Wonen aan het water

De jeugd woont sinds begin april aan, of beter gezegd in het water. In verband met de overgang van Tijmen naar het voortgezet onderwijs werd het huis waar ze woonden aan de kleine kant. Daar deelden de jongens de slaapkamer van Tijmen als gezamenlijke speelkamer, omdat Pepijn zijn slaapkamer maar net genoeg ruimte had voor een bed. Precies op het juiste moment kwam deze watervilla op hun pad …

Hier hebben ze alle vier hun eigen werk- of speelruimte en is er voor jongens allebei een eigen slaapkamer. Vanuit de ruime woonkamer hebben ze ruim zicht op het water en de hen omringende weilanden. Een betere plek hadden ze nauwelijks kunnen treffen … …

En dat is nog niet alles … Ze hebben ook nog de beschikking over een ruim dakterras dat een prachtig uitzicht biedt. Om te kunnen fotograferen heb je daar geen fotokuiertjes nodig, en voor de broodnodige beweging hoef je de deur ook niet eens uit, want voordat je op dat dakterras bent moeten er eerst twee trappen worden overwonnen. En voor mij zijn dat ook nog eens trappen om ‘U’ tegen te zeggen, want ze hebben allebei maar één trapleuning …

Maar goed eenmaal boven heb je dan ook wat, want de hoogte is werkelijk duizelingwekkend … Maar door wat verder te kijken levert dat prachtige plaatjes op. Daarover morgen meer …

How time flies …

Tjongejonge, alweer een maand voorbij zonder ook maar enige activiteit op mijn weblog. Het wordt tijd dat daar weer verandering in komt. Die inactiviteit strekt zich overigens ook verder uit. Mijn leven is de laatste maanden vooral getekend door vermoeidheid. Als ik nu niet oppas, dan vrees ik dat die vermoeidheid langzaam over dreigt te gaan in luiheid, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Hopelijk kan het bloggen me binnenkort weer aanzetten tot het ontplooien van wat meer activiteit …

In het vorige logje vertelde ik dat Tijmen en Pepijn een paar dagen bij ons logeerden. Een week of vier later hadden wij het genoegen om bij hen te logeren. Omdat de jongens in april zijn verhuisd – samen met hun ouders Nils en Marianne, dat gelukkig wel – vroegen Nils en Marianne ons of we in het nieuwe huis een weekendje op de jongens èn hun nieuwe aanwinst Oskar wilden passen …

Dat idee sprak ons wel aan, want ze hebben echt een prachtige nieuwe stek gevonden. Ik had in april meteen al gezien dat ik daar bij de juiste omstandigheden niet snel uitgekeken zal raken. Dat kwam in dit weekend meteen goed van pas, want het weekend van de jongens was goeddeels gevuld met diverse activiteiten buitenshuis en verder vonden die bengels het vooral leuk om pake wat te plagen tijdens het fotograferen … 😉

Morgen meer over deze voor mij absoluut uitdagende locatie.

Landelijk wonen

Je zult toch op zo’n mooi plekje midden op het platteland wonen …





Een klein, maar fijn terrasje aan het water …





En aan je voeten een doorlopende voorstelling, uitgevoerd door eenden, zwanen en meerkoeten …





Blijven dromen, altijd maar blijven dromen …   🙂

Skywatch Friday 291

Onlangs trok er op een mooie dag een ‘luchtige’ schaapskudde voorbij …

Recently we had a day on which an ‘airy’ flock of sheep passed  …





Als een echte grazende schaapskudde trokken ze gestaag verder …

Like a real grazing flock of sheep they moved steadily …





Daardoor kon ik ze rustig volgen, zodat ik er op verschillende plaatsen een foto van kon maken …

Thus I could follow them easy, so I could make some photos at different places …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!


Op onbekend terrein

Terwijl ik voor dat hek stond, was ik even helemaal het spoor bijster. Dit was duidelijk niet Rutger Hauers’ woonstede, want die bevindt zich veel dichter bij de Poostweg, en bovendien leek het er niet eens op. Maar wat was het dan wel …, waar bevond ik me nu precies …?

Omdat ik net over een pad was gekomen waar ik bijna tot mijn enkels in de modder zakte, zag ik het niet zitten om via dezelfde weg terug te keren. Ik besloot mijn weg maar gewoon te vervolgen, ik zou wel zien ik waar ik uit zou komen …

Een paar minuten later zag ik ineens een bruggetje, dat verscholen in het bos over een sloot of gracht leidde. Intussen was elke stap extra me eigenlijk al teveel, maar desondanks kon ik de verleiding niet weerstaan om dat bijzondere bruggetje eens wat nader te bekijken …

Het bleek te gaan om een oud ijzeren bruggetje met een houten dek, dat net als de bospaden was bedekt met een laag bladeren. Midden op de brug stond een wel heel bijzonder ijzeren hek. Stapje voor stapje de draagkracht van het bruggetje testend ben ik even tot aan dat hek gelopen …

Het hek leek beter in de verf te zitten dan de brug, maar het zat op slot, en wellicht is dat al sinds 1748 het geval. Het erachter gelegen eilandje bleef zodoende onbereikbaar voor me, en misschien was dat maar beter ook …

Nadat ik nog even een foto vanaf de noordkant had genomen, heb ik mijn weg maar weer in zuidelijke richting vervolgd. Daar lonkte zo te zien het licht van een open vlakte en daar werd me even later ook ineens duidelijk waar ik was …

Wordt vervolgd …