Hoe en wat 2019 – 7

Juli begon met gematigd zomerweer. Op dag 7 en 8 was het met 16 graden op de thermometer ronduit koud voor de tijd van het jaar. Onze vijver bleek in die tijd een paar erg mooie verrassingen voor ons in petto te hebben. Om te beginnen zagen we de krabbenscheer er voor het eerst bloeien. Nog mooier werd het toen ik er salamanders ontdekte. De tijd die ik met veel plezier aan de rand van de vijver heb doorgebracht, resulteerde na het nodige montagewerk in december uiteindelijk in een paar filmpjes: Salamander TV 1 en Salamander TV 2.

De laatste fotokuier voorafgaand aan een lange pijnlijke periode stond in het teken van het treffen met Matroos Beek en haar kapitein in de Ecokathedraal. Het werd een prettige ontmoeting en een gezellige kuier, waar ik nog steeds met veel plezier op terugkijk …

Nadat een behandeling op de Pijnpoli na verloop van tijd een tegengesteld effect bleek te hebben, werd de zenuwpijn in mijn buikwand – veroorzaakt door Acnes – in de loop van juli en augustus alleen maar erger. Autoritjes en fotokuiers zaten er vanaf half juli geruime tijd niet in. Nog een geluk dat ik in de tuin af en toe een foto kon maken …

15 juli 2019 – een koolwitje in de tuin

Intussen liepen de temperaturen in de tweede helft van de maand geleidelijk op naar tropische waarden. Aan het eind van de maand kon ik 9 zomerse dagen (warmer dan 25 ºC) noteren, waarvan 5 tropische dagen (warmer dan 30 ºC). Daarmee hadden we lokaal een 8 dagen durende hittegolf. De hoogste temperatuur in onze tuin was 36,7 ºC op 25 juli. Dat is voor onze tuin meteen een record. Het heetst werd het in Gilze-Rijen met 40,7°C, dat is het nieuwe nationale hitterecord …

25 juli 2019 – zonsondergang na de warmste dag van het jaar: 36,7 ºC

De gemiddelde temperatuur kwam aan het eind van de maand uit op 19,4 ºC, en dat is toch weer bijna 3 graden boven het langjarig gemiddelde van 16,5 ºC over de periode 1971-2000. In de laatste dagen van juli viel er af en toe hier en daar wat regen, maar echt verkoeling en vocht in de bodem leverde het niet op. In onze tuin viel in juli slechts 29 mm neerslag, tegen normaal ca. 70 mm …

28 juli 2019 – eindelijk wat regen

Natuurfotografie in de Ecokathedraal

Vanaf de ‘RUSTPLAATS’ had ik eigenlijk over het lange pad tussen de ‘Inca-tempels’ door willen lopen, maar Anna had voor een andere koers gekozen. Nu volgden we het gluiperig oplopende pad aan de rechterkant. Tja, dat komt ervan wanneer je als ‘gids’ te lang blijft zitten rusten …

Ik voegde me bij de vrouwen op de plek waar ze beurtelings neerknielden bij een geknakte, omgewaaide boom. Enkele meters verderop had een leger zwammetjes boven de gapende afgrond een fijne en voorlopig veilige voedingsbodem gevonden op het afstervende hout …

Nadat ik er zelf een foto van een andere zwam had gemaakt, vervolgde ik mijn weg naar het hoogste en achterste deel van de Ecokathedraal …

Toen ik even later eens achterom keek, zag ik dat Jetske en Anna onderweg opnieuw tot stilstand waren gekomen. Zo te zien hadden ze weer een interessant object gevonden om hun camera’s op los te laten …

Aangekomen op het hoogste punt helemaal achterin de Ecokathedraal, besloot ik het mezelf maar even gemakkelijk te maken in afwachting van de komst van Jetske en Anna. Lekker achterover leunend tegen een deel van het bouwwerk waarop ik stond, voelde ik de weldadige rust van de gestaag herkauwende dikbillen in het weiland onder me oprijzen …

– wordt vervolgd –

(G)een boerenblokkade

De grootscheepse ruilverkaveling en de schaalvergroting in de landbouw hebben het landschap in de loop der jaren geen goed gedaan. In de Friese Wouden vind je gelukkig nog steeds weilanden die worden omgeven door fraaie boomsingels. Heel af en toe maak je het daar nog wel eens mee, dat een koppel koeien over de weg loopt om van het ene weiland naar het andere te worden verhuisd of van een weiland naar de boerderij. In de buurt van Garyp had ik dat geluk weer eens tijdens één van mijn schaarse ritjes afgelopen zomer …

Nee, dit is geen (hinderlijke) boerenblokkade. Dit is een aangename onderbreking van de rit en een mooie gelegenheid om ‘it ferweidzjen fan de kij’ weer eens op de foto vast te leggen …

Gehoornde koeien en een zuivelfabriek

Dat grote industriële zuivelcomplex van Friesland-Campina kwam me toch nog wel even van pas. Ik vond het wel een mooie contradictie met de koeien op de voorgrond …

Koeien met horens zie je tenslotte niet zo gek veel meer in de wei, en al helemaal niet met zo’n grote zuivelfabriek op de achtergrond. Het mooie zit ‘m er in dat de koeien ook nog eens helemaal niks met een zuivelfabriek te maken hebben. Dit zijn namelijk vleeskoeien, die geen idee hebben wat een melkmachine of -robot is …

Ach, en als je dan nog even een stukje door draait met de camera, dan raakt die fabriek vanzelf buiten beeld. En dan blijft er gewoon een mooi oud-Hollands beeld over …

– wordt vervolgd –

Op verkenning

Omdat het met ’t aantal weidevogels in mijn rayon vanwege de droogte nog slechter gesteld is dan in voorgaande jaren, ben ik een paar weken geleden eens op verkenning gegaan in een gebied waarover ik al eens getipt was …

Daarvoor ben ik naar het uiterste oosten van Fryslân gereden. Vlak ten zuiden van het tweelingdorp Gerkesklooster-Stroobos ligt een mooi oud vogelbroedgebied …

Er ligt een mooi stuk plasdras waar op sommige momenten vele tientallen vogels te zien waren. Bij mij eerste stop had ik vooral zicht op de grote zuivelfabriek van Friesland-Campina. Niet echt een fotogeniek pandje …

Maar dat lelijke beeld kon ik snel verdringen, omdat het niet lang duurde voordat deze schoonheid zich vlak bij me in het lange gras liet zien …

– wordt vervolgd –

 

De wereld op zijn kop

Ik weet het, ik had jullie beloofd dat we het hier vandaag over de nijlgans zouden hebben, maar ik werd weer eens ingehaald door de actualiteit. Terwijl ik gistermiddag bij Oudega over de Wolwarren reed, werd namelijk ineens het beeld bevestigd dat de wereld echt op zijn kop staat momenteel …

Niet eerder heb ik al op 25 februari de eerste koeien weer in de wei zien lopen, maar gistermiddag was het dan toch zo ver. Natuurlijk heb ik de auto meteen even in de berm gezet, zodat ik in alle rust wat foto’s kon maken …

Daar moesten de nijlganzen dus echt even voor wijken. Die moeten trouwens ook de kievit die ik gistermiddag zag poedelen nog even een dagje voor laten gaan. Maar uiteindelijk krijgen ze allemaal het plekje dat ze hier verdienen. Komt goed! Fijne dag verder.

UPDATE: het was vanmiddag om 15:00 uur op ons terras 18,1 ºC.

Op de top van de Kop

Hoe jullie erover denken, weet ik niet, maar ik vind het geen weer om er op uit te trekken nu het (even) echt herfst is. Het regenachtige weer komt mij eerlijk gezegd wel goed uit. Na alle wandelingen en klim- en klauterpartijen van de afgelopen weken kan ik wel een paar dagen rust gebruiken …

Vandaag bied ik jullie een rondblik vanaf de uitkijktoren op de Woldberg (Google Maps). Deze 24 m hoge uitkijktoren staat op de 26 m hoge Woldberg. Daarmee kan ik dus zeggen dat ik op de top van de Kop (van Overijssel) heb gestaan. We beginnen met een selfie waarop ik linksboven op het hoogste platform sta te wuiven en we eindigen met een dromerige blik op de Havelterberg …