Het leek allemaal even mooi en rustig op het Wad met het mooie weer. Sporen in het laatste deel van de Peazemerlânnen lieten echter ook nog wat anders zien …
Je zou denken, dat het water bij eb heel geleidelijk over het oppervlak wegvloeit naar de Waddenzee. Naast de strekdam ligt echter een slenk, die mooi laat zien dat het water hier bij eb en vloed zijn eigen weg zoekt en dan toch flink wat kracht krijgt om het landschap te tekenen …
Als ik een stukje die kant op was gelopen, had ik vast mooiere foto’s van die ‘canyon’ kunnen maken, maar daar heb ik me wijselijk niet aan gewaagd …
We hadden ongeveer een derde deel van de strekdam langs de Peazemerlânnen afgelegd (OpenStreetMap), toen ik even omkeek naar de zeedijk. We bevonden ons intussen ter hoogte van de laatste paaltjes van mijn geliefde palenrij een stukje verderop bij Peazens-Moddergat …
Jetske zag op dat moment een tureluur staan. De vogel had daar een perfecte schutkleur, zodat ik eerst even goed moest zoeken. Hij leek helemaal in de zeeklei op te gaan …
De sporen op het Wad ontlokten gisteren vragen als ‘Zijn die sporen afkomstig van mensen of van dieren …?’, ‘Zie ik daar Wadlopers …?’ en ‘Waar leiden die sporen heen …?’
Laat ik eens een poging wagen om die vragen te beantwoorden. Om te beginnen zijn die sporen hoofdzakelijk gevormd door kleine mensenvoetjes, er struinden namelijk twee ouders met drie kinderen op het drooggevallen Wad rond …
Of we ze daarmee wadlopers mogen noemen? Nee, dat lijkt me toch niet. Echte wadlopers maken onder begeleiding van een gids vanaf het vasteland lopend de oversteek naar één van de Waddeneilanden …
En dat doen deze mensen duidelijk niet, zij lopen slechts wat heen en weer op het Wad. De sporen leiden uiteindelijk allemaal weer terug naar de palenrij bij Paesens-Moddergat. Moeder zette als eerste weer voet op het droge …
Toen ook de rest van de familie na verloop van tijd weer veilig was teruggekeerd, riep moeder haar kroost bijeen voor een uitgebreide wasbeurt bij een plas achter de palenrij op het Wad …
Terwijl mama een vies gezicht trok tijdens het voeten wassen, leek de jongste van de drie meiden zich af te vragen waar papa bleef. Die leek echter onder en boven de wet te staan, want hij stiefelde zo met de zeeklei tussen zijn tenen de zeedijk weer op …
Uiteindelijk keerde de rust terug op dat prachtige stukje Wad bij Paesens-Moddergat. Dit is en blijft onder alle weersomstandigheden voor mij één van de meest bijzondere natuurgebieden van ons land …
Gisteren hebben we een ritje gemaakt door de Friese Bouwhoek, een zeekleigebied waar akkerbouw (vooral de teelt van pootaardappelen, bieten en graan) overheerst. Daarnaast is er veeteelt en tuinbouw in kassen. De Bouwhoek strekt zich uit langs de Friese wadkant vanaf Witmarsum naar het Lauwersmeergebied. Wij hebben vanaf Sexbierum de kustlijn gevolgd in oostelijke richting …
De eerste tussenstop hebben we gemaakt bij een akker waar een grote combine of maaidorser bezig was met het binnenhalen van de graanoogst. Daar moest ik natuurlijk even een paar foto’s van maken, want dat zien we bij ons in de buurt niet …
Gelukkig stonden we bovenwinds, want het strohakselaar blies grote stofwolken over het land …
In fotografisch opzicht was het tochtje voor mij op dat moment al geslaagd, omdat ik graag iets van de graanoogst in beeld wilde brengen. Er zouden nog vier tussenstops volgen, waar ik de komende dagen het een en ander van zal laten zien …
