De grootste, de mooiste

Hoewel ik intussen de afgelopen weken een paar boswandelingen heb gemaakt, heb ik maar weinig paddenstoelen gezien. Dat kan te maken hebben met de droogte, maar het is ook mogelijk dat ik domweg niet goed kijk. Ik zoek er in elk geval niet meer om, want om ze mooi op de foto te zetten moet je meestal diep door de knieën. Nou is dat nog wel te doen, maar het wordt wel steeds moeilijker om vervolgens weer vlot tot stand te komen …

Vorige week heb ik me tijdens een boswandeling eenmaal laten verleiden om voor een kleine, maar mooie collectie kleverige koraalzwammetjes op de knieën te gaan. Die foto’s volgen later nog. Dat ik vandaag toch een paar mooie paddenstoelen kan presenteren, heeft te maken met de grootte en de standplaats van deze fraaie zwammen. Het gaat hier om een paar nog vrij jonge exemplaren van de grote parasolzwam, die in de buurt van Earnewâld aan de rand van een stuk hooiland stonden te pronken. Deze zwammen kunnen wel tot 40 cm groot worden. Mede daardoor kon ik dit tweetal (bijna) vanuit de auto fotograferen. De grootste paddenstoelen zijn voor mij in feite dan ook de mooiste dit jaar …

 

Een afdakje

De zon is vanmorgen om 8.46 uur opgekomen en om 16.30 uur verdwijnt hij weer onder de horizon. Een kleine twee uur later begint om 18.11 uur de astronomische winter. Dat alles maakt vandaag tot de kortste dag van 2016. En naar buiten kijkend, bekruipt me het gevoel dat het ook wel eens de donkerste dag van het jaar kan worden. Echt zo’n waterkoude dag, waarop je maar het best lekker bij de kachel kunt blijven. En als je er dan toch uit moet, dan kun je maar beter een plekje in de luwte onder een afdakje opzoeken, want het is intussen nog gaan regenen ook …

Glanzende schoonheid

Hoe mooi hij ook is, deze foto van glanzende porseleinzwammen met hier en daar een druipende druppel, geeft de sfeer van de dag aardig weer: triest, grijs en nat …

Gelukkig is mijn stemming een stuk vrolijker, nadat ik vanmorgen in het ziekenhuis de positieve en geruststellende uitslag kreeg van een onderzoek dat ik vorige week heb ondergaan …   🙂

Een kleurige trilzwam

Tijd voor wat licht en kleur op deze grijze zondag …

In het Weinterper Skar trof ik deze fraai schimmel aan …

Wat het is …? Verder dan dat het waarschijnlijk een tremella of trilzwam is, kom ik niet …

Maar ik was eerlijk gezegd met alleen de aanblik ook al tevreden … fijne zondag verder!   🙂

Even wat boosheid kanaliseren …

“Wat een felle reacties op je weblog …,” zei Aafje gisteravond, nadat ze mijn blogje ‘De sloop van een boomwal‘ en de reacties daarop had gelezen.
“Ja,” verzuchtte ik, “hun boosheid lijkt hier en daar intussen groter te zijn dan de mijne. Het ziet er naar uit, dat ik een stukje verder in het verwerkingsproces ben dan de meeste van mijn trouwe lezers. Maar ja, ik banjer de laatste weken dan ook elke dag in het Weinterper Skar rond, en daarbij krijg ik stapje voor stapje een beter beeld van hetgeen Staatsbosbeheer voor ogen heeft met het gebied. De Nije Heawei zal ik uit puur eigen belang wel altijd blijven missen, maar de veranderingen komen het gebied op termijn toch wel ten goede, geloof ik …”

Om de gemoederen even wat tot bedaren te brengen, schotel ik jullie vandaag geen gekapte bomen en zware machines voor, maar een gewoon lief, klein vliegenzwammetje. Ik heb de afgelopen jaren geleerd, dat het een stuk prettiger leven is met een half vol glas dan met een half leeg glas. Oog hebben en houden voor mooie kleine onderwerpen te midden van de grote boze wereld kan daar positief aan bijdragen …

Boswandeling bij Heidehuizen

Nadat ik gistermiddag tijdens een ritje over het zonnige Friese platteland vruchteloos had uitgekeken naar een akker waar mais werd geoogst, heb ik uiteindelijk de auto bij Heidehuizen maar in de berm gezet om een boswandeling te maken …





De herfstkleuren zijn nu ongeveer op hun mooist, het bos toont vooral op zonnige plekjes een bonte schakering van nog steeds frisgroen, geel, bruin en alles wat daar tussenin zit …





Hier en daar staat nog een gave paddenstoel te pronken. Dat maakte het mij weer niet makkelijker, want daardoor werd ik toch weer een paar maal gedwongen om diep door de knieën te gaan …





Aan het begin van de wandeling was dat knielwerk nog goed te doen, maar nadat ik de bovenstaande paddenstoel had gekiekt, heb ik eerst toch maar rustig doorstappend koers gezet naar het bankje bij het vennetje …





– wordt vervolgd –

Een slijmerige snoeper

Ook tijdens mijn boswandeling bij Heidehuizen kon ik vorige week vrijdag niet helemaal om de paddenstoelen heen. Bij de mooiste en de meest opvallende exemplaren ben ik hier en daar even door de knieën gegaan …





Dit was bepaald niet één van de mooiste paddenstoelen die ik op mijn pad aantrof, maar de slijmerige snoeper die er overheen kroop maakte het geheel toch aantrekkelijk genoeg om er even een paar plaatjes van te schieten …