Blauwe fonteinen

Onlangs liet ik hier al zien dat het gemeentehuis van Smallingerland t.g.v. het 75-jarig jubileum van de V.N. eind oktober in blauw licht baadde. Aan de overkant van de straat had men het bij schouwburg de Lawei anders aangepakt. Daar had het water van de fonteinen een lichtblauw tintje gekregen …

Voor de gelegenheid heb ik er een klein gifje van gemaakt. Het leek me wel een mooie manier om symbolisch de laatste restjes van het oude jaar weg te spoelen, zodat we – voor zover mogelijk – fris en optimistisch aan ’t nieuwe jaar kunnen beginnen …

Blauw is de kleur

In verband met het 75-jarig bestaan van de VN op 24 oktober, baadde het gemeentehuis van Smallingerland eind oktober in een zee van blauw licht. Omdat ik toen virtueel in Frankrijk zat, heb ik indertijd geen kans gezien om de foto’s te publiceren. Maar daar heb ik het volgende op gevonden …

Ik publiceer ze vandaag en dat is niet geheel toevallig. Ik draag ze op aan onze oudste kleinzoon, die vandaag de mooie leeftijd van 15 jaar heeft bereikt. En blauw is toevallig wel zijn lievelingskleur! Hartelijk gefeliciteerd Tijmen …

Kleurenspel op zee

– Virtueel naar Frankrijk 35 –

Naar aanleiding van een reactie van C. op ‘De zon zakt weg in een waaier van wolken’ begin ik vandaag met een schema dat ik eerder deze week toevallig op Twitter voorbij zag komen. Het is de schematische weergave van het zicht dat iemand vanaf een bepaalde kijkhoogte heeft tot de horizon. Voor een volwassene van 1.70 m die op het strand staat, ligt de horizon op ca 5 km afstand. Even uitgaand van een hoogte van het balkon van 25 m, ligt de horizon daar op ca 18.5 km. Daar komt met mijn lengte van 1.95 m nog eens ruim 5 km bij. Dat betekent dat ik vanaf dat balkon een prachtig zicht van meer dan 20 km over de Atlantisch Oceaan had …

Aan het begin van de avond van dag vier heb ik nog eens een uurtje met camera en statief op het balkon gezeten. Het kleurenspel werd alleen maar mooier, toen er tussen het blauw ook diverse tinten violet en paars verschenen …

Deze diashow vereist JavaScript.

– wordt vervolgd –

Zee en wolken in 50 tinten blauw

– Virtueel naar Frankrijk 34 –

Na een welbestede middag waren we tegen vijf uur weer thuis, waar het balkon me al snel weer naar buiten lokte …

Moe, maar voldaan nestelde ik me met een kop koffie in de namiddagzon. Hier en aan de noordkant van Ault scheen de zon nog, verder naar het westen en zuiden begonnen zee en wolken een mooi spel te spelen …

Dat resulteerde in een klein halfuurtje tot een korte diashow met meer dan vijftig tinten blauw …

Deze diashow vereist JavaScript.

– wordt vervolgd –

Kiekendief in schone lucht

De kiekendief zie ik hier een stuk minder vliegen dan de buizerd en de torenvalk. Tijdens een van mijn weinige ritjes in het coronatijdperk, zag ik bij Earnewâld onlangs twee bruine kiekendieven boven het rietland zweven …

De eerste verdween al snel uit beeld, maar de tweede liet zich een tijdlang mooi volgen en bekijken. De kraakheldere blauwe lucht werkte daarbij in mijn voordeel. Het grootschalig uitblijven van vliegverkeer voor het eerst sinds de uitbarsting van een vulkaan onder de Eyjafjallajökull gletsjer op IJsland in april 2010, heeft voor de luchtkwaliteit duidelijke positieve gevolgen …

Vrij als een vogel

Omdat verschillende mensen nogal gecharmeerd waren van de meeuw die hier gisteren in vrijheid boven zee zeilde, vandaag opnieuw een foto van een boven zee vliegende meeuw. Behalve de mooie blauwe tinten vind ik ook het hoge camerastandpunt hier erg mooi. Zo vaak zie je een meeuw tenslotte niet onder je door vliegen …

Ja, en als je het dan over vrij als een vogel hebt, dan past het pas in 1995 uitgebrachte ‘Free as a bird’ van The Beatles daar prima bij. Huh …, 1995 …? Jawel, de single van dit nummer werd 25 jaar nadat de Beatles uit elkaar waren gegaan uitgebracht. Hoe dat zit, kun je lezen op de Wikipediapagina over ‘Free as a bird’

Verrassend

Na een grijze en vooral sombere week, waarin het effect van de qutenza-behandeling langzaam maar zeker merkbaar werd, volgde gisteren ineens een dag vol verrassingen.

Mijn fotomaatje had onverwacht vrij, en omdat de dames en heren meteorologen ons (weer) een zonnige dag in het vooruitzicht hadden gesteld, leek het Jetske een leuk idee om mij te verrassen met een ritje naar het plekje waar ze onlangs enkele honderden grutto’s had gefotografeerd. Nu had ik op dat moment wel mijn twijfels of de grutto’s daar nog wel zouden zijn, omdat ze na verloop van tijd weer uitzwermen over de provincie. En over het weer had ik eerlijk gezegd ook nog mijn twijfels na de voorgaande dagen. Maar goed, een dagje met Jetske op pad is over het algemeen geen straf en dus gingen we tegen elven op pad.

Een half uurtje later betraden we de vogelkijkhut ’t Set (kaart Google Maps) aan de noordwest kant van de Ryptsjerksterpolder. Alle goede bedoelingen ten spijt viel het ter plekke nogal tegen. Er blies een koude wind over het water dat zich aan grijze nevelen trachtte te ontworstelen. En zoals ik al vreesde, waren de grutto’s gevlogen …

Omdat ik geen zin had om de dag nu al teleurstellend te laten eindigen, stelde ik voor om door te rijden naar het Wad. De oude palenrij in ’t Wad bij Paesens-Moddergat is tenslotte in alle weersomstandigheden fotogeniek. Onderweg vertelde ik Jetske over de mooie herinneringen die ik aan Paesens-Moddergat bewaar met een prachtige eclips bij zonsopkomst en kansjes op poollicht.

Al voordat we ons doel hadden bereikt, begon de lucht voorzichtig open te breken. Rond het middaguur beklommen we de zeedijk ter hoogte van it Fiskershúske bij Moddergat. Wat heiig, maar badend in een zee van zon lag het Wad aan onze voeten …

Het werden een paar verrassend mooie en vooral ook vermoeiende uurtjes daar op en aan het Wad. Vooral de steeds verder afbrokkelende palenrij heeft weer heel wat foto’s opgeleverd, waar ik voorlopig weer even mee vooruit kan. Nadat ik op de heenweg had gereden, nam Jetske de terugreis voor haar rekening, zodat ik mijn geteisterde lijf en leden rust kon geven …

Bedankt Jetske, het was weer een topdag!