Een nieuw vervoermiddel

De afgelopen jaren zijn steeds meer favoriete natuurgebieden, waar ik in het recente verleden menig fotokuiertje heb gemaakt, buiten mijn bereik geraakt. Dat heeft enerzijds te maken met het geleidelijk verder achteruit gaan van mijn loopvermogen als gevolg van de MS. Anderzijds heeft het te maken met het feit dat er in ’t buitengebied steeds meer wegen worden afgesloten voor autoverkeer.

Dit was o.a. het geval met het verdwijnen van de Nije Heawei bij het Weinterper Skar en bij de Leijen waar een deel van de Mienskerwei werd afgesloten. Dat komt de natuurgebieden wel ten goede, maar voor de natuurliefhebber die wat minder goed ter been is, gaat er daarmee veel plezier verloren …

Om mijn actieradius weer wat te vergroten heb ik onlangs een ultra lichte loopfiets gekocht die precies in de auto past. Intussen ben ik er een paar maal mee op pad geweest en dat is me wel goed bevallen. Het is een kwestie van het fietsje uit de auto pakken, het zadel even op de juiste hoogte stellen, het mandje erop klikken en karren maar. De laatste jaren moest Jetske tijdens onze gezamenlijke fotokuiers regelmatig de pas inhouden om mij weer even bij te laten komen, dat is nu verleden tijd …

Tijdens ons laatste gezamenlijke tochtje kwam de loopfiets goed van pas. Er stond een fotokuier in Fryslân op het programma, waarbij we ons ten doel hadden gesteld om een paar mooie staatsieportretten te maken van de Kening fan’e Greide. Omdat er in het gewone boerenland hier in de verre omtrek geen grutto te vinden is, waren we aangewezen op een voor autoverkeer afgesloten weg door een prachtig plas-dras gebied …

Lang hoefden we niet te zoeken en ver hoefden we niet te gaan – maar wel verder dan ik had kunnen lopen zonder de loopfiets – al snel zagen de eerste grutto rond stappen bij een plas. Terwijl verderop de roep van een kievit en een paar grutto’s klonk, zagen we ook een tureluur rondscharrelen …

Een stukje verderop hebben we een tijdje alleen maar staan luisteren naar de geluiden van de verschillende weidevogels. In mijn nog wat jongere jaren hoorde je de vrolijke klanken van grutto, kievit, tureluur en veldleeuwerik overal in Fryslân. Tegenwoordig kun je ze eigenlijk alleen nog in wat grotere aantallen zien en horen in speciaal daarvoor ingerichte natte gebieden, waar op zijn vroegst half juni wordt gemaaid …

Uiteindelijk kregen we ruim de gelegenheid om de koning op zijn troon te vereeuwigen. Jetske ging er eens goed voor zitten, waarom dat uiteindelijk toch niet helemaal tot het gewenste resultaat leidde, kun je op Jetskes’ weblog lezen …

Plas-dras aan de Alde Ie

Eigenlijk mag het niet sinds de Alde Ie in 2012 is afgesloten voor alle verkeer m.u.v. fietsers en voetgangers, maar gistermiddag kon ik het toch niet laten om even heen en weer te rijden over het smalle en uiterst hobbelige landweggetje …









Het plas-dras gebied links en rechts van de weg maakt het tot een paradijsje voor weidevogels. Die lieten zich echter niet van harte zien gisteren. Er duikelden wat kieviten door de lucht, veldleeuweriken zongen letterlijk en figuurlijk het hoogste lied, er stapte een enkele grutto door het water en de wulp liet zijn waterfluitje regelmatig klinken, maar het was allemaal te ver weg om er een acceptabele foto van te kunnen maken …









Ook zonder dat ik foto’s van weidevogels kon maken, was het echter al de moeite om daar een tijdje in zon en wind te staan. Het frisgroene gras doorweven met grote aantallen dotterbloemen kleurde Fryslân hier op zijn mooist …









Plotseling zag ik vanuit een ooghoek iets bewegen, alsof er iets neer dwarrelde … Toen ik mijn blik die kant op draaide, zag ik een vogeltje op een dampaal zitten. Dit was de beste foto die ik van hem heb kunnen maken, daarna was de vogel weer gevlogen. Nu is het alleen even de vraag wat voor vogel ik hier heb ‘gevangen’ … Ik mis het kenmerkende kuifje, maar zou het een veldleeuwerik kunnen zijn? In dat geval is het de eerste keer dat ik een veldleeuwerik heb kunnen fotograferen …