Langzaam varen

Vanmorgen kreeg ik bij De Wilgen de kans om een mooie witte buizerd te fotograferen. Best kans dat het ‘de nieuwe witte van De Wilgen was’, maar dat zal ik wel nooit meer kunnen controleren. Mijn camera vertoonde kuren, waardoor alle elf foto’s die ik van hem maakte onscherp waren. En dat zou me helaas verderop tijdens de rit nog een paar maal overkomen. Inzoomen gaat nog goed, maar goed scherpstellen is er niet meer bij op enige afstand. Als gevolg daarvan heb ik – na wat nabewerking – maar één acceptabele foto van de buizerd overgehouden  …

Enige kilometers verderop werd mijn aandacht bij de buurtschap Pean getrokken door een bord dat daar aan de linkerkant van de oprit staat bij de gelijknamige zeilschool  …

Gelukkig kon ik dat bord nog net wel scherp in beeld krijgen: ‘ZEILSCHOOLZONE – LANGZAAM VAREN’. Christophe Meijer en zijn mensen hebben duidelijk gevoel voor humor, maar de boodschap is duidelijk. Pean telt naast de zeilschool amper meer dan een boerderij, enkele huizen en een paar woonboten. Met 132 slaapplaatsen en 122 beschikbare boten is dit in het seizoen verreweg het drukste deel van Pean …  😉

Niet alleen donker

’t Is ook bijna elk jaar hetzelfde met die dagen voor de kerst … ze zijn niet alleen donker, maar nog nat ook …

Daar zit deze mooie jongen volgens mij ook niet op te wachten … die natte, druipende veren steeds … niks aan!

Even herpositioneren

Op één van de weinige grijze dagen die we begin september hadden, reed ik in westelijke richting tussen Warten en Grou over It Leechlân, toen ik aan de linkerkant van de weg een weiland zag met een nogal opvallende bevolking. Daar moest ik eigenlijk toch wel even een foto van maken. Omdat er zowel van voren als van achteren meerdere auto’s naderden, vond ik het echter niet verantwoord om ter plekke te stoppen. Er zat niets anders op dan maar even door te rijden en bij de Greate Kritewei rechtsaf te slaan en daar ergens te keren …

Zo gezegd, zo gedaan. Bij de eerste de beste boerderij draaide ik de auto. Tot mijn grote vreugde viel ik daarbij weer met mijn neus in de boter. In de verte zat een grote, goeddeels witte buizerd aan de waterkant op een paaltje. Op de eerste foto is hij slechts te zien als een stipje, maar met de 50 x zoom van de Powershot kon ik hem toch weer mooi in beeld vangen. Na die ene foto vond de buizerd het om wat voor reden dan ook welletjes. Met krachtige vleugelslag verhief hij zich van het paaltje om vervolgens op statige wijze weg te wieken …

De bonus had ik voor vandaag al binnen, nu terug naar It Leechlân om de vangst te vervolmaken …

– wordt vervolgd –

Gedragen door thermiek (2)

Ruim een uur nadat ik de eerste buizerd een tijdlang boven me had zien cirkelen, verscheen er een tweede exemplaar aan het strakblauwe zwerk …

De foto’s zijn net wat minder strak geworden, omdat deze buizerd gedragen door thermiek een stuk hoger vloog toen ik hem ontdekte …

De meerwaarde in deze serie zit voor mij in de volstrekt andere tekening en kleurstelling van deze buizerd …

Via Twitter heb ik intussen een suggestie gekregen, dat het mogelijk een visarend in.

Gedragen door thermiek (1)

Over het algemeen is een helderblauwe lucht de dood in de pot voor de fotograaf. Voor mij wel in elk geval, geef mij maar wat woelige wolken. Maar er zijn uitzonderingen. Zo was in de eerste week van augustus de afnemende maan ’s ochtends steeds heel mooi te zien. Deze foto dateert van 3 augustus 12:25 uur, de maan is hier voor 68% te zien …

Enige tijd later kon ik een meeuw en een buizerd in één beeld vangen …

De meeuw viel na enig inzoomen al snel buiten het kader, maar de buizerd liet zich al cirkelend nog lang volgen …

Gedragen door thermiek steeg hij tot grote hoogte. Tegen de strakblauwe lucht liet hij zich nog lang mooi fotograferen …

Een grijze buizerd

Ruim een uur nadat ik aan de zuidkant van de Jan Durkspolder de biddende torenvalk voor mijn camera had gehad, kreeg ik een stuk noordelijker aan de Bolderen zicht op een buizerd (mûzebiter in het Fries)…

Hij zat ver weg en het zicht was er niet beter op geworden, het was nog altijd grijs en somber. Omdat de buizerd vanuit een boomtop de rietlanden rondom scherp in gaten hield, kreeg ik alle kans om hem in beeld te vangen …

Vanwege de afstand besloot ik voor de verandering maar weer eens gebruik te maken van de digitale zoom …

Als gevolg van het grijze weer en het gebruik van de digitale zoom verschenen de foto’s ’s avonds wat smoezelig op mijn beeldscherm, daarom heb ik ze maar omgezet naar grijswaarden …

Het was weer een bijzondere ontmoeting, want zo vaak geeft een buizerd me niet de kans om in alle rust meerdere foto’s van hem te maken. En dat maakt deze serie voor mij toch weer de moeite waard …

De nieuwe witte van De Wilgen

Woensdagochtend had ik in de buurt van De wilgen voor het eerst sinds lange tijd weer eens een ontmoeting met een mooie witte buizerd …

Een jaar of tien geleden zat er op dezelfde locatie ook vaak een grote witte buizerd. Die liet zich indertijd regelmatig zo mooi zien, dat ik hem liefkozend ‘de grote witte van De Wilgen’ ben gaan noemen …

De buizerd die woensdag enige tijd voor me poseerde, draaide na een tijdje zijn kop ten afscheid nog even voorbeeldig naar me toe, waardoor er nog net even een reflectie in het oog oplichtte. Of het een vaste bewoner van de streek is of wordt, weet ik niet, maar ik wil hem toch maar ‘de nieuwe witte van De Wilgen’ noemen …