Een ‘wringe’ in Drenthe

Op één van mijn ‘vluchtdagen’ in verband met de geluidsoverlast door renovatiewerkzaamheden op de buurt, heb ik via de vernieuwde N381 de wijk genomen naar Drenthe. Omdat ik vroeg van huis was gegaan, had ik voordat ik mijn bestemming bereikte nog even tijd voor een kleine culturele omweg …

Bij Dalen trof ik langs een landweggetje dit hek aan. In Fryslân noemen we zo’n oud, draaibaar hek een ‘wringe’, maar hoe dat in Drenthe heet …? Geen idee. Enfin, Morgen nemen we even een kijkje achter de wringe of hoe zo’n hek ter plekke ook maar mag heten …

N381, meer dan een weg

Dinsdagmiddag was ik uitgenodigd voor de presentatie van het boek “N381, meer dan een weg” in het Witte Huis in Donkerbroek. Projectmanager Peter Kroeze van ‘N381 Natuurlijk‘ overhandigde het eerste exemplaar van het boek aan gedeputeerde Sietske Poepjes van de Provinsje Fryslân. “N381, meer dan een weg” markeert de afronding van de eerste fase van de vernieuwing en verdubbeling van de N381 van Drachten tot de Drentse grens …

De verdubbeling van de N381 is gerealiseerd foar en mei de mienskip (voor en met de gemeenschap). Het Friese mienskip is een breed begrip, maar in dit geval gaat het vooral om de weggebruikers en de omwonenden van de N381. Door te luisteren naar hetgeen er leeft in de omgeving en daar ook naar te handelen, is de N381 ècht meer dan een weg geworden. In dit rijk geïllustreerde 143 pagina’s tellende boek staan diverse persoonlijke verhalen en achtergronden over de voorbereiding en de aanleg van de nieuwe N381 …

Ook voor mijn verhaal m.b.t. de afsluiting van de Nije Heawei, de smalle weg die het Weinterper Skar tot eind 2016 doorsneed, zijn in het boek vier pagina’s uitgetrokken. Het doet me deugd om te zien dat het artikel niet alleen is geïllustreerd met een door fotograaf Martin Rijpstra gemaakt portret van mij op één van de nieuwe bankjes, maar ook met vijf door mij in het Weinterper Skar gemaakte foto’s …

De verdere verdubbeling van de N381, tussen Donkerbroek en Oosterwolde, start naar verwachting eind 2018. Voor zover lijf en leden het toestaan, zal ik me in het Weinterper Skar vanaf nu weer richten op al het moois dat dit pareltje in de Friese natuur nog steeds te bieden heeft. Die zandpaden en bankjes zijn er tenslotte niet voor niets.

Achter de slagboom

De eerste gezamenlijke fotokuier die Jetske en ik dit jaar hebben gemaakt, was op 1 maart in het Weinterper Skar …

Bij aankomst zagen we dat het zandpad intussen was afgesloten met een slagboom, en helaas had ik geen sleutel …

Er restte ons niets anders dan een gang over het natte, zwaar lopende zandpad …

Bij de splitsing aangekomen was mooi te zien hoe de slenk zich door de noordkant van het gebied slingert …

De aanblik van de plek waar tot vorig jaar oktober de Nije Heawei liep en waar elk jaar brede orchissen de berm van de weg kleurden, was een stuk minder mooi …

Het was te koud om lang lekker op het bankje te kunnen zitten, maar vanaf deze plek leek het al bijna alsof er niets was gebeurd …

Spiegelende vennetjes

Dit zouden best eens de laatste foto’s kunnen zijn, die ik dit jaar in het Weinterper Skar heb gemaakt. Intussen zijn deze foto’s ook alweer bijna een week oud, maar ik kan er met het donkere en sombere weer van de laatste dagen niet toe komen om er op uit te trekken. En als het weer niet verbetert, dan zie ik het er dit jaar ook niet meer van komen …

De laatste maanden heb ik me vooral gericht op het midden en het zuiden van het Skar, omdat de noordkant vanwege de werkzaamheden zo mogelijk nog moeilijker toegankelijk was dan de zuidkant. De onderstaande foto toont een deel van het meest zuidoostelijke ven in het Weinterper Skar zoals het er vorige week vrijdag bij lag, met op de achtergrond de vernieuwde N381 …

Als we op die plek de blik in zuidwestelijke richting wenden, dan zien we een paar dode bomen, die aan de andere kant van het pad al jaren met hun voeten in het water staan …

Pakweg twintig meter verderop staat het meest zuidelijke bankje in het Weinterper Skar. Om eventueel een derde bankje langs het nieuwe pad te krijgen, zou dit bankje opgeofferd moeten worden … Daar kon ik natuurlijk niet mee akkoord gaan, want zeg nu zelf: zo’n prachtig uitzicht vanaf een bankje, dat wil je toch niet kwijt …!?

Het laatste beeld zal hier morgen nogmaals voorbij komen, maar dan gehuld in de prachtige wintertooi van 27 december 2007. Dat beeld vormde een perfect decor voor onze wenskaart voor 2017 …

Oant Moarn! Tot morgen! 🙂

Een natte boel

Omdat volgens planning omstreeks half december de slagbomen aan beide kanten van de Nije Heawei geplaatst worden, heb ik vrijdagochtend weer eens een kijkje genomen in het Weinterper Skar …

Van een slagboom viel nog geen spoor te bekennen, maar er viel me wel iets anders op. Hoewel we hier in december tot dusver slechts zo’n 21 mm neerslag hebben gehad (met als natste dag 11 december met amper 10 mm), staat er al veel water langs en deels op het zandpad dat aan de oostkant toegang tot het Weinterper Skar geeft. We kunnen hier momenteel zonder overdrijving spreken van plas-drasland …

Dat kan nog wat worden als we weer eens een ècht natte periode krijgen … Voor een dergelijke situatie mag ik wel ergens een kayak op de kop zien te tikken …

Zicht op het Koningsdiep

Zoals wel vaker, was ik dinsdag ruim op tijd van huis gegaan voor mijn afspraak in het Weinterper Skar. Dat gaf me onderweg mooi de tijd om nog even te stoppen bij de brug in de N381 over het riviertje het Koningsdiep …

Bijna bewegingsloos meanderde het Koningsdiep traag door het berijpte winterlandschap …

Kijkend naar de ijsvorming, zat er zo weinig beweging in het water, dat Koning Winter in de bocht van de rivier na twee nachten met matige vorst al grip begon te krijgen op het Koningsdiep …

Interview te velde

Vorige week werd ik via het bureau van Project N381 benaderd door Ingrid Spijkers van ‘Wij van PS‘. Zij is in opdracht van de provincie bezig met een boek over de vernieuwing van de N381 en alles wat daarmee annex is. In het kader daarvan wilde ze graag een gesprek met mij hebben, omdat mijn verhaal en foto’s m.b.t. de veranderingen in het Weinterper Skar wellicht bruikbaar zijn voor dit boek …

Een afspraak was snel gemaakt. Omdat Ingrid het gesprek graag op locatie wilde voeren, troffen we elkaar vanmorgen om elf uur in werkelijk prachtige winterse omstandigheden op de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar …

Meteen al genoeglijk pratend, wandelden we samen naar de nog licht berijpte heide. Onderweg hebben we natuurlijk even halt gehouden bij het nieuwe bankje aan het oostelijke pad, maar de rijp op de liggende delen nodigde helaas niet echt uit om er ook even te gaan zitten. Gelukkig heb ik dat met dit fantastische winterweer ook aanzienlijk minder snel nodig. In de huidige  omstandigheden kan ik zeker twee, op goeie dagen misschien wel drie keer zo ver lopen als in de beklemmende septemberwarmte …

Nadat we later op de parkeerplaats afscheid hadden genomen, heb ik mijn viskrukje nog even uit de auto gehaald om nog even wat macro-opnamen te maken van de vele fonkelende ijskristallen op de berijpte bladeren …

Omdat het vandaag voorlopig weer de laatste winterdag is en het twee nachten achtereen lekker heeft gevroren, besloot ik vervolgens nog even naar de Hooidammen te rijden om te kijken of daar al geschaatst werd. En jawel, daar werden alweer heel wat eerste streken gezet door de liefhebbers van natuurijs. Foto’s daarvan zullen hier ongetwijfeld in de loop van de week verschijnen …