterperiode heb ik veel foto’s gemaakt van het wit berijpte Wikelslân bij Earnewâld …

Met het huidige weertype is het er weer donker. Zo’n grote witte zilverreiger valt nu weer extra op …

Overwinteren

“Ga lekker mee naar Fryslân om te overwinteren dit jaar …,” zeiden ze …

“Altijd grazige groene weilanden …,” zeiden ze …

Ja, ja … grijs en grieperig zullen ze bedoelen … zucht …

Een buizerd op de uitkijk

Toen ik vrijdag aan het eind van mijn kuier in het natte Weinterper Skar bijna weer bij de parkeerplaats was, zag ik een buizerd zitten bij het transformatorhuisje …

Deze buizerd heb ik hier wel vaker zien zitten, en dat is niet zo verwonderlijk, want hij heeft hier vandaan een prachtig zicht over het veld aan het oostkant van het Weinterper Skar …

Toen ik wat al te dicht in de buurt kwam, streek hij na een korte vlucht op een paaltje verderop in het veld neer. Daar ging hij met neerhangende vleugels wat mismoedig zitten kijken alsof ik zijn dag verpest had …

Een vissende zilverreiger

Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …

Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …

“Shit … weer mis …!”

Grote zilverreiger aan de wandel

wEen uurtje nadat ik de reeën die ik hier gisteren toonde achter me had gelaten, zag ik in de buurt van Earnewâld een grote zilverreiger parmantig door het land stappen …

Meestal gaan ze er wiekslags vandoor zodra ze ook maar op grote afstand een auto zien stoppen, maar tot mijn verwondering trok dit exemplaar zich er niets van aan dat ik ons Golfje rustig in de berm liet uitrollen …

Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, leek hij het echter toch welletjes te vinden, want door weg te duiken in de slootkant, probeerde hij aan mijn camera te ontkomen …

Dat liet ik op mijn beurt echter niet over mijn kant gaan …

– wordt vervolgd –