“Hé … kijk daar eens …”

Wie de laatste tijd wel eens een bezoekje heeft gebracht aan het weblog van mijn fotomaatje, zal ’t vast niet zijn ontgaan, dat ze in rap tempo uitgroeit tot een heuse vogelaar. Als er ergens in een omtrek van pakweg 25 meter iets van een vogel te zien of te horen is, dan ontdekt Jetske het wel. Zo fietste ze vorige week in Drenthe nog langs een piepende boom, die haar weer echt een bijzondere serie opleverde.

Ook aan de waterkant ziet ze elk vogeltje vliegen of zwemmen. Zo liepen we de laatste keer dat we samen op pad waren langs een tamelijk onooglijke en onopvallende sloot. “Hé … kijk daar eens …”, hoorde ik Jetske op een bepaald moment zachtjes zeggen …

Meer dan een felrood puntje tussen ’t groen aan de andere kant van de sloot zag ik in eerste instantie niet. Maar na enig wachten bleek er een waterhoen te zitten. Blijkbaar was het beestje niet echt van fotografen gediend, want hij bleef lang zitten waar hij zat. Uiteindelijk zag hij zich blijkbaar toch genoodzaakt om in zuidelijke richting langs ons te zwemmen. En zo kreeg ik dankzij mijn oplettende fotomaatje voor de tweede maal in 14 dagen tijd de kans om deze prachtige watervogel met zijn felgekleurde snavel te fotograferen …

Een tureluur doet een Houdini-act

Vlak voordat ik de foto’s van de luchtmacht der grutto’s in actie kon maken, werd ik geroepen door een tureluur. Ik zag hem meteen staan. Een meter of 15 bij me vandaan stond hij op een paaltje. Toen ik hem met de zoomlens dichterbij had gehaald, zag ik dat het arme beestje aan een zware ketting leek te liggen …

Sneu voor de vogel natuurlijk, maar het gaf mij wel eindelijk een keer alle tijd voor een fotosessie met een tureluur. Hij keek me eens recht op en neer aan, en ik meende na enige tijd zelfs een knipoogje te zien …

Nadat ik een snelle blik op mijn camera had geworpen voor een eerste check van mijn foto’s, bleek de vogel gevlogen te zijn toen ik weer opkeek … 😉

 

Mijn week van de grutto (6)

Nadat ik de grutto in een lijst van bloemen had gefotografeerd, besloot ik terug te gaan naar de auto. De grutto’s waren hier bijna niet van hun palen te krijgen. Vermoedelijk zouden hier geen jonge grutto’s (meer) zitten. Daarom besloot ik bijna stapvoets een rondje door het gebied te rijden …

Een stuk verderop trof ik een heel andere situatie aan. Daar kwam de luchtmacht al in actie voordat ik ook maar kon stoppen om een foto te maken. Maar het leek niet op te kunnen die dag, want even later lukte dat wel met een fraaie reeks, al zeg ik het zelf ……

Iets verderop heb ik de auto in de berm gezet en ben ik uitgestapt. Er vlogen enige tijd een paar grutto’s luid roepend om me heen. Dat gaf me de kans om wat foto’s van de grutto’s in volle vlucht te maken …

Ook lukte het een paar maal om een aardige serie te maken van in het lange gras landende grutto’s. De kans is groot dat daar nog ergens pullen zouden rondlopen …

Maar hoe goed ik het grasland ook afspeurde, ik kreeg ze niet te zien. De grutto deed me nog één keer luidkeels de groeten en daar kon ik het mee doen. Maar dat was ook prima, mijn dag kon al lang niet meer stuk …

Mijn week van de grutto (5)

Niet veel verderop zag ik nog een grutto op een dampaal staan. Ook deze skries – zoals de grutto in Fryslân wordt genoemd – bleef fier op zijn plek aan de linkerkant van de weg staan, terwijl ik langzaam dichterbij kwam …

Hij hield me wel goed in de gaten, dat was duidelijk. Omdat ik toch al aan de rechterkant van de weg in de berm liep, ben ik daar achter de eerste de beste bos fluitenkruid gekropen. En zo kreeg ik de kans om nu eens een grutto in een bloemrijke omlijsting vast te kunnen leggen …

Mijn week van de grutto (4)

Ik ontkom er helaas niet aan om halverwege deze serie even een serieuze klaagzang aan te heffen …

Het gaat al jaren bar slecht met onze nationale vogel, de grutto. Ooit waren er zo’n 150.000, nu zijn er naar schatting minder dan 30.000 over. Ongeveer 80 procent van alle grutto’s broedt in Nederland. De populatie neemt per jaar met gemiddeld 8 procent af. Dat betekent dat er in dit tempo over dertig jaar geen grutto meer over is …

De natuur in ons land is o.a. sterk achteruit gegaan door intensieve landbouw. Veel weilanden zijn veranderd in een soort groengele woestijn. Op veel plaatsen zie je alleen maar uitgestrekte velden met slechts Engels raaigras. Bloemen groeien en bloeien er nauwelijks meer in de meeste weilanden. Om toegang met steeds zwaardere machines te garanderen, wordt alle water zo snel mogelijk met drainagesystemen afgevoerd. Als gevolg daarvan is de bodem veel droger geworden, waardoor er minder bodemleven is …

Alsof dat alles nog niet genoeg is, wordt er bij de rijstvelden aan de rivier de Taag in Portugal een nieuw vliegveld aangelegd. Wanneer de grutto’s uit Afrika komen, is dat een van de plekken waar ze kunnen aansterken voor de reis naar hun broedgebieden in Nederland. De grutto’s gebruiken de rijstvelden in het gebied bij de hoofdstad Lissabon om vetreserves op te bouwen. Lokale wetenschappers verwachten dat de trekvogels door het lawaai van de overkomende vliegtuigen zullen worden verjaagd en niet in conditie komen om bij ons te kunnen broeden. Daardoor is er ook kans dat de vogels pas later of helemaal niet meer in Nederland aankomen en dat hun voortplanting wordt verstoord …

De Portugese vogelbescherming en actiegroep ClientEarth hebben een rechtszaak aangespannen tegen de plannen voor het vliegveld. In ons land hebben 40.000 mensen een petitie van de Vogelbescherming tegen de geplande luchthaven ondertekend. Die wordt deze week samen met een brief van de provincie Fryslân overhandigd aan de Portugese regering. De provincie Fryslân wil dat Portugal nog eens kritisch kijkt naar de plannen om een vliegveld te bouwen bij de hoofdstad Lissabon, vlak bij het natuurgebied aan de rivier de Taag waar onze grutto’s van afhankelijk zijn …

– wordt vervolgd –

Mijn week van de grutto (3)

Nadat ik al meteen een mooie serie had kunnen maken van de grutto uit het vorige logje, had ik natuurlijk kunnen stoppen. Mijn doelstelling had ik inmiddels al gehaald tenslotte. Maar het was nog vroeg en het was mooi weer, daarom besloot ik eerst maar even een stukje te gaan wandelen ….

Al snel diende de volgende aardige scène zich aan. Aan de andere kant van de weg stond aan beide kanten van een hek een grutto op een paal, links mevrouw en rechts meneer. Terwijl ik al fotograferend aan ze voorbij wandelde, bleven ze mooi zitten. Mooi, hè …, de vraag is alleen hoe lang nog …

– wordt vervolgd –

Mijn week van de grutto (2)

Vanaf het kijkplatform heb je een mooi uitzicht over de Strobosser Mieden, maar het is niet de meest geschikte plek om mooie vogelfoto’s te kunnen maken. Daarvoor is een lager camerastandpunt beter. Daarom heb ik al snel een plekje in de berm opgezocht …

Ik nestelde me op een strategisch plekje van waar ik zicht had op drie hekken en het dubbele aantal palen. Daar hoefde ik niet lang te wachten, voordat er een grutto plaatsnam op de paal van één van de hekken. Of hij jeuk had of zijn toilet aan het maken was, weet ik niet, maar hij maakte er een mooi showtje van …

Nadat de klus geklaard was, keek de grutto nog eens spiedend in het rond. Toen duidelijk was dat er geen onmiddellijk gevaar dreigde, besloot hij even een knippertje te doen …

– wordt vervolgd –