Beveiliging in de Ecokathedraal?

Na de koepel was ik van plan om direct door te lopen naar achteren. Dat pakte echter weer eens anders uit. Ik had nog maar een klein stukje gelopen, toen me de weg werd versperd. Eén of ander wazig figuur stond met gespreide armen midden op het pad. Een BOA …, een verkeersregelaar …, een beveiliger …?

Ik werd niet veel wijzer van hem, maar over zijn schouder kijkend, leek er verderop een lawine te zijn geweest. Afijn, het was mooi weer en ik had ook geen zin in ruzie. Er restte me weinig anders dan maar een ander pad te nemen. In dit geval werd dat een al wat ouder pad dat omhoog loopt, het rechterdeel van de Ecokathedraal in …

Wat de bebouwing betreft valt hier niet veel te zien. Wel is duidelijk dat de bosbodem knap droog wordt. Dode bladeren en takjes kraken bij iedere stap en het mos begint al wat gelig te kleuren. Niet dat het mos daar hinder van heeft, want na een klein buitje is het vast weer verrassend groen en fris, maar het is wel tekenend voor de weersituatie …

Dat droge weer heeft ook voordelen, nu komen zaadjes en pluisjes veel beter tot hun recht dan wanneer ze plat geregend op de grond liggen …

Het klein robertskruid (lytse sweltsjeblom in het Fries) lijkt voorlopig ook nog geen last van de droogte te hebben. Die mooie kleine bloemetjes blijven vrolijk in kieren en gaten tussen de stenen ontspruiten en opbloeien. Het zou me trouwens niet verbazen als onderzoek zou uitwijzen dat er verrassend veel vocht wordt vastgehouden in de Ecokathedraal …

  • morgen nog wat meer …

Welkom thuis grutto

Op diverse plaatsen in het noorden wordt de grutto dit jaar een luid en duidelijk ‘Welkom thuis’ toegeroepen vanaf spandoeken in het boerenland. Het maakt onderdeel uit van het ‘Aanvalsplan grutto’

85% van alle grutto’s broedt in Nederland en meer dan 60% in het noorden. Zonder extra bescherming verdwijnt onze nationale vogel en blijft er van de bonte weide niks meer over. Het gaat bar slecht met de grutto. Sinds 1970 zijn we 75% van alle Nederlandse grutto’s kwijtgeraakt. De voortplanting is te laag en ze krijgen hun kuikens niet groot …

Door menselijk ingrijpen staat de biodiversiteit onder druk. Het ecosysteem van bodemleven, flora, insecten en vogels is uit balans geraakt. Dit droge voorjaar maakt het er voor de grutto ook al niet beter op. Probeer in die harde grond maar eens een lekker hapje te pakken te kringen. En dan kun je wel goede sier maken met ‘Welkom thuis grutto’, maar als je dan in april al met zware machines het land op gaat om te maaien of wat dan ook, dan is die leuze slechts schone schijn, volgens mij …

Bij het plasdras-land in de Surhuizumermieden heb ik twee weken geleden een paar foto’s van de grutto maken. Maar ook daar leek het aantal grutto’s niet zo gek groot. Als er niet snel heel veel meer boerenland geschikt gemaakt wordt voor de grutto, met meer plasdras, meer kruidenrijk gras en later maaien, dan vrees ik dat de grutto reddeloos verloren is …

Druppels op het vingerhoedskruid

Terwijl grote delen van ons land zondagmiddag te maken hadden met zware buien en wateroverlast, zaten wij lekker in de zon op het terras bij de vijver …

Tegen het eind van de middag zagen we echter ook hier donkere wolken dichterbij te komen. Volgens de buienradar zouden we een flink staartje meekrijgen van de buien die in Drenthe voor wateroverlast zorgden …

De meeste regen leek echter te verdampen, voordat het de grond kon bereiken. Meer dan 0,5 mm viel er ’s avonds niet. Daar kwam in de nacht van zondag op maandag vervolgens nog welgeteld 1,8 mm bij. Kortom: de droogte is hier nog niet voorbij. Maar het was wel net genoeg om weer wat druppelfoto’s te kunnen maken … …

Een kleine vrijage

Al ruim 25 jaar sieren de wilde witte voorjaarsbloeiers van de grote muur de rechteroever van het stroompje dat uitmondt in onze vijver. Nou ja, uitmondde eigenlijk, want het stroompje is onder invloed van de klimaatverandering een aantal jaren geleden helaas drooggevallen. Maar de grote muur deed het desalniettemin elk voorjaar nog even mooi. Zo zag het er vorig jaar uit  …

Elk jaar verscheen er een mooie witte deken van bloemetjes aan de achterkant van de vijver. Tot dit jaar …
Er verschenen veel minder knoppen en veel meer dan pakweg 25 bloemetjes zijn er de afgelopen periode helaas niet tot bloei gekomen. Onze kleine grote muur dreigt het slachtoffer te worden van de droge lentes die we de afgelopen jaren hebben gehad …

Een groot deel van de bloemetjes liet het kopje al snel hangen. De regen lijkt ook dit jaar weer te laat te komen. Maar er is altijd hoop, zo ook hier … Op een zwoele namiddag was ik getuige van een kleine vrijage van twee bloemen. Ze lijken er alles aan te doen om stand te houden …   😉

Onder water

Zondag schreef ik al, dat ik bij het maken van video-opnamen van de salamanders in onze vijver zo af en toe best aardige bijvangst heb. Zo zag ik één van onze kikkers onlangs geruime tijd onder water zitten. En ik geef hem groot gelijk. Als ik kikker was, zou ik met de huidige droogte voorlopig ook nog maar even lekker onder water blijven …

Droogte aan de Alde Ie

Afgelopen woensdag bereikte de temperatuur in ons tuintje voor het eerst dit jaar de zomers 25 graden. Daarmee was het de eerste echt zomerse dag van 2019. Omdat er die dag een fotokuiertje met mijn fotomaatje op het programma stond, stelde ik voor om een kijkje te nemen bij de Alde Ie. Dit is het voor autoverkeer afgesloten landweggetje ten westen van Gorredijk, omgeven door plasdras, waar ik vorige week een aantal grutto’s had gefotografeerd. Die foto’s waren de dag daarna te zien in mijn ‘Skywatch Friday 462’

Woensdag hadden we helaas minder geluk. Het was er nog steeds mooi en stil. Het was er zelfs te stil voor de tijd van het jaar. In tegenstelling tot een week eerder was er geen vogel meer te horen. En als ze niet te horen zijn, dan weet je dat de kans ook erg klein is dat je ze te zien zult krijgen …

Nog wat beter rondkijkend was al snel duidelijk wat de oorzaak was: van plasdras was geen sprake meer. De bodem was volledig uitgedroogd. Zo droog heb ik het hier rond deze tijd van het jaar niet eerder gezien. En dat is geen wonder. Na de droge zomer van vorig jaar hadden we eind vorig jaar een watertekort van ongeveer 300 mm. Dat is in de afgelopen winter maar gedeeltelijk weggewerkt. De 20 mm regen die hier sinds woensdagavond is gevallen, zet geen zoden aan de dijk. Op dit moment hebben we nog steeds een tekort van zo’n 180 mm. Daarmee lijken we de zomer met een nog groter probleem te starten dan vorig jaar …

Vogels kregen we dus niet te zien aan de Alde Ie ditmaal. Het meest spannend was in feite nog de eerste waterjuffer van het jaar, die op Jetskes’ korte broek neerstreek. Toen ik ter plekke kwam, was het juffertje helaas al gevlogen, maar Jetske heeft er zelf een aantal heel aardige macro’s van gemaakt. Die foto’s hebben een plekje gekregen in haar logje ‘Geen weidevogels maar wel een waterjuffer’