De grutto in zijn element

Voorgaande jaren maakte ik mijn foto’s van de grutto vrijwel altijd aan de Sodumerdyk in de omgeving van Soarremoarre. Daar was echter dit jaar vroegtijdig gemaaid, zodat er in geen velden of wegen een grutto te zien was. Omdat ik me niet tevreden stelde met een foto van een boerenwagen, heb ik mijn zoektocht voortgezet in het gebied tussen Gorredijk en Langezwaag, waarvan ik hier gisteren al een fotoserie heb getoond …

Daar hoefde ik niet lang te zoeken. Al snel was duidelijk dat diverse weidevogels hier te midden van plasdras en lang gras volledig in hun element waren. Maar dat is ook niet zo gek, want dit gebied heeft alles te bieden wat grutto, kievit en tureluur nodig hebben …

Om te beginnen krijgen verschillende grassen, kruiden en bloemen er de kans om tot bloei te komen. Dat is goed voor het insectenleven, en die insecten dienen weer als voedsel voor de kuikentjes van de weidevogels …

En dan is er de plasdras. Grutto’s en andere weidevogels vinden het heerlijk om af en toe even wat te badderen. Maar het water zorgt er ook voor dat de bodem zacht blijft, zodat de vogels er gemakkelijker met hun snavel naar wormen kunnen zoeken. Gelukkig richten langzaam maar zeker meer boeren een deel van hun land speciaal voor weidevogels in. het zijn vaak nog maar ‘kleine postzegeltjes’ in het omringende landschap, maar het is wel een begin…

Zodra er kuikens zijn, nemen grutto’s graag plaats op een dampaal om de omgeving in de gaten te kunnen houden en zo nodig alarm te kunnen slaan. Van dergelijke palen staan er hier voldoende. De onderstaande grutto heeft zo te zien een gespleten exemplaar uitgezocht. En aan zijn staart te zien kost het moeite om zich staande te houden in de wind …

Sinds de Alde Ie gesloten is voor doorgaand gemotoriseerd verkeer, kunnen vogels er ook rustig wandelend oversteken, zoals de onderstaande grutto liet zien …

Het bijzondere aan deze fotoserie is dat de grutto’s allemaal met de snavel naar rechts wijzen, behalve de onderstaande. Fier op zijn troon staand en lekker dwars naar links wijzend, kan het niet anders dan dat we hier weer zijn aangeland bij de enige echte ‘Kening fan de greide’ onder de grutto’s …

Gruttokuikens kregen we niet te zien, die bleven veilig in het lange gras. Dat ze er wel waren, was wel duidelijk aan de manier waarop de luchtmacht in actie kwam. De foto’s daarvan morgen op dit weblog.

Standvastig op één poot

Het heeft even geduurd, maar gisteren kreeg ik in de buurt van Soarremoarre (kaart Google Maps) rond het middaguur dan toch eindelijk voor het eerst dit jaar een tureluur voor de lens van mijn camera …









Hij had op een paal te midden van het kruidenrijke grasland met op de achtergrond een koppel koeien nog een mooi fotogeniek plekje uitgekozen ook om voor me te poseren …









Lange tijd bleef hij heel standvastig op één poot staan, totdat hij blijkbaar genoeg kreeg van het geklik van mijn camera … Toen kwam het tweede pootje erbij, waarna hij kort en krachtig afzette en op de wiek ging …








Gele kwikstaart

Vorige week maakte ik aan de Sodumerdyk tussen Pean en Nes een paar foto’s van een witte kwikstaart met op de achtergrond een koe …





Op dezelfde plek, maar dan aan de andere kant van de weg, zat vandaag een gele kwikstaart op een hek met op de achtergrond opnieuw een paar koeien …





In bijna tien jaar bloggen is dit de eerste keer dat een gele kwikstaart eindelijk eens even voor me wilde poseren …





Mijn dag is weer goed! 🙂

De koning op zijn troon

In Fryslân staat de grutto bekend als de “kening fan de greide” oftewel de “koning van de weide”. Helaas gaat slecht met de grutto, die al vanaf 1960 hard in aantal achteruit gaat. Rond de jaren zestig waren er nog ca 125.000 broedparen in ons land, dat aantal was in 2011 nog maar 40.000. De belangrijkste oorzaak van de daling is dat er jaar na jaar te weinig jonge grutto’s overleven …





Elk jaar streef ik er naar om een koning op zijn troon midden in de weilanden te kunnen fotograferen. Vorige week vrijdag lukte dat bijna op dezelfde plaats waar ik twee weken eerder het luchtshowtje van een buizerd kon fotograferen. Echt tevreden ben ik nog niet over deze opnamen, want bij de nadering van een enorme plensbui lag er een grijze waas over het land. Afijn, het seizoen is nog niet voorbij, misschien krijg ik binnenkort nog wel eens een kansje …




Buizerds, ze zijn er weer

Zodra de bladeren van de bomen beginnen te wapperen, laten buizerds zich weer meer zien. Ze verlaten de bosschages en verkiezen op zoek naar voedsel graag paaltjes in weilanden en palen langs wegen als uitkijkpost. Gistermiddag trof ik in de buurt van Earnewâld weer een paar fraaie voorbeelden aan …





De eerste buizerd zat op een dampaal aan de linkerkant van de weg en liet zich in eerste instantie alleen bij tegenlicht fotograferen. Zodra ik hem passeerde om een paar foto’s te maken vanaf de zonnige kant, vloog hij op van zijn uitkijkpost om een stuk verder in het weiland weer neer te strijken. Daar kreeg ik alsnog de kans om hem even mooi in het zonnetje te zetten …





Toen ik ruim een uur later over dezelfde weg terug reed, zat er aan de andere kant van de weg verderop in de weilanden tussen de koeien, ganzen en een blauwe reiger een buizerd op een paaltje …





Gezien de locatie zou het best eens om dezelfde buizerd kunnen gaan, maar dat valt helaas niet te controleren. Ik ben in elk geval blij met deze foto’s, want ik blijf het prachtige dieren vinden …




Buizerd op de uitkijk

Het was alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst een buizerd voor de camera kreeg. Meestal vliegen ze tegenwoordig al op van hun paal nog voordat ik de auto in de berm heb laten uitrollen …





Dit exemplaar in de buurt van Earnewâld wilde wel even voor me poseren op zijn paal, maar dat lag waarschijnlijk aan het feit dat zijn paal veilig ver weg in het weiland aan de waterkant stond …




Welwillende libellen

Nadat ik voldoende blauwe knopen had gefotografeerd, heb ik vrijdagmiddag een tijdje tegen het hek staan leunen dat halverwege het zuidelijke pad in het Weinterper Skar staat …

Ik stond er nog maar net, toen er amper een halve meter bij me vandaan een libel neerstreek op één van de robuuste palen. Ik hoefde maar een klein stapje opzij te doen om een paar foto’s van hem te kunnen maken …

Omdat er als gevolg van het maaiwerk langs het eerste deel van het pad geen bloemetje en geen beestje meer te zien was, besloot ik nog maar even door te lopen naar het bankje bij de vennetjes …

Eenmaal bij het bankje aangekomen, zat er een libel op me te wachten. Nadat ik de bovenstaande foto van hem had gemaakt, vloog het beestje op toen ik op het bankje ging zitten. Al snel streek hij echter weer op de leuning neer, waar hij me nieuwsgierig leek op te nemen. Op mijn beurt richtte ik mijn camera weer op de libel, die zich dit rustig liet welgevallen …

Eigenlijk zou dit bankje moeten kunnen vertellen over wat zich er zoal afspeelt, want een paar dagen eerder kreeg Geert op hetzelfde plekje gezelschap van een prachtige levendbarende hagedis

Nadat ik me een tijdje had vermaakt met de libel en mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, liep ik terug naar de weg. Om deze fotokuier op passende wijze af te sluiten, zat er op de afsluitboom ook nog eens een libel op me te wachten …

Voor zover ik het kan beoordelen, ging het kijkend naar de ‘snor’ in alle gevallen om steenrode heidelibellen die me een prettige middag bezorgden.