Paraderende fazanten

Aan het eind van een veelal stormachtige week, waarin buien me de meeste dagen binnen hielden, heb ik zaterdagmiddag nog even een ritje en een fotokuiertje gemaakt in de buurt van Earnewâld …





Tussen Garyp en Earnewâld zag ik een paar fazanten, die samen parmantig door een weiland paradeerden …





Het fraai gekleurde en glanzende verendek van de beide haantjes was een lust voor het oog in het zonnige weiland …





Hopelijk houden ze zich de komende dagen wat schuil, want ze lijken me in deze tijd van het jaar een geliefd doel voor jagers …




Op zoek naar de grutto

Van fotokuiertjes zal deze week wel niet zoveel komen, want ik zit momenteel weer in precies hetzelfde schuitje als vorig jaar rond deze tijd. De MS is de laatste tijd sluipenderwijs weer behoorlijk actief. De gevolgen: opnieuw een forse afname van de kracht in mijn benen, vrijwel voortdurend krampende spieren in mijn bovenbenen en weer die allesoverheersende vermoeidheid, die zich o.a. uit in een gebrekkig concentratievermogen. Voorlopig ga ik er maar vanuit, dat ik in de loop van mei mijn balans weer zal hervinden. Zo ging het vorig jaar tenslotte ook. Meer ga ik er derhalve ook niet over zeggen, rustig aan en lekker slapen is eerst het motto. Dus als jullie me eens een dagje missen, dan weet je wat er aan de hand is …





Omdat het vanmiddag opnieuw mooi zonnig weer was, heb ik wel even een ritje gemaakt. Zo lang ik de drukte wat vermijd is dat prima te doen. Belangrijkste doel van dit ritje: mijn eerste grutto van dit jaar spotten en fotograferen, want die ontbreekt tot dusver nog in mijn voorjaarscollectie van 2013 …





Terwijl ik in de buurt van Earnewâld rustig voort tufte, zag ik een fazant lopen. Nu gebeurt dat wel eens vaker, maar meestal tref ik ze om de een of andere reden in een tegenlichtsituatie aan. Dit exemplaar stond nu eens een keer heel mooi in het door cirruswolken gefilterde zonlicht, en hij bleef ook nog even keurig poseren, totdat ik een paar foto’s had gemaakt. Daarna verdween hij weer in het struweel …





Op dat moment hoorde ik door het open raam de roep van een aantal dichterbij komende grutto’s. Omdat uitstappen vanuit onze tegenwoordig eigenlijk wat te lage bolide niet altijd even makkelijk gaat, restte me slechts één kansje om een foto te maken van een drietal van de overvliegende grutto’s. Daarna had ik het nakijken. Een scherpe foto heb ik er niet aan overgehouden, vandaar dat ik er maar even een bewerking op los heb gelaten, dan lijkt het toch nog wat. Belangrijker is dat ik mijn eerste grutto’s van dit jaar nu in elk geval heb gezien en gehoord. Die foto komt nog wel. En laten we wel zijn … die fazant in zijn glanzende en kleurrijke tenue, dat is toch een cadeautje! Mijn dag was weer goed …