Badende grutto’s

Wat was het altijd fijn om aan het eind van de vakantie na een lange reis thuis weer onder de eigen vertrouwde douche te stappen en daarna met een koel pilsje even lekker onderuit te zakken. Dat laatste mag sinds gisteren niet meer, want dan schijn je onvermijdelijk een half uur eerder te sterven. Wat voor implicaties dat met terugwerkende kracht op mijn leven heeft, valt onmogelijk meer te becijferen, maar daar gaat het nu ook niet om …

Ik stel me zo voor, dat het voor de grutto’s ook heerlijk moet zijn om na een lange reis vanuit hun Afrikaanse winterkwartier weer terug te keren in It Heitelân en dan even heerlijk te badderen in het frisse Friese water …

Toen ik woensdag tijdens een ritje door de omgeving even een tussenstop maakte in de Jan Durkspolder, trof ik daar het beeld van zich uitgebreid wassende grutto’s aan …

De ‘Kening fan de Greide’ is terug en de eerste foto’s van deze fraaie weidevogel zijn weer gemaakt. Vanaf nu is het uitkijken naar een grutto die vanaf een dampaal de omgeving scherp in de gaten houdt …

Een mooie stille vliegshow

Terwijl vliegtuigen uit verschillende landen zich donderdagmiddag verzamelden op de vliegbasis Leeuwarden, om daar op vrijdag en zaterdag luidruchtige vliegshows te verzorgen in het kader van de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht, hobbelde ik stiekem stapvoets voort over de Alde Ie bij Gorredijk …









Aan weerszijden van de weg is het kruidenrijke gras op het drassige land hoog opgeschoten. Zodra ze me zien naderen, vliegen er een paar grutto’s op. Terwijl ik de auto langzaam laat uitrollen om bij een dam even in de berm te gaan staan, vliegen ze luid roepend een paar maal om me heen. Even later duiken ze weer weg in het hoge gras …









Intussen is er een vogeltje neergestreken op één van de dampalen. Geleerd hebbend van de vorige keer dat ik hier was, denk ik dat we hier opnieuw te doen hebben met een graspieper …









Verderop is een boer bezig om het gemaaide gras bijeen te harken. Geruime tijd deelt hij het weiland met een groepje scholeksters, een paar kieviten en een ooievaar, die rustig op het land blijven rondscharrelen …









Als de zware combinatie na verloop van tijd toch wat al te dichtbij komt, kiezen de vogels het luchtruim. En zo krijg ik lekker in alle rust aan de waterkant zittend, voor de tweede maal die dag nog een mooi stil vliegshowtje voorgeschoteld …









Daar kan geen open dag van de luchtmacht tegenop!   🙂
Overigens is dit een in snel tempo verdwijnend landschap. In de Leeuwarder Courant staat vandaag een artikel over de teloorgang van het Friese landschap, het is om te janken! http://bit.ly/1Un0jlI



Een waakzaam gruttokoppel

Terwijl ik met een rustig gangetje Poppenhuizen-Warniahuizen passeerde, zag ik al vanaf enige afstand een grutto boven de weg cirkelen. Toen ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik al snel wat vermoedelijk de oorzaak van de drukte was: op de dam rechts van de weg lag een kat op de loer. Je kunt hem nog net tussen het fluitenkruid zien liggen …









Mijn aanwezigheid werd kennelijk ook niet echt op prijs gesteld, want het duurde niet lang voordat de grutto ook luid roepend over mij heen kwam vliegen. Een paar maal voerde hij een schijnaanval uit …









Korte tijd later streek hij in het lange gras van het weiland neer …









Toen pas zag ik iets verderop in het weiland nog een grutto staan, die net met zijn of haar kopje boven het lange gras uitstak …









Luid roepend begonnen ze met elkaar te communiceren …









Tja, en dan ga je toch denken of daar misschien ergens jonge grutto’s tussen het lange gras scharrelen …









Terwijl één van de grutto’s regelmatig het luchtruim koos om mij en eventuele andere indringers op afstand te houden, heb ik het tafereel een half uurtje gadegeslagen. Omdat ik toen nog geen jongen had gezien, en de kans om ze alsnog onder ogen te krijgen me niet al te groot leek, heb ik mijn weg maar vervolgd …