Meerkoet met ’n moeilijk maaltje

Nadat de zwanen uit de sloot waren verdwenen, kwam er vanuit het iele rietkraagje langs de sloot een meerkoet tevoorschijn …

Onderweg leek hij een lekker hapje te scoren. Dat was het misschien ook wel, maar het was zeker geen snelle hap. Hoe hij er ook aan leek te trekken en te rukken, hij kon er geen kant mee op …

Er restte hem weinig anders dan maar een stukje verderop te gaan en het daar nogmaals te proberen …

De reeën zijn ’t haasje

Terwijl ik gefocust was op de twee reeën die samen een plekje tussen de maïsstoppels hadden gevonden, zag ik vanuit een ooghoek elders in het veld iets bewegen …

Toen ik mijn camera die kant op had gedraaid, zag ik dat er een paar hazen waren verschenen. De reeën waren zogezegd ‘het haasje’, ze moesten hun dis delen met de hazen. En daar hadden ze duidelijk geen enkel probleem mee …

Over een roedel reeën

Hoewel ik maandag al gebruik heb gemaakt van mijn democratisch recht om te stemmen, kan ik vandaag niet om de verkiezingen voor de Tweede Kamer heen. Ik vond het een rare campagne in deze verwarrende tijden. Rutte lijkt zijn rol als ‘vadertje des vaderlands’ in crisistijd goed te hebben gespeeld in de campagne. Je weet natuurlijk nooit hoe het uitpakt, de peilingen hebben er wel eens vaker naast gezeten, maar ik heb er geen goed gevoel over. Ik ben bang dat progressief Nederland nog verder weggedrukt zal worden de komende jaren …

Ja, het zijn vreemde en verwarrende tijden, ik heb zelfs een mooi rood kleurpotlood aan mijn stembusgang overgehouden. Maar gelukkig gaat de natuur gewoon zijn gang. Neem nu de roedel reeën die ik onlangs twee keer in hetzelfde stuk maïsland zag lopen. De eerste keer was op de laatste dag van de februariwinter. Ik was gestopt om wat foto’s te maken van de maïsstoppels in de sneeuw. Ik zou net op de reeën inzoomen, toen ze er spoorslags vandoor gingen …

Ruim een week geleden kwam ik opnieuw langs dezelfde akker. Omdat een roedel reeën vaak op dezelfde locatie komt foerageren, liet ik de auto voor de zekerheid rustig in de berm uitrollen. Tussen twee boompjes door had ik mooi zicht op het maïsland, zijraampje naar beneden en turen maar …

In eerste instantie zag ik niet meer dan wat kleine bruine stipjes in de verte. De zoomfunctie van mijn camera liet echter al snel zien dat er opnieuw zeven reeën in het maïsland liepen …

Na verloop van tijd viel mijn oog op twee reeën die zich wat van de rest van de roedel leken af te scheiden. Morgen meer foto’s van dit koppel …

– wordt vervolgd –

Visser op laag water

Het is niet koud voor de tijd van het jaar, maar als gevolg van de defecte thermostaat in mijn lijf begonnen mijn benen na een kwartiertje toch vrij snel af te koelen. Daarom besloot ik de vogelkijkhut te verlaten en mijn ritje te vervolgen met het gebruikelijke rondje aan de noordkant van Earnewâld …

Daar was ik er korte tijd later getuige van dat een ooievaar in één van de petgaten een smakelijk hapje gevangen leek te hebben …

Even netjes afspoelen en weg was het …

Hé … zwemt daar nu ook nog wat voorbij …?

Dat viel blijkbaar tegen, waarna hij rechtsomkeert maakte en met ferme pas aan de terugweg begon. Ik startte mijn mobiele kijkhut weer en vervolgde mijn weg …

Lepelaar met ’n mooie vangst

Woensdagmiddag heb ik samen met mijn fotomaatje enige tijd in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Het was er rustig. We deelden de hut met een in- en uitvliegende boerenzwaluw, die er een nestje had. Rond de hut waren in eerste instantie alleen wat eenden te zien, totdat er na enige tijd een lepelaar op het toneel verscheen …

Rustig rondstappend begon hij met zijn grote lepel over de bodem schrapend te foerageren. Het duurde niet lang, voordat hij zijn stap versnelde en zijn kop in hoger tempo van links naar rechts happend over de bodem draaide …

We wisten even niet wat we zagen. De lepelaar maakte er een prachtige show van. Al snel draafde hij min of meer dansend door het water. En niet alleen dat, met ferme vleugelslag zijn evenwicht bewarend, zocht hij ook de diepte op …

In fotografisch opzicht kwam het hoogtepunt voor mij net even later, toen de leppelbek weer ‘op normale wijze’ foeragerend voortschreed. Maar eerlijk is eerlijk: hoe mooi de vangst was, zag ik pas toen ik de beelden later op de middag op de pc bekeek. 🙂
Ik heb er maar weer een diashowtje van gemaakt …

Deze diashow vereist JavaScript.

Heibel in de polder

Een paar scholeksters scharrelden zij aan zij door het plas-dras gebied in de Jan Durkspolder …

Op enig moment leken ze ’t allebei op hetzelfde hapje voorzien te hebben …

Dat leverde ogenblikkelijk heibel in de polder op …

Ze vlogen elkaar letterlijk in de haren veren …

Lang duurde de strijd niet, want een gevulde maag leverde het niet op …

En dus gingen ze al snel ieder hun weg, waarna ik mijn plekje op de eretribune kon verlaten …

Diner voor twee

De meeste foto’s die ik vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder maak, geven een beeld van het oostelijke en het zuidelijke deel van de plas. Onlangs heb ik eens een paar foto’s in westelijke richting gemaakt …

Daar was een juveniele lepelaar – wadend door het water – op zoek naar voedsel …

Enkele meters verderop dobberde een eend op het licht rimpelende wateroppervlak …

Zonder ’t zich bewust te zijn, vormden ze samen – parallel foeragerend – een mooi fotogeniek diner voor twee …