Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

Daarom verzuipt de rietsnijder!

Het wordt tijd om de mist, die hier de laatste dagen in figuurlijke zin is ontstaan rond het verzuipen van de rietsnijders, te laten optrekken. Om te beginnen pak ik er nog eens een foto bij uit de serie die ik op 12 februari in de mist heb gemaakt op de plaats waar in 2012 en 2013 kraanmachines en vrachtwagens ronkten …





De volgende foto’s heb ik vorige week vrijdag ongeveer op dezelfde plek gemaakt. Van het boerenland bij Wetering West is niets meer overgebleven, het gebied is veranderd in de grootste waterberging van de provincie Overijssel. Samen met het aangrenzende Wetering Oost is het één van de grootste gestuurde waterbergingsgebieden in Nederland geworden …





Er zijn waterbergingsgebieden die normaal gesproken droog staan, en die pas als waterberging worden gebruikt op het moment dat extreem veel heeft geregend. Dat is in Fryslân o.a. het geval met de retentiepolder It Eilân. Daarnaast zijn er waterbergingsgebieden waar altijd water blijft staan, en waar extra water wordt toegelaten bij extreem hoog water. In de nieuwe waterberging bij Wetering West staat altijd water, en dat water komt buiten de waterberging weer omhoog in het aangrenzende rietland…





Jetske schreef op haar weblog het volgende over de veranderingen rond Wetering: “In het voortraject rezen er vragen over wat dit plan voor gevolgen zou hebben voor de omliggende landerijen. Op een vergadering werd deze vraag gesteld door de eigenaar van een aangrenzend perceel. Het was ook meteen de laatste keer dat betrokkenen aanwezig mochten zijn. De vraag betrof de kweldruk. Kwel ontstaat door een ondergrondse waterstroom van een hoger gelegen gebied naar een lager gelegen gebied. Hoe meer doorlatend de grond is hoe meer water er doorheen stroomt. Omdat we in dit gebied te maken hebben met veengrond sijpelt het water gemakkelijk van dit watergebied naar de omliggende rietlanden van Staatsbosbeheer. In het voortraject heeft Waterschap Reest en Wieden, Staatsbosbeheer gewaarschuwd voor het ontstaan van kweldruk. “Staatsbosbeheer vond dit geen probleem”, aldus het Waterschap …”





Al met al kom ik tot de conclusies dat er bij een aantal logge overheidsinstanties achter de tekentafel weer prachtige plannen zijn bedacht, die ondanks bedenkingen en bezwaren van belanghebbenden weer ‘rücksichtslos’ zijn uitgevoerd. De boeren zullen vast goed zijn uitgekocht, maar met de rietsnijders die in de aangrenzende rietlanden hun brood moeten verdienen, is geen rekening gehouden. Het idee dat de hardwerkende rietsnijders hun zware werk in die voor de toerist zo idyllische omgeving puur uit hobby en liefhebberij doen, berust op een groot misverstand. De rietsnijders die ik ken, zijn voor 75-85% van hun inkomen afhankelijk van de rietteelt …





De logjes van de afgelopen dagen hebben duidelijk gemaakt, dat donkere wolken zich beginnen samen te pakken boven de rietsnijders. Er zullen waarschijnlijk nog heel wat vergaderingen en mogelijk zelfs juridische procedures nodig zijn om het tij te keren. Terwijl het toch niet zo moeilijk is, lijkt me …

Over het algemeen ben ik geen tegenstander van maatregelen om extra water te kunnen bergen, en ik sta ook niet bekend als een tegenstander van natuurontwikkelingsprojecten. Integendeel! Maar wanneer je als gevolg van dergelijke projecten mensen het brood uit de mond dreigt te stoten, dan tref je daar een nette regeling mee. Of je kiest ervoor om in dit geval de waterberging zo in te richten, dat je hem alleen hoeft te gebruiken op het moment dat het echt nodig, zodat de rietsnijder op een normale manier zijn werk kan blijven doen. Hoe dan ook, ploeterend als op de foto’s in mijn voorgaande logjes en als op de onderstaande foto’s, die ik voor de gelegenheid even van Jetske heb geleend (dank daarvoor!), kan de rietsnijder zijn werk niet blijven doen. Op dit moment heeft het er helaas alle schijn van dat men de kleine man hier laat verzuipen …




Skywatch Friday 354

We hebben deze week veel wind en regen gehad, ’t leek wel herfst. De onderstaande foto’s heb ik woensdag gemaakt tijdens ’n ritje over het platteland …

We have had a lot of wind and rain this week, it looked like autumn. I have made the pictures below on wednesday during a ride in the countryside …

xxxx

De eerste en de laatste foto kunnen worden vergroot door erop te klikken …

The first and the last photo can be enlarged by clicking on them …


klik om te vergroten













klik om te vergroten

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Skywatch Friday 335

Morgen is de laatste dag van de meteorologische winter, daarom vandaag (hopelijk) een laatste winterse Skywatch …

Tomorrow is the last day of the meteorological winter, therefore today (hopefully) one last winter Skywatch…





Ook dit jaar hebben we nauwelijks echt winterweer gehad in Nederland…

We hardly had any real winter weather in the Netherlands this year …





Dit is een mooie gelegenheid om nog wat foto’s te tonen van 5 februari, één van de weinige mooie winterdagen met wat sneeuw en ijs …

This is a nice opportunity to show you some shots I made on 5 Februay, one of the few beautiful winter days with some snow and ice …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


De pont in actie

Nadat ik It Eilân weer achter me had gelaten, heb ik het uitkijkplatform aan de Goëngahuistersloot beklommen om nog even van het uitzicht te genieten. Op de onderstaande foto is op de voorgrond het fietspontje te zien ..





Erg druk is het hier nooit, in de afgelopen tien jaar ben ik maar één keer eerder getuige geweest van een overvaart van de pont. Maar nu leek het dan toch weer te gaan gebeuren, want intussen was er vanuit de richting Goëngahuizen een tractor aangekomen, die voor de oversteekplaats van de pont stopte. Eén van de inzittenden verliet de tractor om over de voetgangersbrug naar de overkant te lopen. Daar maakte hij de kabelpont los …





Aan deze kant van de Goëngahuistersloot gekomen, voer de pont de inham in die als aanlegplaats dient …





Nadat de pont was vastgemaakt werd de tractor aan boord gereden …





Meteen ging de laadklep omhoog en werd het vaartuig weer los gegooid …





Rustig werd de pont naar de overkant getrokken …





Al snel was het hele spul veilig aan de overkant aangekomen …





Bij het verlaten van het vaartuig wipte het pontje even omhoog met ’t kontje …





Daarna kon de weg huiswaarts worden vervolgd …





Voor mij was het ook tijd om verder te gaan, op zoek naar wat fotogenieke sneeuwrandjes …

Bij de pont

Eenmaal op It Eilân aangekomen, was goed te zien dat er maar een centimetertje sneeuw was gevallen. De licht besneeuwde paden en de groene vlakte leverden een fraai beeld op …





Voor een wandeling over de kale vlakte hadden mijn onderdanen die dag volstrekt onvoldoende draagkracht, daarom maakte ik rechtsomkeert, zodat ik de pont eens wat nader kon bekijken …





Behoedzaam waagde ik me stapje voor stapje op het in ’t zonlicht glanzende metalen dek …





Eenmaal aan boord spreken de foto’s verder voor zichzelf …

































Niets over fietsers of voetgangers op de bordjes, er restte me dus niets anders dan maar weer over de brug terug te lopen …





Terug op ‘de vaste wal’ beklom ik het uitkijkplateau om nog even een paar foto’s te maken. Op dat moment kwam er beweging in de pont …

– wordt vervolgd –

Winter op It Eilân

Nadat ik donderdag 5 februari ’s ochtends een paar foto’s van ons besneeuwde tuintje had gemaakt, ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om ook elders nog wat winterse plaatjes te kunnen scoren …





De naam ‘It Eilân’ zegt het al, het gaat hier om een polder die in het grootste deel van het jaar alleen per boot bereikbaar is. Voor auto’s en tractoren ligt er een trekpont, voetgangers en fietsers kunnen gebruik maken van een klein fietspontje …





Het was duidelijk dat de pont vanmorgen al een vaart had gemaakt, later in deze serie zullen we de pont nog even in actie zien, wanneer een boer per tractor huiswaarts keert …





Omdat het fietspontje niet gebruikt kan worden wanneer er ijs op de Goëngahuistersloot ligt, is It Eilân ’s winters altijd bereikbaar via een tijdelijke voetgangersbrug …





Tijdens de wandeling naar de overkant wend ik de blik even naar rechts om een blik op de pont te werpen. Straks bekijken we hem van wat dichterbij …





Nog een paar meter, dan kan ik weer eens voet zetten op It Eilân, waar overigens veel minder sneeuw ligt dan in ons ca. 10 km verder naar het oosten liggende tuintje …





– wordt vervolgd –