Het was een mooie maandagochtend in begin februari, toen ik na de koffie besloot om een ritje naar It Eilân te maken. Toen ik daar over de voetgangersbrug naar de overkant liep, kreeg ik zicht op een prachtig laagje ijs op de Goëngahuistersloot …
Het had ’s nachts wel wat gevroren, maar ik had niet verwacht dat de brede sloot al dichtgevroren zou zijn. Kijkend naar de luchtbellen in het ijs en de vele mooie ijsbloemvormen op het ijs, leek er ook meteen een stevig ijsvloertje te liggen …
Plotseling werd ik in mijn mijmeringen gestoord door het heftige geluid van brekend ijs. De kabel van de trekpont naast de voetgangersbrug werd krakend strakgetrokken …
Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …
Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw. Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …
Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …
Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …
De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …
We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg. Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …
Nadat ik It Eilân weer achter me had gelaten, heb ik het uitkijkplatform aan de Goëngahuistersloot beklommen om nog even van het uitzicht te genieten. Op de onderstaande foto is op de voorgrond het fietspontje te zien ..
Erg druk is het hier nooit, in de afgelopen tien jaar ben ik maar één keer eerder getuige geweest van een overvaart van de pont. Maar nu leek het dan toch weer te gaan gebeuren, want intussen was er vanuit de richting Goëngahuizen een tractor aangekomen, die voor de oversteekplaats van de pont stopte. Eén van de inzittenden verliet de tractor om over de voetgangersbrug naar de overkant te lopen. Daar maakte hij de kabelpont los …
Aan deze kant van de Goëngahuistersloot gekomen, voer de pont de inham in die als aanlegplaats dient …
Nadat de pont was vastgemaakt werd de tractor aan boord gereden …
Meteen ging de laadklep omhoog en werd het vaartuig weer los gegooid …
Rustig werd de pont naar de overkant getrokken …
Al snel was het hele spul veilig aan de overkant aangekomen …
Bij het verlaten van het vaartuig wipte het pontje even omhoog met ’t kontje …
Daarna kon de weg huiswaarts worden vervolgd …
Voor mij was het ook tijd om verder te gaan, op zoek naar wat fotogenieke sneeuwrandjes …
Eenmaal op It Eilân aangekomen, was goed te zien dat er maar een centimetertje sneeuw was gevallen. De licht besneeuwde paden en de groene vlakte leverden een fraai beeld op …
Voor een wandeling over de kale vlakte hadden mijn onderdanen die dag volstrekt onvoldoende draagkracht, daarom maakte ik rechtsomkeert, zodat ik de pont eens wat nader kon bekijken …
Behoedzaam waagde ik me stapje voor stapje op het in ’t zonlicht glanzende metalen dek …
Eenmaal aan boord spreken de foto’s verder voor zichzelf …
Niets over fietsers of voetgangers op de bordjes, er restte me dus niets anders dan maar weer over de brug terug te lopen …
Terug op ‘de vaste wal’ beklom ik het uitkijkplateau om nog even een paar foto’s te maken. Op dat moment kwam er beweging in de pont …
Nadat ik donderdag 5 februari ’s ochtends een paar foto’s van ons besneeuwde tuintje had gemaakt, ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om ook elders nog wat winterse plaatjes te kunnen scoren …
De naam ‘It Eilân’ zegt het al, het gaat hier om een polder die in het grootste deel van het jaar alleen per boot bereikbaar is. Voor auto’s en tractoren ligt er een trekpont, voetgangers en fietsers kunnen gebruik maken van een klein fietspontje …
Het was duidelijk dat de pont vanmorgen al een vaart had gemaakt, later in deze serie zullen we de pont nog even in actie zien, wanneer een boer per tractor huiswaarts keert …
Omdat het fietspontje niet gebruikt kan worden wanneer er ijs op de Goëngahuistersloot ligt, is It Eilân ’s winters altijd bereikbaar via een tijdelijke voetgangersbrug …
Tijdens de wandeling naar de overkant wend ik de blik even naar rechts om een blik op de pont te werpen. Straks bekijken we hem van wat dichterbij …
Nog een paar meter, dan kan ik weer eens voet zetten op It Eilân, waar overigens veel minder sneeuw ligt dan in ons ca. 10 km verder naar het oosten liggende tuintje …
Uitzonderlijk zacht, droog en zonnig, daarmee is de herfst van 2014 in enkele woorden duidelijk omschreven. In navolging van vrijwel alle voorgaande maanden dit jaar, waren ook de maanden september, oktober en november aanzienlijk warmer dan normaal. In september heb ik in ons tuintje 21 warme dagen (maximumtemperatuur 20,0°C of hoger) geteld en 3 zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0°C of hoger). Ook in oktober heb ik nog 3 warme dagen kunnen noteren …
(de kleine foto’s in dit artikel kunnen worden vergroot door erop te klikken)
herfstblad in de Ecokathedraal
Goëngahuistersloot
reeën in de Jan Durkspolder
Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in de herfst van 2014 uit op 12,1 ºC, tegen een langjarig gemiddelde van 9,8 ºC over de periode 1971-2000. Daarmee was de herfst in ons tuintje dus 2,3 ºC warmer dan normaal. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 12,4 °C tegen 10,6 °C normaal. De herfst van 2014 was daarmee de op één na zachtste sinds het begin van de regelmatige waarnemingen in 1706 …
De eerste nachtvorst heb ik pas op 21 november kunnen noteren, toen daalde de temperatuur even tot -1,4 °C. De rest van de maand bleef de temperatuur boven het vriespunt steken. Bij het KNMI in De Bilt daalde de temperatuur pas op 25 november onder het vriespunt. Normaal telt de herfst in De Bilt zeven vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) …
paddenstoel bij de Merskenheide
koeien in de mist
spreeuwenzwerm bij zonsondergang
De herfst van 2014 was ook uitzonderlijk droog. Met 101 mm viel er in ons tuintje minder dan de helft van de neerslag die er normaal in de herfst valt (ca. 231 mm). Ook landelijk was de herfst erg droog, gemiddeld viel er over het land 136 mm regen tegen een langjarig gemiddelde van 243 mm …
Een zonnemeter heb ik nog steeds niet, maar als het KNMI tot de conclusie komt dat de herfst met gemiddeld over het land 376 uren zonneschijn, tegen een langjarig gemiddelde van 320 uren, zeer zonnig was, dan geloof ik dat meteen. Dat beeld kan ik hooguit bevestigen door te kijken naar het aantal vlinders, libellen en vliegen dat nog tot begin december actief was …
ven in het Weinterper Skar
bont zandoogje
heidelibel
Intussen is de winter grijs en nat uit de startblokken gekomen. Wat mij betreft mag het echt gaan winteren met sneeuw en ijs, zodat we langzaam maar zeker in de kerstsfeer komen. Daar ziet het echter geenszins naar uit. Veel meer dan een enkel graadje nachtvorst lijkt er voor de rest van het jaar niet meer in te zitten, zodat we een groene Kerst tegemoet lijken te gaan.
