Skywatch Friday 432

Kijkend naar de lucht op een luie zomerdag … Looking at the sky on a lazy summer day …

10:42 uur: 37% van de maan is nog zichtbaar … 10:42 o’clock: 37% of the moon is visible …

16:35 uur: drie prachtige windveren en een zwaluw … 16:35 o’clock: three beautiful wind feathers and a swallow …

20:49 uur: een passerend vliegtuig … 20:49 o’clock: a passing airplane …

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

De grote weerschijnvlinder

Nadat we aan de rand van de vijver koffie hadden gedronken, stapten Jetske en ik gisteren rond het middaguur in de auto om min of meer op de bonnefooi een ritje door de Kop van Overijssel te maken. Onderweg bespraken we of er wellicht kans was om de grote vuurvlinder of de zilveren maan te spotten aan de Hogeweg, maar daar leek het ons nog wat te vroeg voor …

Dat nog maar net gezegd hebbend, zagen we een viertal met grote lenzen gewapende fotografen aan de kant van de weg bij een halfdode boom staan. “Daar valt voor ons ook wel wat te beleven, denk ik,” zei Jetske, terwijl ze de auto resoluut in de berm tot stilstand bracht. Zodra we uitgestapt waren, maakte ik op goed geluk een foto van een plek op de boomstam waar door een van de fotografen naar stond te wijzen …

Op onze vraag waar we nu naar stonden te kijken, hoorden we dat het de zeldzame grote weerschijnvlinder (Apatura iris) betrof. Op de eerste foto staan er twee bij elkaar. In totaal zaten er vijf op deze halfdode boom en er fladderden ook nog een paar rond …

De grote weerschijnvlinder (op de foto hieronder vlakbij een hoornaar) is in ons land een zeldzame vlinder met nog slechts enkele populaties in Twente, de Achterhoek en Noord-Brabant. Sinds de eeuwwisseling breidt hij zich echter weer uit en wordt op steeds meer plekken gezien, zoals hier in de Weerribben. Desondanks staat hij nog steeds op de rode lijst als ernstig bedreigd

Het is een vrij grote vlinder met een vleugellengte van 3 tot 4 cm. De vlinders leven van het sap van rottende vruchten, bloedende bomen, mest en zelfs dode dieren. De vleugels van beide seksen heeft aan de onderkant een prachtige tekening, zoals op de tweede en derde foto goed te zien is. De vleugels van het vrouwtje zijn aan de bovenkant bruin …

De vlinder ontleent zijn naam waarschijnlijk aan de bijzondere kleur aan de bovenkant van de vleugels van het mannetje. Zijn vleugels hebben aan de bovenkant namelijke bijzondere iriserende kleuren. Afhankelijk van sterkte en invalshoek van het zonlicht, kunnen de vleugels verkleuren van bruin naar een prachtige blauwe kleur ….

Wij konden ons geluk niet op toen er na enige tijd een mannetje neerstreek in een struik aan de voet van de boom. En dat was nog niet alles, hij vouwde zijn vleugels ook nog eens als een volleerd model open …

En zo kregen we uiteindelijk dan toch die bijzondere blauwe tinten op de vleugels te zien. Met het afvinken van deze schoonheid kon mijn dag al niet meer stuk …   🙂

Jetske heeft haar nieuwe bridgecamera, de Nikon Coolpix B700, eens goed losgelaten de grote weerschijnvlinder. Haar verslag en foto’s zijn hier te zien: De grote weerschijnvlinder.”

(V)luchtige mijmeringen

Weet je wat op zo’n mooie dag aan zee ook zo’n fijne bezigheid is …?
Lekker achterover liggen en de voorbij zwevende meeuwen aan het blauwe zwerk nakijken …

Daar lag het in elk geval een stuk lekkerder dan op de behandeltafel in de Pijnpoli van ziekenhuis Nij Smellinghe gisteren. En het nakijken van die meeuwen was ook een stuk fijner dan het naar binnen voelen dringen van een lange injectienaald in mijn rechterflank …

In Fryslân zeggen we dan: it moat earst op syn slimst ear’t it better wurdt ... (het moet eerst op zijn ergst, voordat het beter wordt). Voorlopig houd ik me maar weer hoopvol vast aan de gedachte, dat men me daar misschien dan toch eindelijk van die gemene buikpijn af kan helpen …

Wie weet, misschien lukt het over enige tijd zelfs weer om gewoon een spijkerbroek met riem te dragen … Ik wacht het eerst maar weer af. Over een week hoop ik een eerste indicatie over het effect van deze behandeling te kunnen geven …

Te water!

Op deze warme woensdag lijkt een serie verfrissende zeegezichten me wel een goede keuze. Op de vrijdag van onze vakantie op Terschelling was het weliswaar wat minder warm dan vandaag, maar het was toch wel warm genoeg om me (heel) even lekker in zee te laten zakken …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een tegenvallende vliegshow

Zoals op de voorgaande foto’s al te zien was, was het niet echt druk op het Terschellinger strand – om maar eens een understatement te gebruiken – maar voor de oplettende toeschouwer viel er zo af en toe toch wel wat te zien …

Terwijl ik op ons gerieflijke plekje tegen de duinrand wat om me heen lag te kijken, begon op zeker moment niet zo gek ver bij ons vandaan iemand een joekel van een kite uit te vouwen …

“Nu zullen we het beleven,” dacht ik, en ik ging er eens goed voor zitten …

Dan maar liever de lucht in … up, up and away …

Dat viel echter lelijk tegen … Korte tijd later zag ik de man, met de kite losjes op zijn rug bijeen gehouden, wat mismoedig in oostelijke richting weglopen …

Helmgras, zand en zee

In de beginjaren van onze relatie trokken we er vaak voor naar de Franse zuidwest kust …

Ook toen al zochten we meestal een rustig plekje ver van de drukke strandopgang …

Kilometers lange wandelingen, lekker blootsvoets vlak langs de waterlijn …

En tussendoor alleen maar genieten van helmgras, zand en zee …

De wandelingen zijn wat korter geworden, maar het plezier was er op Terschelling niet minder om …   🙂

Strandweer!

De ACNES heeft zich ook na de derde serie injecties met corticosteroïden en glucose helaas niet laten temmen. Goede en slechte dagen blijven zich nog met een onzekere regelmaat voordoen. Als ik op de ene dag fluitend door het leven ga, is het goed mogelijk dat ik de volgende dag vanwege de pijn weer niets kan doen. Vooral die onvoorspelbaarheid is om gek van te worden. Vanwege de MS moet ik afspraken toch al vaak met een zeker voorbehoud maken, maar dat is nu helemaal waardeloos! Afijn, ik sla me er wel weer doorheen.

Voor verdere behandeling heb ik intussen een oproep voor de Pijnpoli van Nij Smellinghe in Drachten. Voordat ik daar terecht kan, zijn we echter weer een paar weken verder. Tot die tijd blog ik nog maar rustig wat door over die heerlijke vakantie op Terschelling. Kijkend naar het aantal dagen met pijn in de afgelopen weken, is het bijna niet te geloven dat ik uitgerekend in die week mijn buik bijna niet heb gevoeld. Het heeft zo moeten zijn …

Op dag 4 liet de zon zich van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat ten volle zien. Het laat zich raden: rond het middaguur togen we opnieuw naar ons onvolprezen Noordzeestrand …

De pas opgewaaide duinen op het brede strand deden hier en daar denken aan winterse sneeuwduinen. Ik zou bijna zeggen: “Het werd een lange barre tocht …” Zo erg als in ’63 werd het niet, maar het viel niet mee in het rulle zand …

Uiteindelijk vonden we een plekje dat de goedkeuring van de dames kon wegdragen …

Het grote genieten kon beginnen …  🙂