We hadden de auto weer geparkeerd tussen het Urker Vissersmonument en het Kerkje van de Zee. Nadat we in de auto hadden geluncht, liepen we eerste even naar het vissersmonument. Het is elke keer weer indrukwekkend om al die namen van meestal op jonge leeftijd verdronken vissers op die lange muur te zien staan …
Ik stelde voor om deze keer boven langs naar de vuurtoren te lopen, door het dorp in plaats van er omheen dus. Daarbij liepen we langs het Kerkje aan de Zee. Daar vielen ons een paar infopanelen aan het hek op. ‘Urk Skulls’ Grave’ luidde kop op het Engelstalige paneel: ‘The skulls were reburied near the church tower. A fitting stone marks the grave’, las ik aan het eind van het verhaal …
Ik heb zelden een kerkhof gezien, dat zo vol ligt als dit kerkhof. De graven liggen er zonder tussenliggende paden dicht tegen elkaar. Terwijl ik voorzichtig met mijn stokken tussen de graven door schuifelde, had Jetske snel en soepel als een hinde tussen de grafstenen door lopend de kerktoren al bereikt …
Onder de titel ‘De schedels van Urk’ heeft Jetske het verhaal over schedelroof en onderzoek naar ‘raskenmerken’ van de oer-Nederlander op Urk in woord en beeld veel beter verteld dan ik dat kan. Even klikken op die titel dus. Ik sluit af met een prachtige grafsteen op het kerkhof …
