Er valt weinig over deze serie te zeggen, de foto’s vertellen gewoon ’t verhaal van een kleurrijke zonsondergang …
There is little to say about this series, the photos just tell the story of a colorful sunset …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Vorige week zag ik boven Leeuwarden een mooie bijzon verschijnen …
Last week I saw a beautiful sundog appear above Leeuwarden…
Met de camera in de aanslag ben ik er eens goed voor gaan zitten …
With the camera at ready, I took a good seat …
Langzaam veranderden de vorm en de structuur van dit kleurrijke fenomeen …
The shape and structure of this colorful phenomenon slowly changed …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Gisteren liet ik hier al zien dat de oude N381-Opperhaudmare ten noorden van Wijnjewoude uit het landschap is verwijderd. De drukke weg van Drachten naar Emmen, die hier tot vorige jaar dwars door de buurtschap Klein Groningen liep, loopt nu westelijk langs de bebouwing …
Ten zuiden van Klein Groningen heeft de oude N381 sinds half 2015 een complete metamorfose ondergaan. Het eerste wat opvalt, is de bloemenpracht in de berm. Maar er is meer …
Het oude zwarte asfaltlint is hier uit het landschap verdwenen om plaats te maken voor een weg, die zowel op het oog als in werkelijkheid aanzienlijk smaller is dan de oude autoweg …
De weg, die ten zuiden van Klein Groningen overigens de naam Petersburg draagt, is afgewaardeerd tot een weg voor lokaal bestemmingsverkeer, die nu dankzij de kleurrijke bermen en de altijd al mooie bomenzoom een fraai toeristisch karakter heeft gekregen …
Ik kan me zo voorstellen, dat de inwoners van Klein Groningen en omgeving een kurkje hebben laten knallen, toen er na het verdwijnen van het autoverkeer een weldadige rust over de omgeving is neergedaald en het landschappelijk beeld hier een stuk vriendelijker werd …
Tussen Oudega en Earnewâld zag ik afgelopen week een ree in een lekker kruidenrijk en niet minder kleurrijk weiland staan …
Ik kreeg de kans om twee foto’s te maken, daarna ging de behendige hinde er spoorslags vandoor …
Van fotokuiertjes zal deze week wel niet zoveel komen, want ik zit momenteel weer in precies hetzelfde schuitje als vorig jaar rond deze tijd. De MS is de laatste tijd sluipenderwijs weer behoorlijk actief. De gevolgen: opnieuw een forse afname van de kracht in mijn benen, vrijwel voortdurend krampende spieren in mijn bovenbenen en weer die allesoverheersende vermoeidheid, die zich o.a. uit in een gebrekkig concentratievermogen. Voorlopig ga ik er maar vanuit, dat ik in de loop van mei mijn balans weer zal hervinden. Zo ging het vorig jaar tenslotte ook. Meer ga ik er derhalve ook niet over zeggen, rustig aan en lekker slapen is eerst het motto. Dus als jullie me eens een dagje missen, dan weet je wat er aan de hand is …
Omdat het vanmiddag opnieuw mooi zonnig weer was, heb ik wel even een ritje gemaakt. Zo lang ik de drukte wat vermijd is dat prima te doen. Belangrijkste doel van dit ritje: mijn eerste grutto van dit jaar spotten en fotograferen, want die ontbreekt tot dusver nog in mijn voorjaarscollectie van 2013 …
Terwijl ik in de buurt van Earnewâld rustig voort tufte, zag ik een fazant lopen. Nu gebeurt dat wel eens vaker, maar meestal tref ik ze om de een of andere reden in een tegenlichtsituatie aan. Dit exemplaar stond nu eens een keer heel mooi in het door cirruswolken gefilterde zonlicht, en hij bleef ook nog even keurig poseren, totdat ik een paar foto’s had gemaakt. Daarna verdween hij weer in het struweel …
Op dat moment hoorde ik door het open raam de roep van een aantal dichterbij komende grutto’s. Omdat uitstappen vanuit onze tegenwoordig eigenlijk wat te lage bolide niet altijd even makkelijk gaat, restte me slechts één kansje om een foto te maken van een drietal van de overvliegende grutto’s. Daarna had ik het nakijken. Een scherpe foto heb ik er niet aan overgehouden, vandaar dat ik er maar even een bewerking op los heb gelaten, dan lijkt het toch nog wat. Belangrijker is dat ik mijn eerste grutto’s van dit jaar nu in elk geval heb gezien en gehoord. Die foto komt nog wel. En laten we wel zijn … die fazant in zijn glanzende en kleurrijke tenue, dat is toch een cadeautje! Mijn dag was weer goed …
Tijdens een ritje over ’s heren wegen heb ik de auto gisteren een paar maal aan de kant gezet om wat vertier te zoeken in één van de vele kleurrijke bermen die Fryslân momenteel rijk is …
Tijdens de eerste tussenstop heb ik me vooral gericht op één van mijn lievelingsbloemen, de echte koekoeksbloem. Vanwege de vlagerige noordoostelijke wind viel het nog lang niet mee om er mooie foto’s van te maken, want die fraaie roze windvangers dansten vrijwel voortdurend heen en weer …
Onder het motto ‘de aanhouder wint’ lukte het uiteindelijk toch om een aantal acceptabele foto ’s te maken, en een paar vlinders waren zelfs bereid om voor een kleine bonus te zorgen …
Een koolwitje (boven) en een geaderd witje (onder) die zich tegoed deden aan het lekkers dat de koekoeksbloemen te bieden heeft, wilden op een windstil moment wel even poseren …
Hoewel het echte voorjaarsweer nog op zich laat wachten, is op verschillende plaatsen in Drachten weer een kleurrijk voorjaarstapijt uitgerold …
Niet ver van ons huis kleurt een plantsoen paars en wit …
Duizenden krokusjes zo ver het oog reikt …
Samen vormen ze een fraai geheel, maar ook afzonderlijk mogen ze er zijn …
