Mijn week van de grutto (6)

Nadat ik de grutto in een lijst van bloemen had gefotografeerd, besloot ik terug te gaan naar de auto. De grutto’s waren hier bijna niet van hun palen te krijgen. Vermoedelijk zouden hier geen jonge grutto’s (meer) zitten. Daarom besloot ik bijna stapvoets een rondje door het gebied te rijden …

Een stuk verderop trof ik een heel andere situatie aan. Daar kwam de luchtmacht al in actie voordat ik ook maar kon stoppen om een foto te maken. Maar het leek niet op te kunnen die dag, want even later lukte dat wel met een fraaie reeks, al zeg ik het zelf ……

Iets verderop heb ik de auto in de berm gezet en ben ik uitgestapt. Er vlogen enige tijd een paar grutto’s luid roepend om me heen. Dat gaf me de kans om wat foto’s van de grutto’s in volle vlucht te maken …

Ook lukte het een paar maal om een aardige serie te maken van in het lange gras landende grutto’s. De kans is groot dat daar nog ergens pullen zouden rondlopen …

Maar hoe goed ik het grasland ook afspeurde, ik kreeg ze niet te zien. De grutto deed me nog één keer luidkeels de groeten en daar kon ik het mee doen. Maar dat was ook prima, mijn dag kon al lang niet meer stuk …

Mijn week van de grutto (4)

Ik ontkom er helaas niet aan om halverwege deze serie even een serieuze klaagzang aan te heffen …

Het gaat al jaren bar slecht met onze nationale vogel, de grutto. Ooit waren er zo’n 150.000, nu zijn er naar schatting minder dan 30.000 over. Ongeveer 80 procent van alle grutto’s broedt in Nederland. De populatie neemt per jaar met gemiddeld 8 procent af. Dat betekent dat er in dit tempo over dertig jaar geen grutto meer over is …

De natuur in ons land is o.a. sterk achteruit gegaan door intensieve landbouw. Veel weilanden zijn veranderd in een soort groengele woestijn. Op veel plaatsen zie je alleen maar uitgestrekte velden met slechts Engels raaigras. Bloemen groeien en bloeien er nauwelijks meer in de meeste weilanden. Om toegang met steeds zwaardere machines te garanderen, wordt alle water zo snel mogelijk met drainagesystemen afgevoerd. Als gevolg daarvan is de bodem veel droger geworden, waardoor er minder bodemleven is …

Alsof dat alles nog niet genoeg is, wordt er bij de rijstvelden aan de rivier de Taag in Portugal een nieuw vliegveld aangelegd. Wanneer de grutto’s uit Afrika komen, is dat een van de plekken waar ze kunnen aansterken voor de reis naar hun broedgebieden in Nederland. De grutto’s gebruiken de rijstvelden in het gebied bij de hoofdstad Lissabon om vetreserves op te bouwen. Lokale wetenschappers verwachten dat de trekvogels door het lawaai van de overkomende vliegtuigen zullen worden verjaagd en niet in conditie komen om bij ons te kunnen broeden. Daardoor is er ook kans dat de vogels pas later of helemaal niet meer in Nederland aankomen en dat hun voortplanting wordt verstoord …

De Portugese vogelbescherming en actiegroep ClientEarth hebben een rechtszaak aangespannen tegen de plannen voor het vliegveld. In ons land hebben 40.000 mensen een petitie van de Vogelbescherming tegen de geplande luchthaven ondertekend. Die wordt deze week samen met een brief van de provincie Fryslân overhandigd aan de Portugese regering. De provincie Fryslân wil dat Portugal nog eens kritisch kijkt naar de plannen om een vliegveld te bouwen bij de hoofdstad Lissabon, vlak bij het natuurgebied aan de rivier de Taag waar onze grutto’s van afhankelijk zijn …

– wordt vervolgd –

Onze nationale vogel

De laatste vogel die zich vorige week op voorbeeldige wijze aan ons presenteerde was de skries, bij de meesten beter bekend als de grutto (Limosa limosa). Hier in Fryslân wordt de grutto al geruime tijd Kening van de Greide genoemd, Koning van de Weide. Landelijk kreeg hij in 2015 erkenning, toen werd hij door het publiek uitgeroepen tot onze Nationale Vogel

Waar hij die verkiezing aan te danken had? Wat mij betreft alleen al omdat het een prachtige vogel is, maar vooral ook omdat ca. 85% van alle grutto’s in Nederland broedt. Ons typische polderlandschap leent zich bij uitstek voor de grutto. Het is alleen zo jammer dat er van dat van oudsher zo typische landschap intussen nog maar zo weinig is overgebleven …

Zelfs hier in Fryslân wordt het de laatste jaren steeds moeilijker om de grutto dicht bij huis nog te kunnen fotograferen. Zo lang ik ertoe in staat ben, zal ik waarschijnlijk elk voorjaar toch weer proberen om hem voor de lens te krijgen …

Voor dit jaar resten me nog twee opdrachten: 1. een wakende grutto op een paal fotograferen – 2. als het even kan, wil ik graag weer eens wat kuikens in beeld vangen. Voor nu sluit ik het hoofdstuk rond de grutto’s af met een foto, waarin onze nationale trots in een karakteristieke pose in het gras staat …