Territoriumstrijd in de Alde Feanen

Kort nadat ik de lepelaars uit het vorige logje had gefotografeerd, liep ik door de corridor van knotwilgen terug in de richting van de auto. Halverwege het pad zag ik ineens op enkele meters afstand naast me een grote zilverreiger staan. Zodra hij de klik van mijn camera hoorde, maakte hij dat hij weg kwam …

Een andere grote vogel heb ik zes jaar geleden niet ver hier vandaan eens heel aardig kunnen fotograferen. Die ‘vliegende deur’, zoals de zeearend ook wel wordt genoemd, bevond zich toen een stuk verder verder bij me vandaan dan de bovenstaande zilverreiger. Met zijn spanwijdte van ruim 2 meter is met afstand de meest indrukwekkende vogel die ik ooit heb gefotografeerd …

Sinds 2017 broedt er jaarlijks een zeearendskoppel hier in Nationaal Park de Alde Feanen. De afgelopen jaren zijn er in totaal 4 jongen groot gebracht. Ook dit jaar is het zeearendspaar weer teruggekeerd. Net als voorgaande jaren gaat dat echter niet van een leien dakje. Ook dit jaar wordt er weer heftig gestreden om het enorme nest. De zeearenden moeten hun territorium namelijk delen met o.a. een paar buizerds en een havikskoppel, die ook hun zinnen op dat nest hebben gezet …

Dat is allemaal te volgen via de webcam van It Fyske Gea en Vogelbescherming NL. De afgelopen dagen heb ik ons grootste liefdeskoppel al zien paren op de grote tak aan de ander kant van het nest. Maar ook een paar buizerds zijn er al eens neergestreken. Het meest lastig en agressief zijn ook dit jaar de haviken weer. Als ik het me goed herinner, zijn die vorig jaar uiteindelijk als winnaars en heersers van het nest uit de strijd gekomen. Hoe het dit jaar zal aflopen is nog volstrekt onduidelijk. Wat wel zeker is, is dat de webcam van de zeearenden met de terugkeer van het herfstachtige weer een aangename afleiding kan bieden …

TIP: wanneer het nest leeg is of wanneer er langere tijd een rustig vogel op het nest zit, laat ik beeld en geluid op een tabblad open staan, zodat ik zelf andere dingen kan doen. Als het niet te hard waait, klinkt er dan regelmatig gezellig gekwinkelier van vogels in de omringende bomen door de kamer. Zodra het weer interessant genoeg is om te kijken, laat één van de roofvogels dat over het algemeen luidkeels horen.   🙂

Langzaam varen

Vanmorgen kreeg ik bij De Wilgen de kans om een mooie witte buizerd te fotograferen. Best kans dat het ‘de nieuwe witte van De Wilgen was’, maar dat zal ik wel nooit meer kunnen controleren. Mijn camera vertoonde kuren, waardoor alle elf foto’s die ik van hem maakte onscherp waren. En dat zou me helaas verderop tijdens de rit nog een paar maal overkomen. Inzoomen gaat nog goed, maar goed scherpstellen is er niet meer bij op enige afstand. Als gevolg daarvan heb ik – na wat nabewerking – maar één acceptabele foto van de buizerd overgehouden  …

Enige kilometers verderop werd mijn aandacht bij de buurtschap Pean getrokken door een bord dat daar aan de linkerkant van de oprit staat bij de gelijknamige zeilschool  …

Gelukkig kon ik dat bord nog net wel scherp in beeld krijgen: ‘ZEILSCHOOLZONE – LANGZAAM VAREN’. Christophe Meijer en zijn mensen hebben duidelijk gevoel voor humor, maar de boodschap is duidelijk. Pean telt naast de zeilschool amper meer dan een boerderij, enkele huizen en een paar woonboten. Met 132 slaapplaatsen en 122 beschikbare boten is dit in het seizoen verreweg het drukste deel van Pean …  😉

Niet alleen donker

’t Is ook bijna elk jaar hetzelfde met die dagen voor de kerst … ze zijn niet alleen donker, maar nog nat ook …

Daar zit deze mooie jongen volgens mij ook niet op te wachten … die natte, druipende veren steeds … niks aan!

Even herpositioneren

Op één van de weinige grijze dagen die we begin september hadden, reed ik in westelijke richting tussen Warten en Grou over It Leechlân, toen ik aan de linkerkant van de weg een weiland zag met een nogal opvallende bevolking. Daar moest ik eigenlijk toch wel even een foto van maken. Omdat er zowel van voren als van achteren meerdere auto’s naderden, vond ik het echter niet verantwoord om ter plekke te stoppen. Er zat niets anders op dan maar even door te rijden en bij de Greate Kritewei rechtsaf te slaan en daar ergens te keren …

Zo gezegd, zo gedaan. Bij de eerste de beste boerderij draaide ik de auto. Tot mijn grote vreugde viel ik daarbij weer met mijn neus in de boter. In de verte zat een grote, goeddeels witte buizerd aan de waterkant op een paaltje. Op de eerste foto is hij slechts te zien als een stipje, maar met de 50 x zoom van de Powershot kon ik hem toch weer mooi in beeld vangen. Na die ene foto vond de buizerd het om wat voor reden dan ook welletjes. Met krachtige vleugelslag verhief hij zich van het paaltje om vervolgens op statige wijze weg te wieken …

De bonus had ik voor vandaag al binnen, nu terug naar It Leechlân om de vangst te vervolmaken …

– wordt vervolgd –

Gedragen door thermiek (2)

Ruim een uur nadat ik de eerste buizerd een tijdlang boven me had zien cirkelen, verscheen er een tweede exemplaar aan het strakblauwe zwerk …

De foto’s zijn net wat minder strak geworden, omdat deze buizerd gedragen door thermiek een stuk hoger vloog toen ik hem ontdekte …

De meerwaarde in deze serie zit voor mij in de volstrekt andere tekening en kleurstelling van deze buizerd …

Via Twitter heb ik intussen een suggestie gekregen, dat het mogelijk een visarend in.

Gedragen door thermiek (1)

Over het algemeen is een helderblauwe lucht de dood in de pot voor de fotograaf. Voor mij wel in elk geval, geef mij maar wat woelige wolken. Maar er zijn uitzonderingen. Zo was in de eerste week van augustus de afnemende maan ’s ochtends steeds heel mooi te zien. Deze foto dateert van 3 augustus 12:25 uur, de maan is hier voor 68% te zien …

180803-1025x

Enige tijd later kon ik een meeuw en een buizerd in één beeld vangen …

180803-1424x

De meeuw viel na enig inzoomen al snel buiten het kader, maar de buizerd liet zich al cirkelend nog lang volgen …

180803-1421x

Gedragen door thermiek steeg hij tot grote hoogte. Tegen de strakblauwe lucht liet hij zich nog lang mooi fotograferen …

180803-1422x

Een grijze buizerd

Ruim een uur nadat ik aan de zuidkant van de Jan Durkspolder de biddende torenvalk voor mijn camera had gehad, kreeg ik een stuk noordelijker aan de Bolderen zicht op een buizerd (mûzebiter in het Fries). Hij zat ver weg en het zicht was er niet beter op geworden, het was nog altijd grijs en somber. Omdat de buizerd vanuit een boomtop de rietlanden rondom scherp in gaten hield, kreeg ik alle kans om hem in beeld te vangen …

180411-1510zw

Vanwege de afstand besloot ik voor de verandering maar weer eens gebruik te maken van de digitale zoom. Als gevolg van het grijze weer en het gebruik van de digitale zoom verschenen de foto’s ’s avonds wat smoezelig op mijn beeldscherm, daarom heb ik ze maar omgezet naar grijswaarden …

180411-1516zw 

Het was weer een bijzondere ontmoeting, want zo vaak geeft een buizerd me niet de kans om in alle rust meerdere foto’s van hem te maken. En dat maakt deze serie voor mij toch weer de moeite waard …

180411-1518zw