Kieviten, honderden kieviten

In het voorjaar heb ik er amper een stuk of tien gezien, maar vorige week waren ze niet te tellen. Honderden kieviten verzamelden zich in de buurt van de Jan Durkspolder voor een groepsreis naar het verre zuiden …

Fûgeltsjelân

Vandaag – en de komende dagen – neem ik jullie nog weer even mee naar die prachtige omgeving ten westen van Gorredijk waar jullie vorige week al wat foto’s van hebben kunnen zien. Toen stond het logje in het teken van mijn loopfiets en die ene grutto op zijn dampaal. Vandaag laat ik graag het landschap voor zich spreken in een tiental foto’s …

Dit voormalige boerenland is tegenwoordig in eigendom van Staatsbosbeheer. Nu er niet meer vroegtijdig wordt gemaaid, is het gebied een prachtig stuk ‘fûgeltsjelân’ (vogeltjesland) zoals we dat in Fryslân noemen. Een plasdras landschap waar de weidevogels zich prima thuis voelen …

Nieuw waterrijk natuurgebied

Zoals gebruikelijk heb ik op Koningsdag aan het begin van de middag de rust van de natuur weer opgezocht. Ditmaal heb ik ervoor gekozen om eens naar het weidegebied aan de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop ten westen van Drachten te gaan …





In dit gebied werd al een tijdlang aan weidevogelbeheer gedaan, maar vorig jaar is een deel van het gebied op grootschalige wijze op de schop genomen door Wetterskip Fryslân …





Een deel van het weidegebied is door het waterschap ontpolderd om plaats te maken voor water en natuur. Hierdoor zijn de petgaten bij De Veenhoop en de Wijde Ee met elkaar verbonden en werden natuurvriendelijke oevers en veilige kaden gerealiseerd. Na de herinrichting is het gebied door het waterschap overgedragen aan de Friese natuurbeschermingsorganisatie It Fryske Gea





In een nieuw ontstane waterplas zijn in een strak patroon een soort kaden of dijkjes van stenen aangebracht, die kunnen dienen als rustplaats voor vogels, en die maken daar ook meteen gretig gebruik van …





Een vogelaar die een stukje verderop met een kijker op statief aan de oever van de plas stond, vertelde me dat er op dat moment o.a. veel regenwulpen en wat kemphanen zaten …





Terwijl we een tijdlang genoeglijk stonden te praten, ontdekte ik dat mijn gespreksgenoot o.a. betrokken is bij de natuurcompensatiemaatregelen die langs de vernieuwde N381 worden genomen, en dat hij vanuit dien hoofde mijn weblog ook kende …





Kijk, dat zijn altijd leuke ontmoetingen! We hadden alleen wat minder lang vol in de koude noordenwind moeten staan praten, maar na een rustdag op dinsdag gaat het vandaag alweer wat beter met mijn gekwelde onderdanen …





De ontdekking van dit mooie nieuwe natuurgebied en de ontmoeting met de vogelaar vormden een prachtige start van mijn Koningsdagritje. Als de temperaturen wat aangenamer zijn, zal ik vast nog wel eens op dit plekje te vinden zijn, want er staat niet voor niets ook een prachtige picknicktafel …





Tijdens het vervolg van de rit kreeg ik achtereenvolgens nog een bruine kiekendief, twee reeën, een koppeltje baltsende grutto’s en de wonderlijke symbiose van een pony en een kraai of een kauw voor de lens. Het is maar dat u even weet wat er hier de komende tijd zoal te zien zal zijn …  🙂

Grutto’s met jongen

Terwijl ik afgelopen week weer eens een ritje maakte over de Sodumerdyk tussen Pean en Nes/Akkrum zag ik een grutto op een hek staan. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en uitstapte om een paar foto’s te maken, begon deze prachtige weidevogel luidkeels alarmkreten te roepen …





Een stukje verderop in het weiland klonk meteen een tweede roep van een grutto die daar rondscharrelde …





Vrijwel meteen zag ik een paar jonge grutto’s tevoorschijn komen, die langs de slootkant op zoek waren naar voedsel …





De volwassen vogel plaatste zich meteen tussen mij en de jongen in en begon ze naar het midden van het weiland te drijven, weg bij die man daar aan de kant van de weg …





De eerste grutto was intussen opgestegen van zijn uitkijkpost op het hek. Nadat hij een paar maal luid roepend bij me langs was gevlogen, streek hij neer op een betonnen paal aan de andere kant van de weg …





Om de rust te laten terugkeren, ben ik op dat moment maar in de auto gestapt om mijn weg te vervolgen, ik had de buit tenslotte alweer binnen.   🙂

Slimme vogels, die scholeksters

Boeren en loonbedrijven zijn de afgelopen dagen weer alom bezig geweest met het maaien en hakselen van de eerste snee gras. Helaas vallen daarbij ook dit jaar weer slachtoffers onder weidevogels. Bij het Friese dorp Westergeest werden behalve diverse vogels ook een aantal konijnen en een reekalfje het slachtoffer van maaimachine en hakselaar. En dat voor het tweede jaar op rij op hetzelfde stuk land … 😦





Op het land van de Maatschap Meijer uit Surhuisterveen kwamen in voorgaande jaren ook regelmatig reekalfjes om het leven bij het maaien. Om dat te voorkomen, gaat er met ingang van dit voorjaar voordat Meijer begint met het maaien van het gras een groep vrijwilligers door het land op zoek naar verscholen reeën en reekalfjes. Ook (jonge) weidevogels en konijnen krijgen op deze manier de tijd om een goed heenkomen te zoeken. Pas als het land wordt vrijgegeven, gaat de maatschap over tot maaien …





Je zou zeggen, dat zo’n kruidig en bloemrijk weiland een prachtig plekje is om een nestje te bouwen en wat jongen goed verscholen groot te brengen … Zo niet voor scholeksters … Die gekke vogels nestelen overal waar het ze maar uitkomt. In de stad zijn platte daken met een laagje grind favoriet, en op het platteland zoeken ze -net als veel kieviten- bij voorkeur een plekje op een kale akker …





Deze scholekster heeft zijn kamp letterlijk op een steenworp afstand van dat kleurrijke weiland hierboven opgeslagen op een stuk maïsland. Het voordeel hiervan is dat het nestje makkelijk te vinden en te markeren is, zodat de boer er makkelijk met zijn machines omheen kan werken. Nadeel lijkt me dat eieren en jonkies nogal makkelijk ten prooi vallen aan roofvogels en andere predatoren …




Een fris voorjaarsritje

Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …





Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep brandganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …





Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …





Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …





De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …





Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …





Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …





Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!

Eenzame grutto’s

“Weidevogels? Zijn die er wel dit jaar, het is zo akelig stil …,” luidde Hendrika’s reactie gisteren op mijn logje “Een bek vol drek“.
Dat is ook precies wat ik me gistermiddag zat af te vragen, terwijl ik een ruim twee uur (inclusief tussenstops) durende rit door normaal gesproken vogelrijke weidegebieden maakte …

Hier en daar zag ik een enkele kievit in het land zitten of duikelde er één door de lucht. Verder passeerde ik een weiland waar pakweg 10 tot 15 scholeksters zaten, maar ik moest wachten tot ik bij Aldeboarn was, voordat ik een koppeltje grutto’s zag. Het was een pak van mijn hart om te zien dat in ieder geval enkele exemplaren van de Kening fan’e greide (de Koning van de weide) zijn teruggekeerd op Friese bodem …

Hopelijk zitten er in het noorden en westen van de provincie en elders in het land meer weidevogels dan in ‘mijn rayon’, want anders ziet het er toch wel somber uit. Het is nog vroeg in het jaar natuurlijk, en het is erg droog, dus hopelijk komt er nog wat beweging in de populatie nu er een weersomslag is ingetreden. Veel regen lijken we de eerste dagen echter nog niet te krijgen. We zullen moeten afwachten hoe e.e.a. zich zal ontwikkelen. Ik zal volgende week nog eens een rondje maken …

Ik ben er niet gerust op. Net zo min als op de ontwikkelingen in het Catshuis trouwens …  ;-(