De late winter van 2018

Nadat hij eerst maar niet leek te willen beginnen, lijkt er intussen maar geen eind aan de winter van 2017-2018 te willen komen. Eigenlijk kunnen we het maar beter hebben over de late winter van 2018, want in december en januari stelde de winter niks voor. Het enige wat in die periode even aan winter deed denken, was een dun laagje sneeuw op 11 december. En dat terwijl het dit weekend met een harde oostenwind en lichte tot matige vorst opnieuw bar koud was …

December was een graad warmer en januari was zelfs ruim 2 ºC warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000. Op 24 januari werd het zelfs 12,5 ºC in ons tuintje, veel gekker moet het toch niet worden. Echt winterweer werd het pas in februari. Vooral in de laatste week van de maand was het met ’s nachts lichte tot matige vorst en zelfs een tweetal echte ijsdagen bitter koud. Daarmee kwam de gemiddelde temperatuur voor de winter van 2017-2018 uiteindelijk uit op 3,3 ºC …

Nog even wat koude cijfertjes op een rij. Ik heb in ons tuintje 28 vorstdagen kunnen noteren, tegen 40 gemiddeld over de periode 1971-2000. Om nog eens duidelijk te maken wanneer het deze winter koud werd: 22 van die vorstdagen vielen in februari. Matige vorst heb ik maar 4 keer kunnen noteren, tegen 14 normaal over de eerder genoemde periode. Hoewel het er enkele nachten dichtbij kwam, zat strenge vorst er ook deze winter weer niet in …

De verdeling van de neerslag liep gedurende de winter parallel aan de temperatuur. December en januari waren niet alleen erg zacht, maar ook uiterst somber en nat. In de koude februari viel minder dan de helft van de normale hoeveelheid neerslag …

De kou liet zich op 28 februari het best zien en voelen op het Wad. Bij een harde oostelijke wind en enkele graden vorst, die al snel voor een gevoelstemperatuur van ca. -17 ºC zorgden, dreven er grote ijsvelden over de Waddenzee. In de verte stak het met sneeuw bedekte Ameland ongewoon wit tegen zee en lucht af …

Wat betreft de hoeveelheid neerslag nestelt deze winter zich met 200 mm tussen het langjarig gemiddelde over 2003-2018 (219 mm) en dat over de periode van 1971-2000 (185 mm) …

Hoewel de opvallend koude winterse uitsmijter van februari en maart zich misschien nog wel een tijdje in ons geheugen zal nestelen, zal de winter als geheel wel snel worden vergeten. Met een gemiddelde van 3,3 ºC was het niet de warmste winter van de laatste tien jaar, en dat is tegenwoordig al heel wat. Maar uiteindelijk was deze winter dan toch weer 0,7 ºC warmer dan het gemiddelde van de winters in de periode 1971-2000 …

De laatste dagen van februari en de eerste 3 dagen van maart gaven voor de winterliefhebbers nog wat sjeu aan deze editie van de winter. Op 24 februari lag de Bonke bij Leeuwarden nog helemaal open, maar een week later bonden honderden schaatsers daar de smalle ijzers onder om even een tochtje naar Aldtsjerk te maken. Helaas is het bij die ene dag gebleven, omdat koning Winter zich daarna weer terugtrok …

Als de Bonke en vele andere wateren eind februari-begin maart ondanks het spelbederf van zonnestraling en windkracht, in een week tijd dicht kunnen vriezen, dan biedt dat ondanks alle pessimistische scenario’s in mijn ogen toch nog hoop voor toekomstige schaatstochten. Als die klassieke winterse luchtdrukverdeling met een krachtig hogedrukgebied boven Scandinavië en een lagedrukgebied boven Zuid-Europa nu eens in de eerste helft van januari op de weerkaarten verschijnt – wanneer de aanzienlijk zon minder kracht heeft – dan moet er meer moois mogelijk zijn …

Aan de provincie en aan het waterschap heeft het in elk geval niet gelegen. Zodra er zicht was op de serieus winterse ontwikkelingen, kondigde de provincie al een vaarverbod af voor een groot deel van Friese wateren, voordat er nog maar een centimeter ijs lag. Het waterschap zorgde ervoor om vroegtijdig het gewenste peil te bereiken, zodat daarna z.s.m. alle gemalen stilgelegd konden worden. Dit alles om een maximale ijsgroei mogelijk te maken. Wat mij betreft hulde voor provincie en waterschap derhalve, want elke mogelijk kans op natuurijs moet ten volle worden benut.

Skywatch Friday 413

Dit is verreweg de koudste week in Nederland deze winter …

This is by far the coldest week in the Netherlands this winter …

Dinsdag trokken er vrijwel de hele dag regelmatig sneeuwbuien over het Wad vlak ten noorden van ons …

On Tuesday, there were regular snow showers all day long over the Wad area just north of us …

Het leverde de hele dag prachtige wolkenpartijen op, en laten wij nou net deze week vakantie hebben …

It provided beautiful clouds all day long, and let us just have a holiday this week …

Af en toe dreef er vanaf de kustlijn een sneeuwbui wat verder het land op …

Occasionally there was a small snow storm from the coastline a little further up the country …

Lang duurde dat als gevolg van de harde wind nooit en de meeste sneeuw was weg voordat ’t de grond kon raken …

This never lasted long because of the strong wind and most of the snow was gone before it could hit the ground …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Arctisch aandoende Wadden

Alsof het landinwaarts nog niet koud genoeg was, besloten Jetske en ik gisteren om een kijkje te nemen op een plek waar de gemene kou zich door de striemende oostenwind het best laat voelen …

Het doel van de rit was de pier van Holwerd (Google Maps). Ameland zouden we door de zware ijsgang op het Wad niet kunnen bereiken, de eerstvolgende afvaart van de veerboot was verschoven naar 18:00 uur en de Waddentaxi ging het Wad helemaal niet op …

De laatste keer dat ik hier in vergelijkbare omstandigheden was, was in februari 2012 op de dag waarop het bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden moest besluiten dat de zestiende Elfstedentocht op dat moment niet kon worden uitgeschreven …

In 2012 struinde ik hier met een dik ingeduffelde en nauwelijks meer herkenbare Johan van Aken over de pier, ditmaal durfde Jetske het dus aan om de strijd met het ijselijke gebrul van de Siberisch beer aan te gaan …

Omdat we in februari 2012 een langere winterperiode hadden gehad dan nu, lag er een dikkere laag ijs op het Wad, maar met een maximumtemperatuur van -7 °C (gevoelstemperatuur ca. -17 °C) was het er gisteren nog een stuk kouder dan 6 jaar geleden …

Aan de voet van de pier lagen her en der wat eenden die de winterperiode in overlevingsmodus proberen te doorstaan …

Nadat wij onze blik nog even over de arctisch ijsvelden naar het in de verte gelegen besneeuwde Ameland hadden laten gaan, werd het tijd om in het restaurant op te warmen met een beker warme chocolademelk en een Berenburgje, want het lukte door kou en wind nauwelijks meer om onze camera’s stabiel te houden …

Ronkende motoren in ’t vooronder

Ruim voordat we aanmeerden in de Harlinger haven werden bestuurders en passagiers opgeroepen om naar hun voertuigen te gaan. Terug bij de auto op het bovenste autodek had ik nog wel even tijd om wat om me heen te kijken, want de auto’s op het benedendek moesten het schip toch eerst verlaten voordat wij eraf konden. Omdat ik vanuit ‘het vooronder’ het geluid van ronkende motoren hoorde, besloot ik daar eens even een kijkje te nemen …

Bij het zien van de geopende boegdeur moest ik onwillekeurig even denken aan de ramp met de ‘Herald of Free Enterprise’ in maart 1987 bij Zeebrugge. Vanaf voorzijde van het bovenste autodek had ik een mooi zicht op wat wel het motorhome van de Ms Friesland wordt genoemd. Daar, helemaal vooraan in het schip stond een grote groep motorrijders met ronkende motoren te wachten tot ze het schip konden verlaten. Waarschijnlijk kwam de motorclub ‘Los fan ’t wiif’ terug van hun jaarvergadering op Terschelling of zo …

Omdat dit beeld niet zonder geluid kan, heb ik er tot slot nog maar even een videootje van gemaakt. En zo komt er na 30 logjes een ronkend eind aan dit intussen ruim twee maanden durende (beeld)verslag van deze heerlijke vakantie die in feite maar een week duurde. Omdat we uitgerekend in die week zo ongeveer het mooiste weer van dit jaar hebben gehad, en omdat ik juist in die week vrijwel geen last van mijn plaaggeest Acnes heb gehad, is het een vakantie geworden die ik niet snel zal vergeten …

Land in zicht

Te midden van een armada van zeilboten en een enkele kruiser komen we steeds dichter bij het vasteland van het vertrouwde Heitelân …

‘De Koegelwieck’, één van de twee snelle catamaran veerboten van Rederij Doeksen, komt ons in vliegende vaart tegemoet om weer een nieuwe lading passagiers af te leveren op Vlieland …

Voorbij de zeilboten tekenen de contouren van het industrieterrein van Harlingen zich steeds duidelijker af tegen de steeds dichter opeen gepakte wolken boven het vasteland …

Korte tijd later worden we voorbij gesneld door ‘de Tiger’, de tweede catamaran veerboot van Rederij Doeksen, die de sneldienst tussen Terschelling en Harlingen v.v. onderhoudt …

Tot slot nog wat foto’s van de recht toe recht aan bebouwing op het industrieterrein van Harlingen …

En als dan de skyline van Harlingen voor ons ligt en de haven in zicht komt, naderen we echt het einde van de vakantie. In het laatste logje van deze lange serie kijken we nog even naar het ronkende motorhome in het vooronder van de Ms Friesland …

Zeehonden op de zandbanken

Zoals ik gisteren al schreef, maakt de Ms Friesland tijdens de tocht van Terschelling naar Harlingen voortdurend grote bochten om niet vast te lopen op één van de vele zandbanken die de Waddenzee rijk is. Op de onderstaande foto zien we een zeilboot tussen de Ms Friesland en een zandbank door varen …

Korte tijd later leken we ons plotseling in een abstract landschap te bevinden …

En dan duiken in dat wat vervreemdende abstracte landschap ook nog eens vreemde wezens op …

Zeehonden badend in de zon op enkele van de vele zandbanken in de Waddenzee …

En zo werkte het licht lekker mee om tegen het eind van de vakantie nog een paar fijne foto’s te kunnen maken …

Op volle zee

Wie na het logje ‘Afscheid van Terschelling‘ in de veronderstelling verkeerde dat daarmee eindelijk een eind was gekomen aan deze intussen al knap langdurige vakantieserie, die zat er naast. We waren in dat logje tenslotte pas aan boord gegaan en we waren nog maar net de haven uit. Voordat je dan in Harlingen bent, zit je nog een kleine twee uur op volle zee. En daar viel ditmaal met mooi weer nog wel het nodige te fotograferen …

Hoewel ik allerminst over zeebenen beschik – ik heb het ooit al eens gepresteerd om op de boot van Lauwersoog naar Schiermonnikoog zeeziek te worden – kan ik toch altijd wel genieten van de aanblik van passerende zeilschepen …

En op momenten dat er geen schepen in de buurt zijn, kan ik ook gefascineerd raken door die immense leegte van de schier oneindige zee. Hoewel leegte … in dit geval doemde er rechts aan de horizon toch nog iets op …

Op zulke momenten komt de sterke zoom van mijn ouwe trouwe Powershot SX50 HS toch altijd weer goed van pas. Niet dat ik daar in dit geval veel wijzer van werd, want ik heb nog steeds geen idee wat voor platform of werkeiland dit is. Dus … wie het weet mag het zeggen …

En voort gaat de tocht over de zonovergoten Waddenzee …

Voortdurend ruime bochten makend zoekt de MS Friesland zijn weg over het Wad naar Harlingen. De reden van die ruime bochten krijgen we in een volgend logje nog in beeld …