Het was weer een zonnige en warme dag. Om even een slokje water te drinken was ik tijdens een ritje even op een bankje in de schaduw gaan zitten. Een meter of zes verderop zag ik een vrouwtjesfazant uit het struikgewas tevoorschijn gekomen …
Attent om zich heen kijkend kwam de fazant stapje voor stapje dichter bij het pad. Eenmaal op het pad, draaide ze zich na enkele stappen met een sprongetje om. Het leek bijna alsof ze haar pootjes had gebrand aan het pad. Dat bleek echter niet het geval te zijn. Uitgerekend op het moment dat ze het pad op stapte om de oversteek te wagen, naderden er een paar fietsers …
Half juli liet ik hier al een fotoserie zien van het kerkhof van Ald Beets op het moment dat het gras er hoog opgeschoten in volle bloei stond. Het paste perfect bij de oude, deels adellijke graven op …
Vorige week heb ik er weer eens een kijkje genomen. Aan het kortgeschoren gras was te zien dat er net flinke een maaibeurt had plaatsgevonden. Het kerkhof lag er weer een stuk strakker bij …
Maar als je dan eens goed om je heen kijkt, komen er ook heel lelijke dingen tevoorschijn. Wat te denken van het onderstel van de klokkenstoel bijvoorbeeld!? Daar schrok ik toch wel even van. Hopelijk wordt hier op niet te lange termijn werk van gemaakt om verdere achteruitgang te voorkomen …
Terwijl ik vanuit de fietstunnel bij Nijtap omhoog reed, zag ik op het talud links van de weg eerst een paar grote en daarna een hele serie kleine zwaantjes boven het gras uit steken …
Dat was voldoende reden om de Joiny even aan de kant van het fietspad te parkeren. Zonder pa en ma zwaan te verontrusten lukte het om er een aardige fotoserie van te maken …
De begraafplaats bij Nijtap die ik hier gisteren liet zien, ligt nog geen kilometer ten noorden van Drachten. Tijdens een ritje over onbekende paden ten zuidwesten van Drachten kwam ik enkele dagen later langs de oude begraafplaats van Ald Beets. De begraafplaats bij Nijtap was nieuw voor me, deze begraafplaats ken ik al zeker 50 jaar …
In het verleden heb ik hier al verschillende fotoseries gemaakt, zowel alleen als met Johan en later met Jetske. Zo mooi als ik hem onlangs aantrof, had ik hem echter nog niet eerder gezien. Het is qua onderhoud het tegenovergestelde van de begraafplaats bij Nijtap. Daar was het gras gemillimeters, hier stond het bijna kniehoog. Maar ik vind het prachtig, het past helemaal bij deze echt bijzondere begraafplaats …
Dit is een plek met een rijke historie. In de 11e eeuw is op de plek van de huidige begraafplaats een Rooms Katholieke kerk gebouwd: de Sint Geertruidskerk. In 1889 werd er een nieuwe kerk gebouwd, de Adelskerk die werd gefinancierd door de adellijke families Lycklama à Nijeholt en Van Lynden uit Beetsterzwaag. Om een lang verhaal kort te maken, de Adelskerk is uiteindelijk na blikseminslag in 1984 gesloopt. Op de fundamenten staat sinds 1988 een klokkenstoel. Daar omheen ligt een keur aan oude graven …
Hier liggen teveel beelden en verhalen om snel even te bespreken. Ik kom er op enig moment zeker nog op terug.
Het water lag er letterlijk en figuurlijk spiegelglad bij, toen ik over de Wolwarren reed. Als op een presentatieblaadje kreeg ik een weerspiegeling aangeboden, die in eerste instantie ‘gefragmenteerd’ werd door een hek met het logo van de Friese natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea …
Meestal zoom ik in bij een serie, ditmaal doe ik het weer eens andersom. Beginnend bij het hek, wordt er langzaam meer van het landschap zichtbaar. Ergens halverwege de serie komt er een zo ongeveer perfecte weerspiegeling getiteld ‘rust aan de Wolwarren’ voorbij …
