Ook zeldzaam: de zilveren maan

Nadat we allebei een aantal foto’s hadden gemaakt van de uiterst zeldzame grote vuurvlinder, staken Anna en ik het witte bruggetje over om iets verderop in een stuk hooiland op zoek te gaan naar een andere vlinder die op de Nederlandse Rode Lijst van Dagvlinders staat, de zilveren maan (Boloria selene)

Onderweg kwamen we opnieuw de Engelsman tegen. Op onze vraag of hij al wat gevonden had, begon hij enthousiast te verhalen: “Ooh … there are so many Silvery Moons as you call them overthere, it’s awesome …”
Terwijl de Engelsman zijn weg vervolgde, ontdekten wij al snel dat hij niets teveel had gezegd. Bij vrijwel iedere stap die we deden fladderde er wel één van de oranje vlinders vanuit het lange gras omhoog …

De zilveren maan kwam in de eerste helft van de vorige eeuw bijna overal in ons land nog algemeen voor. Een paar kaartjes op het tabblad ‘Verspreiding’ van de zilveren maan laten goed zien hoe de populatie sinds 1950 sterk is afgenomen. Op dit moment komt de zilveren maan in Nederland alleen nog voor in het veenweidegebied op de grens van Utrecht en Zuid-Holland, in de kop van Overijssel, in Friesland en op Terschelling. De zilveren maan staat verder op de Waalse, Vlaamse en Britse Rode Lijst. In Duitsland staat de soort in de categorie ´bijna bedreigd´. …

De zilveren maan is familie van de vossen, de parelmoervlinders en de weerschijnvlinders. In 2011 heb ik tijdens een fietstocht op Terschelling eens een ander lid van de parelmoervlinders gefotografeerd, de duinparelmoervlinder …

Met dank aan Anna voor de tip en het perfecte gidswerk, zijn de foto’s van de uiterst zeldzame grote vuurvlinder en de evenzeer erg bedreigde zilveren maan in het hoofdstuk ‘natuurfoto’s’ dit jaar toch wel mijn meest bijzondere foto’s geworden.

Galgaten, de Drentse Soarremoarre

Zoals ik de omgeving van Soarremoarre (Google Maps) als favoriet fûgeltsjelân heb, zo heeft boerin Hendrika haar favoriete vogeltjesland aan de Galgaten (Google Maps) Daar wilde ze me op deze mooie middag in mei graag even kennis mee laten maken. En dus tuften we na de lunch in bedaard tempo over Drentse dreven naar ‘Galgaten, de Drentse Soarremoarre …’   😉

Al snel reden we over een smalle met fluitenkruid omzoomde weg tussen kruidenrijke weilanden door. Hendrika had niets teveel gezegd, het was er prachtig. Zodra ik de auto op een geschikt lijkend plekje in de berm had laten uitrollen, werden we vanaf een oude dampaal luidkeels begroet door een grutto …

Blijkbaar herkende hij al snel goed volk in ons, want hij bleef mooi op zijn fotogenieke plekje staan en dat leverde even later een veel mooiere foto op dan de eerste …

Ook in het lange kruidenrijke gras rondom ons konden we al snel verschillende grutto’s gewaarworden. Verderop, helaas te ver voor onze camera’s, liep een koppel wulpen over een pas gemaaide strook gras …

Ik sluit deze serie Drentse logjes en foto’s af met een foto van een hek in de verte. Jawel, het is weer een wringe. Daarmee is het verhaal echt rond, want ik begon deze serie immers ook met ‘Een wringe in Drenthe’. Rest me nog te vermelden dat er ook nog een klein, op deze foto nauwelijks herkenbaar toetje op dat mooie oude hek staat: een gele kwikstaart …

Vanuit Fryslän nogmaals bedankt voor de gastvrije ontvangst en het mooie ritje naar jouw fûgeltsjelân, Hendrika. Een hartelijke groet ook aan meneer de Boer.

Een winters sfeertje

Toen ik gisteren aan het begin van de middag bij de Nije Heawei arriveerde, waren de bergen aarde en de diepe sporen al bijna volledig weggewerkt door een tweetal kranen …

Ik besloot voor het eerst sinds lange tijd weer eens een kuiertje te maken naar de dobbe aan de noordkant van het Weinterper Skar. Op het laatste stuk van het pad door het bos knisperden de bevroren bladeren gemoedelijk onder mijn voeten …

De dobbe lag er met een dun laagje ijs prachtig bij in een licht winters decor. De zon had met zijn warmende werk de rijp rondom al goeddeels doen verdwijnen …

Aan de zuidkant van de dobbe gluurde de zon net om het hoekje van de bosrand om ook daar aan zijn warmende en smeltende werk te beginnen …

Terwijl ik lekker op het bankje in de zon zat, maakte de rijp langzaam plaats voor kleine, in het zonlicht fonkelende druppeltjes. Een kleine winterse vliegenvanger richtte zich, steeds lichter wordend, langzaam verder op …

Nieuwsgierig …? Wij …? Welnee!

Toen ik onlangs weer eens in een bedaard gangetje voort hobbelde over de Alle Om Slachte (Google Maps) tussen Earnewâld en Oudega, zag ik een lange rij jongvee lekker in het hoge gras liggen …









Dat leek me wel een plaatje waard …, maar nog voordat ik uit kon stappen, kwam het hele spul in volle draf op me af rennen …









Binnen luttele seconden stonden ze in een lange rij aan andere kant van de sloot naar me te kijken …









Nieuwsgierig …? Wij …? Hoe kom je erbij …?     😉








Een mooie stille vliegshow

Terwijl vliegtuigen uit verschillende landen zich donderdagmiddag verzamelden op de vliegbasis Leeuwarden, om daar op vrijdag en zaterdag luidruchtige vliegshows te verzorgen in het kader van de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht, hobbelde ik stiekem stapvoets voort over de Alde Ie bij Gorredijk …









Aan weerszijden van de weg is het kruidenrijke gras op het drassige land hoog opgeschoten. Zodra ze me zien naderen, vliegen er een paar grutto’s op. Terwijl ik de auto langzaam laat uitrollen om bij een dam even in de berm te gaan staan, vliegen ze luid roepend een paar maal om me heen. Even later duiken ze weer weg in het hoge gras …









Intussen is er een vogeltje neergestreken op één van de dampalen. Geleerd hebbend van de vorige keer dat ik hier was, denk ik dat we hier opnieuw te doen hebben met een graspieper …









Verderop is een boer bezig om het gemaaide gras bijeen te harken. Geruime tijd deelt hij het weiland met een groepje scholeksters, een paar kieviten en een ooievaar, die rustig op het land blijven rondscharrelen …









Als de zware combinatie na verloop van tijd toch wat al te dichtbij komt, kiezen de vogels het luchtruim. En zo krijg ik lekker in alle rust aan de waterkant zittend, voor de tweede maal die dag nog een mooi stil vliegshowtje voorgeschoteld …









Daar kan geen open dag van de luchtmacht tegenop!   🙂
Overigens is dit een in snel tempo verdwijnend landschap. In de Leeuwarder Courant staat vandaag een artikel over de teloorgang van het Friese landschap, het is om te janken! http://bit.ly/1Un0jlI



10 jaar geleden: een jonge ree

Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …









Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen …









Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …






Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …








Even passeren …

Aan de voet van een dijkje in de Jan Durkspolder waren twee soepganzen op zoek naar voedsel. Daarbij werden ze gestoord door een aalscholver die plotseling uit de vaart opdook …





Met de kop hooghartig in de nek deden de ganzen de aalscholver uitgeleide naar de overkant van het dijkje …





Met nog wat parelende druppeltjes op zijn kop, ging de aalscholver aan de andere kant van het dijkje weer te water …





De soepganzen hadden zich intussen weer omgedraaid om hun zoektocht naar voedsel voort te zetten alsof er niets gebeurd was …