Lepelaar met ’n mooie vangst

Woensdagmiddag heb ik samen met mijn fotomaatje enige tijd in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Het was er rustig. We deelden de hut met een in- en uitvliegende boerenzwaluw, die er een nestje had. Rond de hut waren in eerste instantie alleen wat eenden te zien, totdat er na enige tijd een lepelaar op het toneel verscheen …

Rustig rondstappend begon hij met zijn grote lepel over de bodem schrapend te foerageren. Het duurde niet lang, voordat hij zijn stap versnelde en zijn kop in hoger tempo van links naar rechts happend over de bodem draaide …

We wisten even niet wat we zagen. De lepelaar maakte er een prachtige show van. Al snel draafde hij min of meer dansend door het water. En niet alleen dat, met ferme vleugelslag zijn evenwicht bewarend, zocht hij ook de diepte op …

In fotografisch opzicht kwam het hoogtepunt voor mij net even later, toen de leppelbek weer ‘op normale wijze’ foeragerend voortschreed. Maar eerlijk is eerlijk: hoe mooi de vangst was, zag ik pas toen ik de beelden later op de middag op de pc bekeek. 🙂
Ik heb er maar weer een diashowtje van gemaakt …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Heibel in de polder

Een paar scholeksters scharrelden zij aan zij door het plas-dras gebied in de Jan Durkspolder …

Op enig moment leken ze ’t allebei op hetzelfde hapje voorzien te hebben …

Dat leverde ogenblikkelijk heibel in de polder op …

Ze vlogen elkaar letterlijk in de haren veren …

Lang duurde de strijd niet, want een gevulde maag leverde het niet op …

En dus gingen ze al snel ieder hun weg, waarna ik mijn plekje op de eretribune kon verlaten …

Diner voor twee

De meeste foto’s die ik vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder maak, geven een beeld van het oostelijke en het zuidelijke deel van de plas. Onlangs heb ik eens een paar foto’s in westelijke richting gemaakt …

Daar was een juveniele lepelaar – wadend door het water – op zoek naar voedsel …

Enkele meters verderop dobberde een eend op het licht rimpelende wateroppervlak …

Zonder ’t zich bewust te zijn, vormden ze samen – parallel foeragerend – een mooi fotogeniek diner voor twee …

Grote zilverreiger steelt de show

Sta je op een mooie woensdagmiddag in juni in alle rust foto’s te maken van twee foeragerende lepelaars, komt er ineens heel parmantig een grote zilverreiger het beeld in stappen …

170614-1315x

In tegenstelling tot de naarstig naar voedsel op zoek zijnde lepelaars, leek de zilverreiger geen honger te hebben. Op statige wijze vervolgde hij zijn weg, niets leek hem te kunnen storen …

170614-1318x

Even stonden we nog oog in oog met elkaar …

170614-1326x

Daarna beende hij resoluut weg …

170614-1331x

Lepelaars in De Weerribben

Na de lunch stelde Jetske op die mooie woensdag in juni voor om even een ritje door De Weerribben te maken …

170614-1324x

In de buurt van Wetering-West zag ik vlak naast de weg een lepelaar door het water waden. Jetske wist meteen wat haar toe doen stond …

170614-1321x

Enkele seconden later stond de auto rechts van de weg in de berm. Zelf zochten we een plekje in de berm aan de linkerkant van de weg aan de rand van het water …

170614-1302x

Twee lepelaars gaven ons ruim de tijd om foto’s te maken terwijl ze aan het foerageren waren …

170614-1308x

Jonge kievit in de wei

Gisteren had ik het genoegen weer enige tijd te worden rondgetoerd door mijn fotomaatje. Zo’n ritje als passagier bevalt me op zijn tijd wel. Het is best lekker om je ogen eens wat langer van de weg te kunnen houden en het landschap op een andere manier aan je voorbij te zien glijden. Ondanks het grijze wolkendek werd het weer een mooie en afwisselende rit …

160525-1206x

We hadden het er net over gehad dat het ook in de Kop van Overijssel tamelijk droevig gesteld was met het aantal weidevogels, toen Jetske links van het landweggetje waarover we rustig voort hobbelden een jonge kievit ontwaarde, die onder toeziend oog van pa of ma druk bezig was om zijn kostje bijeen te scharrelen …

160525-1208x

Het viel nog niet mee om het tweetal vanaf de passagiersplek door het geopende raam aan de bestuurderskant scherp in beeld te brengen, want de afstand was eigenlijk net wat te groot. Toch ben ik blij met deze foto’s, waarop het pluizige kuifje van het ijverige jong al te zien is …

160525-1210x

Met dank aan Jetske voor het onbaatzuchtig delen van deze waarneming, want als ik het me goed herinner, lag haar camera op dat moment onbereikbaar achter in de auto.

Tafeltje dekje voor de ooievaar

Terwijl ik in de berm van de Dominee Bolleman van der Veenweg bij Earnewâld stond te genieten van de weldadige rust onder de helderblauwe lucht om me heen, stopte er een stukje verderop een gemeenteauto die me net voorbij was gereden …

150311-1158x

Nadat de chauffeur zijn laadbak had geopend, begon hij de kraan met de grijper te bedienen …

150311-1156x

Intussen had een ooievaar zijn paalnest aan de andere kant van de weg verlaten om na een korte zweefvlucht op de weg neer te strijken …

150311-1149x

Het was duidelijk niet de eerste lading aarde die hier in de berm werd gestort, de ooievaar begon geroutineerd langs de bergjes aarde te struinen …

150311-1150x

Het was duidelijk dat hij hier wel ergens een vers hapje hoopte te verschalken …

150311-1151x

De meest verse lading kwam nu van de auto, daar ging hij geduldig staan wachten tot de chauffeur de grijper had geleegd …

150311-1157x

Het viel vandaag blijkbaar wat tegen, want vlak nadat de gemeenteauto was vertrokken, vloog de ooievaar terug naar zijn enkele tientallen meters verderop staande paalnest …

150311-1153x