De Deelen deels afgesloten

Een van de tussenstops die ik donderdag tijdens mijn ritje maakte, was bij natuurgebied De Deelen. Dit is een afgegraven veengebied ten noorden van Heerenveen, waar na de turfwinning een gebied met een mengeling van water, riet, moerasbosjes en smalle graslanden overbleef. Al een jaar of 15 maak ik daar regelmatig eens een fotokuiertje …

De laatste tijd is dat er niet echt meer van gekomen, en dat ligt in dit geval meer aan het gebiedsbeheer dan aan mij. “Het gebied is slecht toegankelijk voor mindervaliden,” aldus de website, maar dat wist ik natuurlijk al. Het is een veengebied met natte paden en veel – vaak nogal gladde – bruggetjes. De afgelopen maanden zijn zelfs die natte paden en gladde bruggetjes echter niet meer toegankelijk …

Aan het al wat verweerde plastic is duidelijk te zien dat deze aankondiging er al langer hangt dan gisteren en eergisteren. En daar begin ik zo langzamerhand eerlijk gezegd een beetje van te balen, want er raken op deze manier stukje bij beetje steeds meer mooie wandelgebieden buiten mijn bereik …

Dus … @boswachterRoel of meer algemeen @Staatsbosbeheer … Ik weet dat jullie krap in het geld en de vrijwilligers zitten, maar het wordt wel tijd dat deze werkzaamheden zo langzamerhand eens worden uitgevoerd, lijkt me. Na verloop van tijd is het een kwestie van prioriteitstelling, zodat ik en ander bezoekers  binnenkort misschien weer eens wat meer zien dan die ene zwaan en het groepje eenden die zich bij het eerste bruggetje ophouden …

Weerbeeld december 2018

Zo, de kop is er weer af, het nieuwe jaar is alweer ruim een dag oud. Voordat ik me ten volle op het nieuwe jaar kan storten, moet ik eerst nog wat losse eindjes van 2018 zien af te hechten. Eerst maar eens een korte terugblik op het weerbeeld van december …

2018 is ongeveer geëindigd zoals het in januari begon, grijs en zacht. Met af en toe een vrachtje hooi bij het hek was het voor dit jongvee tussen Garyp en Earnewâld dan ook geen enkel probleem om begin december nog in de wei te staan. Met een gemiddelde temperatuur van 5,5 °C was ook december weer ruim 2 graden warmer dan het langjarig gemiddelde over de periode 1971-2000 …

Van winter kunnen we in deze eerste wintermaand dan ook niet echt spreken. Op vijf dagen lag de gemiddelde maximumtemperatuur boven de 10 graden en slechts drie maal kwam ’t in ons tuintje tot (zeer) lichte nachtvorst …

Zondag 16 december lag er ’s ochtends vroeg een klein laagje sneeuw in de tuin. Omdat ik op zondag graag wat langer blijf liggen, moest ik me zowaar haasten om er nog snel even een paar foto’s van te kunnen maken voordat het was weggesmolten. Echt indrukwekkend was het allemaal niet, maar met deze mooie witte belijning kan ik toch even tonen dat we nog iets van winter hebben gehad in december …

Behalve dat hele dunne laagje sneeuw viel er in december nog 86 mm water in ons tuintje. Daarmee was december de vijfde maand in 2018 die natter verliep dan normaal. Daarmee was het neerslagtekort als gevolg van de aanhoudende droogte echter nog lang niet weggewerkt. Daar kom ik later in het weeroverzicht over 2018 nog op terug. Deze eenden boeide dat allemaal niet, zij hadden water genoeg en dat werd op dat moment met een buitje ook nog eens weer lekker ververst …

Wrede honden, die woerden

In het logje “Zemmende passanten” liet ik hier dinsdag al een foto zien van een stoere woerd, die regelmatig over de wateren rond het huis heen en weer paradeerde. Kijk, daar is hij alweer …

Ik vertelde toen al dat we hem nog eens terug zouden zien in een wat minder fraaie, tamelijk heftige scène. Op Bevrijdingsdag zat ik aan het eind van de ochtend lekker met een bakkie koffie op het terras, toen ik plotseling werd opgeschrikt door een enorm gesnater en geplons in het water. Toen ik opstond zag ik al snel wat er gaande was. Vier woerden leefden zich in een tamelijk dramatische groepsverkrachting uit op een eend, terwijl één woerd zich steeds afzijdig leek te houden …

Na enkele minuten werd het wat rustiger en ik verkeerde in de veronderstelling dat het voorbij was. Niets was echter minder waar. Het hele clubje zwom onder steiger door, waarna het spektakel aan de andere kant van het huis nog eens dunnetjes werd over gedaan …

Na een minuut of vijf kwam er dan toch echt een eind aan het gewelddadige paringsritueel. Het eendje zwom achter één van de woerden aan. Zou dat nou die ene stoere woerd zijn die zich steeds afzijdig had gehouden …?

Hoe dan ook, met nog wat verwarde veertjes op haar kop keek het eendje nog eenmaal om, daarna verdween ze met haar kerel uit beeld …

Tot slot:
Eén troost voor wie zich opwindt bij het zien van een wijfje dat keer op keer kopje onder gaat: bij die dramatische groepsverkrachtingen schijnt de vrouwtjeseend het heft in handen te hebben. De anatomie van haar geslachtsorgaan is zo geëvolueerd dat zij ongewenst (zwak) zaad op een zijspoor kan zetten en het zaad van de uitverkoren woerd haar eieren laat bevruchten. (bron: Vroege vogels)

Arctisch aandoende Wadden

Alsof het landinwaarts nog niet koud genoeg was, besloten Jetske en ik gisteren om een kijkje te nemen op een plek waar de gemene kou zich door de striemende oostenwind het best laat voelen …

Het doel van de rit was de pier van Holwerd (Google Maps). Ameland zouden we door de zware ijsgang op het Wad niet kunnen bereiken, de eerstvolgende afvaart van de veerboot was verschoven naar 18:00 uur en de Waddentaxi ging het Wad helemaal niet op …

De laatste keer dat ik hier in vergelijkbare omstandigheden was, was in februari 2012 op de dag waarop het bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden moest besluiten dat de zestiende Elfstedentocht op dat moment niet kon worden uitgeschreven …

In 2012 struinde ik hier met een dik ingeduffelde en nauwelijks meer herkenbare Johan van Aken over de pier, ditmaal durfde Jetske het dus aan om de strijd met het ijselijke gebrul van de Siberisch beer aan te gaan …

Omdat we in februari 2012 een langere winterperiode hadden gehad dan nu, lag er een dikkere laag ijs op het Wad, maar met een maximumtemperatuur van -7 °C (gevoelstemperatuur ca. -17 °C) was het er gisteren nog een stuk kouder dan 6 jaar geleden …

Aan de voet van de pier lagen her en der wat eenden die de winterperiode in overlevingsmodus proberen te doorstaan …

Nadat wij onze blik nog even over de arctisch ijsvelden naar het in de verte gelegen besneeuwde Ameland hadden laten gaan, werd het tijd om in het restaurant op te warmen met een beker warme chocolademelk en een Berenburgje, want het lukte door kou en wind nauwelijks meer om onze camera’s stabiel te houden …

Vrijdag de dertiende

Toen ik gisteren aan het eind van de ochtend tussen Goëngahuizen en Pean over de Peansterdyk reed, zag ik weer eens een bruine kiekendief over de oevers van de Botmar zweven. Een dag eerder had ik hem daar ook al gezien, en toen heb ik zelfs een paar foto’s van hem kunnen maken, maar omdat ik daar niet echt tevreden over was, besloot ik in de herkansing te gaan. Om het overige verkeer op de smalle weg niet te hinderen, zette ik de auto op de dam van één van de weilanden …









Dat was geen goed plan, want ik stond er nog geen vijf minuten, toen een grote tractor met een graswagen uitgerekend daar de weilanden in moest om gras van het land te halen. Er restte me niets anders dan te verkassen en de auto een stuk verderop in de berm te zetten. Toen ik achterom keek, zag ik de tractor over het pad het land in stuiven …









Terwijl de loonwerker aan het werk ging, richtte ik mijn blik weer op de oevers van de Botmar. De kiekendief was intussen in geen velden of wegen meer te zien, maar dat maakte de aanblik van het landschap niet minder mooi …









Toen ik korte tijd later de blik weer de andere kant op wendde, zag ik dat er in het weiland iets niet helemaal in de haak was. De loonwerker had een bocht iets te ruim genomen, waardoor de tractor gevaarlijk scheef boven een sloot hing. Ik lijk een abonnement hebben op dit soort taferelen in een weiland …









Er werd naarstig telefonisch overleg gevoerd om hulptroepen ter plekke te krijgen. Dat gaf mij de gelegenheid om mijn blik weer over de oevers van de Botmar te laten glijden. De kiekendief was weg en bleef weg, maar er hing nu wel een biddend torenvalkje boven het weiland met de hooibalen …









Amper vijf minuten later denderden er twee tractoren over het zandpad en door het weiland naar de plek des onheils. Daar werden de twee tractoren netjes vóór de vastgelopen tractor gemanoeuvreerd …









Enkele minuten later kwam de trein met veel geweld in beweging. Dat werd een aantal eenden wat te veel van het goede, verschrikt vlogen ze op om hun heil elders te zoeken …









Nadat de mannen nog even hadden staan bijpraten en ze blijkbaar hadden geconstateerd dat er geen schade was aan de graswagen en aan de koppeling waarmee hij aan de tractor was verbonden, ging ieder weer zijns weegs …









De bruine kiekendief kreeg ik niet meer te zien, maar ten afscheid van deze scène trippelde er nog wel even een witte kwikstaart voorbij. Al met al was het voor vrijdag de dertiende toch geen slechte start …   🙂








Weerbeeld februari 2016

Het is de hoogste tijd om eens even een inhaalslag te maken met mijn weercijfertjes, want ik loop hopeloos achter. Als excuus kan ik opvoeren, dat mijn vorig jaar juli gekochte weerstation gisteren voor de tweede keer is verzonden ter reparatie, c.q. ter vervanging door een nieuw exemplaar. De buitenmodule vreet zijn batterijen binnen twee, drie weken leeg, en een eerste reparatie bleek helaas niet afdoende te zijn. Gelukkig kan mijn oude weerstation het als tijdelijke vervanger nog goed doen … Oftewel: gooi nooit je oude schoenen weg, voordat je de nieuwe hebt ingelopen …





Maar ter zake! Eerst maar eens kort terugblikken op het weer van februari, en dat doe ik zoals gebruikelijk niet alleen met grafieken, maar ook met een paar toepasselijke foto’s die ik in februari heb gemaakt. De bovenstaande foto heb ik op 23 februari gemaakt bij de Headammen ten westen van Drachten.

Ook februari was weer een zachte maand met in De Bilt een gemiddelde temperatuur van 4,6 °C, tegen een langjarig gemiddelde van 3,0 °C over de periode 1971-2000. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur uit op 3,9 °C, tegen een langjarig gemiddelde van 2,3 °C, over de periode 1971-2000 …





In de tweede decade van de maand was het zowel overdag als ’s nachts tijdelijk wat kouder, maar veel stelde het allemaal niet voor. Kouder dan -5,8 °C werd het niet. In totaal telde februari 11 nachten met lichte vorst en twee nachten met matige vorst. Van echt winterweer was dus ook in deze maand weer geen sprake, al hebben de vissen ook nu weer een paar dagen onder een dun laagje ijs moeten doorbrengen …





Februari was behalve zacht ook nat. Vooral aan het begin van de maand viel er vrijwel iedere dag regen, maar in de tweede helft van de maand was het niet veel beter. In ons tuintje is in totaal 70 mm regen gevallen, tegen normaal over de periode 1971-2000 ca. 44 mm. Landelijk was het niet veel beter, gemiddeld over het land viel er 73 mm neerslag tegen normaal ca. 57 mm …





Ik sluit dit overzicht af met een foto van de fotogenieke mist die de Wieden en de Weerribben op 12 februari een groot deel van de dag als een grijze voile omhulde …