Drie maal een tureluur

Behalve de grutto’s kregen we tijdens onze fotokuier in dat kleine paradijsje voor de weidevogels ook een paar maal een tureluur (‘tjirk’ in het Fries) te zien. Daar ben ik altijd weer blij mee, want om de een of andere reden zie ik in onze contreien elk jaar nog minder tureluurs dan grutto’s …

Hier kreeg ik een paar maal de kans om er één te fotograferen. Aan de eerste foto is mooi te zien dat hij heel enthousiast zijn kenmerkende ‘tju du du!’ liet horen. Terwijl ik even later bezig was om een paar landschapsfoto’s te maken, kreeg ik de kans om een tureluur in vlucht te fotograferen. Hij was wat ver weg, maar ik ben er toch wel weer blij mee …

Tegen het eind van onze kuier stond er aan de andere kant van de weg nog een tureluur op elegante wijze te pronken. Dat lijkt me een mooi slot van deze vierdelige serie over het fûgeltsjelân tussen Gorredijk en Langezwaag …

Badende grutto’s

Wat was het altijd fijn om aan het eind van de vakantie na een lange reis thuis weer onder de eigen vertrouwde douche te stappen en daarna met een koel pilsje even lekker onderuit te zakken. Dat laatste mag sinds gisteren niet meer, want dan schijn je onvermijdelijk een half uur eerder te sterven. Wat voor implicaties dat met terugwerkende kracht op mijn leven heeft, valt onmogelijk meer te becijferen, maar daar gaat het nu ook niet om …

Ik stel me zo voor, dat het voor de grutto’s ook heerlijk moet zijn om na een lange reis vanuit hun Afrikaanse winterkwartier weer terug te keren in It Heitelân en dan even heerlijk te badderen in het frisse Friese water …

Toen ik woensdag tijdens een ritje door de omgeving even een tussenstop maakte in de Jan Durkspolder, trof ik daar het beeld van zich uitgebreid wassende grutto’s aan …

De ‘Kening fan de Greide’ is terug en de eerste foto’s van deze fraaie weidevogel zijn weer gemaakt. Vanaf nu is het uitkijken naar een grutto die vanaf een dampaal de omgeving scherp in de gaten houdt …

Kuifje op verkenning

Terwijl we vorige week zaterdag aan het eind van de ochtend nog genoeglijk aan de koffie zaten, streek er ineens een kievit neer op de bevroren sloot voor het huis …

Af en toe wat glibberend begon hij met zijn parmantige kuifje wapperend in de koude wind aan een verkenningstochtje, waarbij hij af en toe trachtte iets op te pikken van de harde ijsvloer …

Zelden heeft een kievit zijn kleurrijk glanzende verendek zo mooi aan me getoond als dit exemplaar …

Standvastig op één poot

Het heeft even geduurd, maar gisteren kreeg ik in de buurt van Soarremoarre (kaart Google Maps) rond het middaguur dan toch eindelijk voor het eerst dit jaar een tureluur voor de lens van mijn camera …









Hij had op een paal te midden van het kruidenrijke grasland met op de achtergrond een koppel koeien nog een mooi fotogeniek plekje uitgekozen ook om voor me te poseren …









Lange tijd bleef hij heel standvastig op één poot staan, totdat hij blijkbaar genoeg kreeg van het geklik van mijn camera … Toen kwam het tweede pootje erbij, waarna hij kort en krachtig afzette en op de wiek ging …








Die met zijn gebogen snavel

Kijk eens aan, hij is ook weer terug, die met zijn lange gebogen snavel … de wulp (wylp in het Fries)









Ik zie ze in onze contreien niet zo gek veel, daarom was ik vrijdagmiddag extra blij met deze ferm doorstappende en regelmatig diep in de grond prikkende wulp en zijn partner in een weiland tussen Oudega en Earnewâld …









Nu ik ze al zo vroeg in het jaar heb kunnen fotograferen, biedt dat toch weer hoop om ze later nog eens van wat dichterbij in beeld te kunnen vangen. Bij de grutto is dat intussen al gelukt …   🙂








Wulpen in de wei

Enkele minuten voordat ik maandagmiddag de tureluurs voor de lens kreeg, passeerden we een weiland waar twee wulpen op zoek waren naar voedsel …





Dat was wel ’n aangename verrassing, want wulpen met hun lange gebogen snavel en hun kenmerkende ‘waterfluitje‘ krijg ik maar zelden voor de camera …





De paar keer dat ik ze de afgelopen jaren ergens in een weiland heb gezien, waren ze meestal te ver weg om er acceptabele foto’s van te kunnen maken …





Met deze serie ben ik dan ook dik tevreden, met dank aan mijn chauffeur en gids, die me over dit smalle landweggetje voerde …   🙂




Tureluur op een roestig hek

Gisteren heb ik samen met mijn fotomaatje Jetske een ritje gemaakt in het grensgebied van de provincies Fryslân en Overijssel. Terwijl we rustig voort hobbelden over een smal landweggetje wees ik Jetske op een paar tureluurs (Tringa totanus) die op een roestig hek stonden …





Nadat Jetske de auto had laten uitrollen, vloog één van de vogels meteen op. De tweede tureluur bleef gewillig poseren, totdat er een fietser passeerde. Dat was voor hem het sein om ook op te vliegen, maar toen had ik hem al een paar maal op de gevoelige plaat vast kunnen leggen …