Slakkenseks, een triootje

Van de snelle wip van de reeën is het even omschakelen naar de trage en zwoele vrijpartij van een drietal naaktslakken op het paadje in onze tuin …

Toen ik die avond rond middernacht mijn gebruikelijke rondje door de tuin maakte, zei ‘iets’ me halverwege het paadje om mijn voet net wat verder neer te zetten dan normaal gebruikelijk zou zijn. Alsof ik voelde dat er iets op het paadje lag, en dat bleek te kloppen. Zodra ik het zaklampje van mijn mobieltje had aan gedaan, zag ik dit slijmerige drietal liggen …

Ik doe het niet vaak meer tegenwoordig, maar hier ben ik midden in de nacht toch maar even voor door de knieën gegaan. Wetend dat slakkenseks enkele uren kan duren, heb ik er maar geen filmpje van gemaakt. Maar als je er toch een filmpje van zou willen zien, dan is dit een goed startpunt: ‘Slakkenseks van begin tot eind’

Matige lichtende nachtwolken

Ik had er de afgelopen weken al een paar maal tevergeefs naar uitgekeken, maar steeds gooide bewolking roet in het eten. Precies twee jaar en 1 dag na de laatste keer dat ik ze zag, kreeg ik woensdagavond rond middernacht opnieuw de kans om lichtende nachtwolken te fotograferen. Ze waren lang zo mooi niet als de prachtige display twee jaar geleden, maar dat is te wijten aan het feit, dat er nog ‘gewone’ wolkenflarden voorbij dreven …

Voor de beste foto’s moet je eigenlijk even een donkere plek buiten de stad hebben. Omdat autorijden op dat tijdstip niet meer echt raadzaam was, besloot ik weer even naar het trapveldje verderop in de straat te lopen. Daar heb ik vooral de hoogspanningsmast en een voetbaldoeltje gebruikt als contrasterende elementen …

Hoe het elders was, weet ik natuurlijk niet, maar hier vervaagden de lichtende nachtwolken al na een kwartiertje. Wil je ook kans maken om dat bijzondere verschijnsel eens te zien? Houd dan de komende drie weken ongeveer een uur na zonsondergang aan de noordelijke horizon in de gaten …

Ook afgelopen nacht waren er weer lichtende nachtwolken te zien. De lucht was een stuk helderder dan woensdag, daardoor waren de lichtende nachtwolken mooier en duidelijker te zien waren. Maar de show speelde zich helaas heel laag boven de horizon af, te laag voor mij om er tussen de bebouwing foto’s van te kunnen maken. Mijn fotomaatje Jetske heeft dat wel gedaan, haar foto’s kun je HIER zien.

In mijn logje van 22 juni 2019 kun je lezen wat die lichtende nachtwolken nu eigenlijk zijn en waar je op moet letten om ze te kunnen zien: ‘De kortste nacht, ’t mooiste licht’

Moonrise

Het duurde lang voordat de maan zich hier afgelopen nacht liet zien, het was al na twaalven …

Hij moest zich eerst nog los zien te maken van de schoorsteen van onze buurvrouw in de zuidoosthoek …

Daarna stond de hazelaar nog in de weg met zijn overdag zo mooie, frisgroene bladeren …

Toen ik hem om 00:08 uur uiteindelijk vrij in beeld had, was er van een echte supermaan al geen sprake meer …

De zeearend zat er trouwens ook prachtig bij in het maanlicht. De kuikens groeien als kool (zie de webcam)

Ver weg vanuit de tuin

Ook al ben ik sinds de coronatijd meer dan anders in de tuin, mijn foto-onderwerpen zoek ik niet altijd binnen die beperkte ruimte. Door regelmatig even een blik omhoog te werpen, zijn er ook buiten de tuin vaak mooie en interessante dingen te zien of te fotograferen.

Zo zag ik zondagmiddag hoe het witte condensspoor van een de zon tegemoet vliegend vliegtuig, verdween in zijn eigen schaduw. Van dat soort momenten kan ik echt genieten …

Aan het begin van de zondagavond heb ik – ook weer vanuit de tuin – een close-up gemaakt van de maan. Het kraterlandschap toonde zich weer op zijn mooist …

Toen de avondklok later op de avond al was ingegaan, heb ik nog even een avondkuiertje gemaakt in de tuin. Net als op zaterdagavond stond er weer een mooie grote kring of halo rond de maan …

Licht in de duisternis

Hebben jullie dat ook wel eens … dat je een al wat oudere fotoserie in je archief ontdekt waar je nog niets mee hebt gedaan? Ik had dat toen ik dit weekend een serie ontdekte, die ik op 13 januari 2013 in het centrum van Drachten heb gemaakt. Er stonden indertijd vier grote bouwkranen vlak bij elkaar op het Raadhuisplein, waarvan er eentje ter gelegenheid van de voorbije feestdagen was verlicht …

En dan denk je ‘Waarom heb ik daar indertijd niks mee gedaan?’
Wel, het antwoord is simpel: mijn logje ‘Weerbeeld januari 2013’ leerde me zojuist, dat het die nacht begon het te vriezen en dat bleef het daarna twee weken doen. In de dagen en weken daarna heb ik me volledig gericht op ijs- en sneeuwpret …

Die heerlijke zomeravonden

De verzengende hitte overdag was in augustus duidelijk niet aan mij besteed. Het enige wat ik tijdens zo’n hittegolf eigenlijk echt kan waarderen, zijn die heerlijke avonduren. Tot diep in de avond lekker bij de vijver zitten, daar kan ik echt van genieten. En dat heb ik dan ook volop gedaan tijdens de hittegolf …

Af en toe eens een blik over de schutting om te zien of er buitenaards nog wat te beleven valt, is met die hoge minimumtemperaturen ook een aangename bezigheid. Op de foto hier links onder zie je de reuzenplaneet Jupiter schitteren in een mooie samenstand met de bijna volle maan. Op de rechter foto zie je de heldere rode planeet Mars, die zich momenteel bij heldere hemel ook mooi laat zien …

Een maand voordat we gebukt gingen onder de hittegolf ben ik er nog tweemaal rond middernacht op uit getrokken om foto’s te maken van de komeet Neowise. Deze komeet was weliswaar lang zo mooi niet als komeet Hale Bopp in maart 1997, maar het was wel de helderste komeet sinds Hale Bopp. Vooral door de verrekijker vond ik het toch weer een bijzonder gezicht om zo’n brok steen en ijs door ons zonnestelsel te zien razen. Mijn Powershot leent zich helaas niet echt voor nachtfotografie, maar Neowise staat erop. En belangrijker nog, ik heb hem met eigen ogen gezien …

Zoals wel vaker, kwam er een eind aan de hitte met een aantal pittige regen- en onweersbuien. Hoewel de meeste buien ook deze zomer weer langs ons zijn getrokken, kon de riolering het hier op 20 augustus even niet aan. De onderstaande bliksem heb ik op 16 augustus in beeld kunnen vangen, toen er tegen middernacht gelijktijdig een onweerscomplex ten oosten en één ten westen van ons voorbij trok …

 

Venus en de asgrauwe maan

Donderdag was het nieuwe maan, toen was de maansikkel echter nog zo smal dat ik hem niet heb kunnen ontdekken. Gisteravond was hij wel goed te zien, daarom heb ik het statief rond 22:00 uur even in de voortuin opgesteld om een paar foto’s te maken van de maansikkel en de tegenwoordig niet te missen planeet Venus …

Als bonus kreeg ik niet alleen de maansikkel te zien, maar ook de rest van de maan was vaag zichtbaar. Dat resterende van de maan werd zichtbaar door het zogenoemde asgrauwe licht. Dat is zonlicht dat door de aarde naar de maan wordt gezonden en vervolgens door de maan weer naar de aarde teruggekaatst wordt, waarna het hier zichtbaar wordt. Dit licht is het best waarneembaar zo’n 3 à 4 dagen vóór en na nieuwe maan, als de maan boven en de zon onder de horizon staat …

Door nog even wat verder in te zoomen, worden op de scheiding van licht en donker ook de kraters op het maanoppervlak weer zichtbaar. Ik heb het wel vaker gezegd, het zijn juist die kraters die de maan voor mij zo aantrekkelijk maken om naar te kijken …