Voor vandaag heb ik even een paar foto’s uit het archief gepakt die ik eerder dit jaar heb gemaakt …
Toen ik tijdens een ritje in de buurt van het Weinterper Skar even halt hield op de brug over het Alddjip, streek er iets verderop een roodborsttapuit op een draad neer. Een klein cadeautje, ik hoefde het alleen maar uit te pakken …
Nadat we de Freulevijver achter ons hadden gelaten, verlieten we een kleine kilometer noordelijker ook het Oude Bosch. Opnieuw staken we het Alddjip over, deze keer reden we over een houten bruggetje waar een paar tegenliggers ons netjes voor lieten gaan. Terug op de Mersken wilde een buizerd ter hoogte van de Merskenheide wel even voor ons poseren op een paaltje …
Het leek Jetske een leuk idee om nog even op de Merskenheide te kijken. Omdat ik daar een week eerder nog was geweest, toen de heide nog net mooi in bloei stond, stelde ik voor om langs de weg te wachten. De foto’s hieronder heb ik op 24 augustus gemaakt op de Merskenheide. Het uitbundige paars roze en paars begon toen al wat bruine randjes te krijgen …
In de noordoosthoek van het kleine natuurgebied staat een stukje naaldbos dat de afgelopen zomer zo ongeveer de genadeslag heeft gekregen door de klimaatverandering. Het was al langere tijd geen gezond stukje bos, maar veel van de bomen zijn in de afgelopen maanden al gevallen of gebroken. Het is triest om aan te zien …
Dat laatste geldt trouwens ook voor de aanblik van mijn Joiny korte tijd later. Op een bepaald moment draaide ik me om naar Jetske, nadat ik in één van de spiegels had gezien dat ze mijn kant weer op leek te komen. Wat er daarbij precies gebeurde, weet ik nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik kort na elkaar twee felle tikken hoorde en dat de Joiny ineens naar links viel. Jetske omschreef het later als een harde knal. Gelukkig gebeurde het op een moment dat ik stil stond, zodat ik mezelf makkelijk kon opvangen …
Voordat Jetske weer bij me was, was ik alweer overeind gekrabbeld. Zo goed en zo kwaad als het ging duwde ik de Joiny naar het bankje verderop. Terwijl ik daar even ging zitten, was Jetske al in de actiemodus geschoten. Ze stelde eerst Aafje op de hoogte van ons pechgeval en belde daarna de dealer. We hadden geluk, ze hadden de bus bij de zaak en bij wijze van uitzondering wilden ze me wel ophalen …
– wordt vervolgd
In de eerste week van september maakten fotomaatje Jetske en ik nog maar eens een ritje op e-bike en Joiny. Daar was het tenslotte nog mooi weer voor. Jetske was meteen al prettig verrast was door de eerste nieuwe paden die ik voor die dag in gedachten had. Dicht bij de Mersken gaf deze jongedame ons de kans om wat foto’s te maken van haar en haar ruim 30 jaar oude pony …
In het volgende nieuwe pad zat een bruggetje waar we het Koningsdiep of Alddjip overstaken. Ook hier hielden we even halt om wat foto’s te maken …
Ten zuiden van het Alddjip kwamen we in het Oude Bosch uit. Ik had gepland om bij het nieuwe bankje voor Bert een hapje te eten. En dat lukte, want het bankje was vrij toen we er langs kwamen. En niet alleen dat, de zon scheen ook nog eens lekker tussen nog groene bladeren door …
Nadat we de inwendige mens hadden verzorgd, vervolgden we ons ritje. Al snel maakten we een volgende tussenstop bij de Freulevijver. Ook hier was het ondanks de warme en droge zomer nog flink groen. Als de nazomer het toelaat hoop ik hier binnenkort nog wat herfstkleuren te kunnen scoren …
– wordt vervolgd
Nog even terug naar de rit die ik begin juni samen met fotomaatje Jetske op fiets en Joiny heb gemaakt. We waren inmiddels aangekomen in het Weinterper Skar. Daar stond het Afanja bankje nog net in de schaduw. Dat was een fijn plekje met een mooi uitzicht over het blauwgrasland om even wat te eten en te drinken …
Terwijl we daar zaten, zagen we in de verte een drietal mensen lopen die met een of ander veldonderzoek bezig leken te zijn. Op verschillende punten, die zorgvuldig met gps leken te worden bepaald, werd een grondmonster genomen. Ik veronderstelde dat het misschien te maken had met de waterhuishouding, omdat er tien jaar geleden een weg en een paar sloten uit het gebied zijn verwijderd …
Toen ze ons even later verderop tegemoet liepen, heb ik maar eens gevraagd waar ze mee bezig waren. Ze bleken onderzoek te naar de samenstelling van de bodem. De ondergrondse waterstroom in de richting van het Koningsdiep of Ald Djip speelt daar zijdelings een rol in, vertelde een van de onderzoekers. Nadat we het drietal verder een fijne dag hadden gewenst, vervolgden we onze tocht …
Via het zandpad dat in 2016 de Skeane Heawei heeft vervangen, maken we ons op om het Weinterper Skar aan de oostkant te verlaten …
Hoewel we eigenlijk aan het eind van het pad af moesten slaan naar het noorden, stelde ik voor om eerst nog even een kleine stukje naar het zuiden te gaan over het fietspad langs de Opperhaudmare (N381). Daar verwachtte ik – veilig achter een sloot èn een hek – nog meer orchissen aan te treffen, en dat bleek ook zo te zijn …
Nadat we ons hadden gelaafd aan de bloemenpracht in het Weinterper Skar, vatten we de terugweg aan. Onderweg heb ik nog even een foto gemaakt van het Alddjip of Koningsdiep in westelijke richting …
Nog even een blik over een stukje van It Alddip in oostelijke richting vanaf het bruggetje in de Poostweg (kaart OpenStreetMap). Er wordt al enige jaren gewerkt aan het herstel van het beekdal, zodat It Alddjip weer weer kan meanderen. Dit deel is intussen klaar …
Een kleine drie kilometer verderop passeerden we aan de zuidkant van het Weinterper Skar een mooie ruwe picknicktafel langs het fietspad (kaart OpenStretMap). Met half schaduw leek dat ons een mooi plekje om even een hapje te eten en wat te drinken …
Het Weinterper Skar is een klein Natura 2000-gebied ten zuidoosten van Drachten. Het gebied is alleen toegankelijk op een paar paden. Een klein stukje achter de picknicktafel staat een groot hekwerk. Het is een gesloten doorgang in de omheining rond de woeste grond in het niet zuidelijk deel van het Weinterper Skar …
Nadat we wat hadden gegeten en gedronken, stapten we weer op om verder te gaan. We zaten hier hemelsbreed op ongeveer 8,5 km van huis, het verste punt van ons tochtje …
Ik stelde voor om bij het zandpad dwars door it Skar naar het noorden af te slaan. Bij een doorgang tussen de struiken links van het pad kon ik het niet laten om even snel een paar foto’s te kunnen maken van het meest zuidelijke ven in het gebied …
Niet veel later passeerden we links en rechts de twee middelste vennetjes …
Voor de derde maal in korte tijd kwam ik tijdens het ritje met Jetske langs de uitkijktoren ‘de Skarrekiker’ aan het Himrikerpaed (Google Maps). We maakten er ieder ons eigen hoogtepuntje van …
Voor Jetske werd het letterlijk een hoogtepuntje. Nadat ze de constructie van het bouwwerk goed had bekeken, klom ze ondanks haar hoogtevrees naar de bovenste verdieping om daar vandaan wat foto’s van het uitzicht over de Hemrikkerscharren te maken. Ik nestelde me intussen op een bankje in de schaduw onder de toren om daar met wat foto’s van de lijnen en vlakken van het bouwwerk mijn eigen hoogtepuntje te creëren …
