Een bosnimf aan de waterkant

Eenmaal aangekomen bij het vennetje had ik meteen een déjà-vu. Die vent op die boom had ik eerder gezien. En dat klopt ook wel, want ik was aangekomen bij wat ik in 2015 maar ‘het boombeeldenbos’ ben gaan noemen. Eerst ben ik maar eens even lekker op een boomstam gaan zitten die er drie jaar geleden ook al lag. De ridder was in de afgelopen jaren weinig veranderd. Eigenlijk was hij alleen wat meer opgegaan in zijn omgeving …

Ik besloot de beelden eerst maar even te laten voor wat ze waren. De meeste van de tien boomsculpturen die er in 2015 in het kader van een ‘Landgoeddag’ zijn gemaakt, heb ik indertijd al bekeken en gefotografeerd. Nu wilde ik mijn aandacht wat meer op de omgeving te richten, daarom besloot ik een rondgang om het ven te maken …

Het werd me niet lang gegund om me op de omgeving te blijven concentreren. Terwijl ik bijna halverwege mijn rondje om het ven was, verscheen er aan de andere kant ineens leven in het zonlicht. Een soort van bosnimf liet zich daar in fraaie poses vereeuwigen door een fotograaf. Hoewel dit showtje vast niet voor mij werd opgevoerd, besloot ik er wel een paar foto’s van te maken, we bevonden ons tenslotte alle drie op openbaar terrein. Wel heb ik de dames in het kader van de privacy enigszins geanonimiseerd. Toegegeven, vooral het model is er daardoor niet knapper op geworden, maar dit leek me wel zo netjes …

Na enige tijd heb ik mij noodgedwongen losgerukt van het fraaie tafereel van die bosnimf in het boombeeldenbos. Mijn onderdanen lieten weten dat het tijd was om verder te gaan, want ik had nog een lange, deels oneffen weg te gaan …

Halverwege de weg terug naar de auto heb ik een wat langere pauze genomen op een bankje bij een vennetje waar ik wel vaker heb gezeten. De roodwitte plank was niet echt nodig om droge voeten te houden, maar wel handig om ondanks de droogte niet uit te glijden in de glibberige modder. Nog nagenietend, heb ik op dat bankje de eerste resultaten van de fotosessie van de bosnimf bekeken. Het was weer een bijzonder tochtje geworden …   🙂

Waar ik nog wel benieuwd naar ben … Wat zouden jullie gedaan hebben …?
Zou je ze gefotografeerd hebben? En zo ja, zou je de gezichten geanonimiseerd hebben?

Twee grutto’s in close-up

Toen ik vorige week woensdag op enige afstand de eerste grutto van het jaar voor de lens kreeg, kon ik niet bevroeden dat ik al drie dagen later een paar grutto’s van dichtbij zou kunnen fotograferen …









Niet ver van de plek waar ik die eerste grutto bij Soarremoarre fotografeerde, zat dit koppeltje vorige week zaterdag genoeglijk tussen de modderkluiten aan de rand van een weiland …









Terwijl zij tussendoor haar toilet op orde maakte, hield hij met een schuin oog de omgeving goed in de gaten, want je weet natuurlijk maar nooit wat die gluurder met zijn zwarte kastje van plan is …









Ik kan me niet herinneren dat ik al eerder zo vroeg in het jaar zulke fraaie foto’s van een paar grutto’s heb kunnen maken. Gelukkig blijft er voor de rest van het seizoen nog genoeg te wensen over. Wat te denken van een foto van een wakende pa grutto op een dampaal, een waarschuwend overvliegende grutto of zelfs jonkies van de grutto …









De start is veelbelovend geweest, we zien wel wat er verder nog op mijn pad komt …   🙂



De koning is terug

Niet elke voorjaarsbode laat zich meteen zo mooi fotograferen als de lammetjes die ik in mijn vorige logje liet zien. Gisteren zag ik – niet geheel toevallig ook weer bij Soarremoarre – de eerste grutto (Limosa limosa) in een weiland staan …









Hij stond ver weg en de sterk wisselende bewolking maakte het ook niet makkelijker, maar toch ben ik wel blij met deze foto’s van de eerste grutto die dit jaar mijn pad kruiste. De terugkeer van ‘de Kening fan’e greide’, oftewel ‘de Koning van de weide’ – sinds kort ook nog eens onze nationale vogel – stemt me toch elk jaar weer vrolijk, zeker nu het aantal grutto’s zo sterk terugloopt …








Voorjaar in de wei

De laatste tijd heb ik weer meer foto’s gemaakt dan ik hier in korte tijd kan publiceren, daarom spring ik van dag tot dag wat van de hak op de tak. De foto’s die ik maandag bij Lauwersoog heb gemaakt, kunnen nog wel even blijven liggen, want die zijn niet echt tijdgebonden. Voor het ontluikende leven in natuur en landschap ligt dat wat anders …

De laatste weken was ik al een paar maal langs een weiland gekomen waar lammetjes ronddartelden, maar dat was steeds op een plaats en tijd waarop ik niet kon stoppen om even wat foto’s te maken …

Terwijl ik gistermiddag via een omweg op weg was naar de garage, kwam ik langs een weiland met dat kleine dartele spul, waar ik wel kon stoppen. En dus heb ik de auto even in de berm gezet om even het ultieme lentegevoel over me te laten komen …

Het is elk jaar weer een mooi gezicht om te zien hoe die lammetjes af en toe een tijdje stilletjes om zich heen staan te kijken, om vervolgens geheel onverwacht weer rennend en huppelend in beweging komen …

Amper honderd meter verderop werd ik opgewacht door een tweede lentebode …

De eerste grutto – de kening fan’e greide – die ik dit jaar op acceptabele wijze heb kunnen fotograferen …