De Deelen: wit en gevaarlijk

Naar aanleiding van mijn logje “De Deelen deels afgesloten” van 12 januari jl. kreeg ik enige tijd geleden een reactie van ‘een andere Jan’. Deze ‘andere Jan’ heeft in juni 2014 eens een prachtige fotoserie beschikbaar gesteld van de “Tall Ship Races Harlingen”

Terwijl ik van Earnewâld onderweg was naar de Ecokathedraal bij Mildam, maakte ‘andere Jan’ een wandeling door De Deelen. Bij de onderstaande foto’s schreef hij: “Het is zelfs voor validen hier en daar gevaarlijk een wandeling door het gebied te maken. De gedeeltelijk losse delen en gaas dat omhoog staat, kan de nodige problemen veroorzaken …”

“Afgelopen jaar zijn enkele brugjes geheel vervangen maar een grote brug/vlonder over een van de petgaten is al ruim een jaar niet te gebruiken.” Het is duidelijk dat de leuning van de brug geheel is verdwenen en aan het eind is een paar meter brug zelfs helemaal verdwenen …

Het onderstaande bruggetje verderop in het gebied is onlangs helemaal vernieuwd, aldus ‘andere Jan’. Het wordt tijd dat ook de andere knelpunten woorden aangepakt, @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … …

En tot slot nog even dit … De risico’s zijn in De Deelen net wat groter dan in de Jan Durkspolder, maar ‘andere Jan’ trof ook hier op die 24e januari de eerste vermetele schaatsers aan…

‘Andere Jan’, bedankt voor je aanvullende informatie en de mooie foto’s van de treurige situatie in De Deelen.

De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Waarom verzuipt de rietsnijder?



Intussen kom ik al bijna 10 jaar met een zekere regelmaat samen met mijn fotomaatje Jetske in het rietland van haar zwager. De eerste jaren grensden die rietvelden aan een grote oppervlakte boerenland. U kent dat wel: weilanden en akkers, die hier en daar worden doorsneden door sloten en boomsingels. Daar kwam enkele jaren geleden drastisch verandering in …









In 2012 en 2013 was het boerenland aan de Wetering West in opdracht van de gemeente Steenwijkerland, de provincie Overijssel, waterschap Reest & Wieden en Staatsbosbeheer het domein van een enorm leger aan graafmachines, bulldozers en vrachtwagens. Het boerenland werd wat je noemt ‘even grondig op de schop genomen’. In de onderstaande diashow uit maart 2013, is op de achtergrond in de verte het geboomte te zien is, dat de grens met het rietland markeert …




Deze slideshow heeft JavaScript nodig.






Morgen een paar actuele foto’s van het gebied, waarop het resultaat van al dit werk te zien is. Dan zal tevens duidelijk worden waarom de rietsnijder dreigt te verzuipen.

Een kijkje in ’t Skar

Na een stormachtige nacht was het vandaag weer stralend mooi weer, en dus besloten mijn fotomaatje Jetske en ik vandaag rond het middaguur om maar even een fotokuiertje te maken in het Weinterper Skar. Eens even kijken hoe het er daar voor staat na de werkzaamheden die er onlangs zijn uitgevoerd. De rijplaten die de paden een paar weken geleden bedekten, zijn inmiddels weer weggehaald, maar het nieuw gebaande bospad is voorlopig nog afgesloten met een overdwars liggende boom en wat takken …





De dobbe lag er mooi bij onder een strakblauwe lucht, maar de straffe wind verhinderde helaas het ontstaan van fraaie weerspiegelingen op het wateroppervlak. Recht boven ons cirkelden enige tijd een paar buizerds in de lucht. Een mooie foto heeft me dat niet opgeleverd, ik was al lang blij dat ik op de been bleef, want dat gecirkel vlak boven ons deed me even flink wankelen …





Verder was er weinig te beleven rond de dobbe. Lang zijn we er dan ook niet gebleven. Ik heb zelfs niet even op het bankje gezeten, want dat stond pal op de wind, en die wind maakte het allerminst warm. Jetske heeft nog een tijdje geknield aan de waterkant gezeten om wat foto’s te maken. Of dat nog iets bijzonders heeft opgeleverd, weet ik niet, maar misschien zien we de resultaten een dezer dagen wel verschijnen op Schrijven met licht





Op de terugweg besloten we toch het nieuwe pad maar eens te volgen, daar was Jetske tenslotte nog nooit langs gekomen. En dat ene boomstammetje kon ons vanaf deze kant toch echt niet tegenhouden …





Omdat we op de heenweg ter hoogte van de brug over het Koningsdiep vertraging opliepen als gevolg van werkzaamheden aan de N31, besloten we terug te rijden via de Poostweg. Daar besloten we bij de nieuwe parkeerplaatsen ter hoogte van het Witte Meer nog even een tussenstop te maken …