Zicht over de polder

Na het korte gesprek met de vier wandelaars liep ik nog een stukje verder over de Westersânning om even uit te kijken over het water aan de zuidkant van de Jan Durkspolder …

Ginds staat de vogelkijkhut met zijn poten in het water. Het was me te koud en te grijs om er naar toe te lopen, vooral ook omdat er vrijwel geen vogels te zien waren …

Toen ik mijn camera op een windmotor aan de zuidkant van de polder richtte, kwam er ergens halverwege een blauwe reiger uit het riet tevoorschijn …

De reiger vloog op om een stukje verderop in de plas neer te strijken. Of hij daar een visje of een kikker heeft weten verschalken, heb ik niet afgewacht, want thuis wachtte de koffie intussen …

Hoe en wat 2019 – 1

In voorgaande jaren blikte ik aan het eind van het jaar nog wel eens terug op het weer en aardige fotomomenten en zo. Daar ben ik ditmaal in december niet aan toegekomen, omdat er nogal wat tijd is gaan zitten in de diaseries over de Deltagoot en de videoserie over de salamanders. Daarom heb ik besloten om het jaar nu maar eens met een soort van terugblik te beginnen …

Na een stormachtige nieuwjaarsavond keerde de rust terug, maar de storm had wel een hoop ellende met zich meegebracht. Vlak ten noorden van de Waddeneilanden verloor de oceaanreus MSC Zoë enkele honderden containers. Het gevolg was een enorme vervuiling van het kwetsbare gebied, die nu nog op veel plaatsen in de natuur zichtbaar is.

Van 22 tot 26 januari hadden we hier wat sneeuw. Het was maar een laagje van enkele centimeters, maar het leverde wel weer sfeervolle plaatjes op, zoals van het roodborstje dat weer in onze tuin bivakkeerde. In de Jan Durkspolder kon ik zelfs enkele schaatsers op een heel dun laagje ijs betrappen …

Veel stelde het winterweer niet voor, in januari telde ik slechts 11 x nachtvorst, waarvan 3 x matig. De laagste temperatuur was -6,6 ºC op 25 januari, de hoogste temperatuur was 8,3 ºC op 13 januari 2019. De gemiddelde temperatuur kwam in ons tuintje in januari 2019 uit op 2,9 ºC tegen normaal 2,2 ºC.

Hoe groot de verschillen waren, is mooi te zien op twee foto’s van een sprong reeën in de Jan Durkspolder. Op 24 januari lag er een laagje sneeuw, vijf dagen later leek het op dezelfde plek wel voorjaar …

Gesignaleerd: de tureluur

Hoewel het over de gehele linie slecht gaat met de weidevogels, mag ik dit voorjaar niet klagen over het aantal weidevogels dat ik tot dusver voor de lens heb gekregen …

Het is intussen alweer ruim twee weken geleden dat ik de auto tijdens een ritje in de berm heb geparkeerd aan de Wolwarren bij Oudega. De plas-dras bood genoeg gevogelte om een tijdje naar te kijken …

Terwijl ik de bewegingen zo aanschouwde, zag ik na enige tijd een tureluur (Tringa totanus) rondscharrelen. De tureluur staat net als veel andere weidevogels de Rode lijst voor vogels staat. Dat werd met zijn prachtige oranje poten en snavel voor mij de vogel van de dag …

Tussen riet- en weiland

Als je je daar aan de Wolwarren bij Oudega nog eens omdraait, dan kijk je in noordelijke richting uit over een sloot die riet- en weiland hier begrenst. In de verte ligt aan de andere kant van het rietland de vogelrijke Jan Durkspolder. Belangrijke kernwaarden zijn hier nog altijd rust en ruimte …

Wolwarren, bij de boom

Zo, de driemaandelijkse qutenza-behandeling heb ik weer achter de rug. Nu is het eerst weer een kwestie van afwachten. Over een week tot anderhalve week moet het effect weer merkbaar zijn. Tot die tijd schotel ik jullie wat foto’s voor die ik eind februari heb gemaakt tijdens dat hele mooie voorjaarsweer …

Aan de noordkant van de Wolwarren bij Oudega liepen de eerste koeien in de wei, aan de zuidkant lag het water erbij als een perfecte spiegel …

– wordt vervolgd –

“Doet u mij maar een boer”

Tijdens een ritje naar de Jan Durkspolder zag ik het bord op de onderstaande foto staan. In schepijs had ik even geen zin en kaas hadden we thuis nog wel. Maar wat zou er gebeuren, wanneer ik me bij de deur meld en vervolgens wijzend naar het bord tegen de boerin zeg: “Dogge jo my mar in boer …”

Friese paarden in de wei

Donderdag liet ik hier al zien dat de grazige groene weilanden in Fryslân sinds kort weer deels worden bevolkt door gemengd bonte koeien, maar er is meer …

180411-1349x

Bij Manege De Sanninghoevebij Oudega – waar ik ooit mijn eerste en laatste paardrijlessen heb gehad – lopen de Friese paarden weer in de wei. En ook dat is, zeker wanneer er veulens bij zijn, een verrijking van het landschap. Ik heb hier dan ook met genoegen een tijdlang naar staan kijken …