Stare down met een kolos

Het was rustig in de Jan Durkspolder. Behalve wat grote grazers was er weinig leven te zien …

Terwijl ik naar het hek liep, had ik meteen de aandacht. Al snel kwam de grote kolos mijn kant op …

Bij het hek aangekomen leek hij me in eerste instantie sluiks vanuit een ooghoek op te nemen …

Dan liet hij alle schroom vallen en legde zijn kop op het hek. Wat volgde was een lange staredown

Zodra hij de blik afwendde, heb ik me tactisch teruggetrokken. Ik had de staredown dan wel gewonnen, maar je weet nooit wat zo’n beest zich nog in zijn kop haalt. En ik had wel mijn rode vest aan … 😉

Open F.K. synchroongrazen

Op het land van boer Bartele Batstra werd deze week het Open Fries Kampioenschap synchroongrazen gehouden. Dat niet alle deelnemers toppers waren, was me al snel duidelijk …

Swarte Tryn Trije en haar dochter Lytse Tryn Trettjin gingen lang aan de leiding. Op onderstaande foto is echter te zien, dat zij zich wat al te makkelijk uit hun ritme lieten brengen door een groepje spreeuwen en enkele zwaluwen …

De jury kwam dan ook unaniem tot de slotsom, dat de titel en de erbij behorende wisselbokaal dit jaar naar de gezusters Reade Riek Ien en Twa gaat. Vooral hun sierlijke bochtenwerk werd geroemd …

Alle blondines verzamelen!

Van het Weinterper Skar neem ik jullie weer even mee terug naar het land van de grutto. Nadat een wandeling tussen de weilanden me niet in dank werd afgenomen door de grutto’s, heb ik na enige tijd maar even een rondje door de Surhuizumermieden en de Strobosser Mieden gemaakt met de auto …

Op een bepaald moment zag ik een lange rij koeien lopen. Op zich is dat natuurlijk geen ongewoon gezicht in onze contreien. Om te worden gemolken, lopen koeien vaak op gezette tijden in een lange rij naar de boerderij …

Wat het opvallend maakte, was dat het hier zo te zien gaat om koeien van het ras Blonde d’Aquitaine. Dat zijn geen melkkoeien die naar de boerderij hoeven te lopen om te worden gemolken. Ze worden gehouden voor het vlees en worden steeds vaker ingezet om natuurgebieden te begrazen. Waarom de boer de blondines hier bijeen riep, weet ik niet, maar ik vond het wel een mooi gezicht …

Koeien en bloemen

Na afloop van ons bezoek aan de Ecokathedraal zijn Aafje en ik via landelijke wegen huiswaarts gereden …

We waren nog maar nauwelijks onderweg, toen ik Aafje vroeg om een tussenstop te maken …

In een weiland aan de Tjongervallei liep een koppel fotogenieke koeien …

De bloemen in de berm zorgden hier en daar voor een mooie omlijsting of een leuk accent …

Eboulement de falaise

– Virtueel naar Frankrijk 45 –

Vanaf het grote kruis op de krijtrots ten zuiden van Ault loopt een ‘wandelroute’ die over de krijtrotsen naar de verderop gelegen dorpen Mers les Bains en Le Tréport voert. Helemaal zonder gevaar is die route niet, getuige het niet te missen bord dat waarschuwt voor aardverschuivingen oftewel het instorten van een deel van de krijtrots …

Het begrip ‘wandelroute’ heb ik maar tussen aanhalingstekens geplaatst, want in feite is het niet meer dan een soort olifantenpaadje, dat hier en daar gevaarlijk dicht langs de rand van de krijtrotsen voert. In het logje ‘In de gevarenzone’ stonden we aan de voet van deze recentelijk gedeeltelijk ingestorte rotswand …

Het uitzicht langs de rotswand en over de onmetelijke weidsheid van de Atlantische Oceaan was er mooi en indrukwekkend, maar echt helemaal ontspannen en happy voelde ik me er toch niet. Een paar korte video’s uit de omgeving laten goed zien wat er gebeurt bij zo’n aardverschuiving: Aardverschuiving krijtrots in Ault, november 2013 en het erop aansluitende Waarom vallen er zoveel kliffen neer in Seine-Maritime?’. De titels heb ik voor jullie vertaald, voor de inhoud ben je op jezelf aangewezen. Maar geen zorgen, de beelden spreken voor zich …

Een stukje verder van de rand van de kliffen zag ik wat koeien lopen. Daar hielden ook R. en J. zich op, die kenden de omgeving en speelden duidelijk op safe. Nadat we gedrieën op veilige afstand van de rand nog een tijdje van het overweldigende uitzicht hadden genoot, zijn we naar het volgende doel van dit avondlijke uitstapje gegaan …   😉

– wordt vervolgd –

Tussen de weilanden

– Een virtuele vakantie 25 –

Zodra we de dijk waren overgestoken waande ik me eigenlijk weer bijna thuis. Met in de verte hier en daar een dorpje tussen kruidige weilanden, zouden we net zo goed in het zuiden van Fryslân of in de kop van Overijssel kunnen zijn. Dat zou echter al snel weer veranderen, nadat de tureluur ons na een korte fotostop uitgeleide had gedaan uit het weidegebied …

Ze zijn er weer … koeien!

Tijdens mijn ritje op weg naar de rust in de Jan Durkspolder, zag ik gisterochtend de eerste koeien van dit jaar weer buiten lopen. Ze liepen weer in dezelfde wei waar ik dat jaarlijkse primeurtje wel vaker heb gehad …

De aanblik van een koppel gemengd bont vee onder een strakblauwe hemel, en dan ook nog eens in een weiland dat wordt omgeven door boomsingels, maakt mij in deze duistere tijd extra blij …