De grutto in zijn element

Voorgaande jaren maakte ik mijn foto’s van de grutto vrijwel altijd aan de Sodumerdyk in de omgeving van Soarremoarre. Daar was echter dit jaar vroegtijdig gemaaid, zodat er in geen velden of wegen een grutto te zien was. Omdat ik me niet tevreden stelde met een foto van een boerenwagen, heb ik mijn zoektocht voortgezet in het gebied tussen Gorredijk en Langezwaag, waarvan ik hier gisteren al een fotoserie heb getoond …

Daar hoefde ik niet lang te zoeken. Al snel was duidelijk dat diverse weidevogels hier te midden van plasdras en lang gras volledig in hun element waren. Maar dat is ook niet zo gek, want dit gebied heeft alles te bieden wat grutto, kievit en tureluur nodig hebben …

Om te beginnen krijgen verschillende grassen, kruiden en bloemen er de kans om tot bloei te komen. Dat is goed voor het insectenleven, en die insecten dienen weer als voedsel voor de kuikentjes van de weidevogels …

En dan is er de plasdras. Grutto’s en andere weidevogels vinden het heerlijk om af en toe even wat te badderen. Maar het water zorgt er ook voor dat de bodem zacht blijft, zodat de vogels er gemakkelijker met hun snavel naar wormen kunnen zoeken. Gelukkig richten langzaam maar zeker meer boeren een deel van hun land speciaal voor weidevogels in. het zijn vaak nog maar ‘kleine postzegeltjes’ in het omringende landschap, maar het is wel een begin…

Zodra er kuikens zijn, nemen grutto’s graag plaats op een dampaal om de omgeving in de gaten te kunnen houden en zo nodig alarm te kunnen slaan. Van dergelijke palen staan er hier voldoende. De onderstaande grutto heeft zo te zien een gespleten exemplaar uitgezocht. En aan zijn staart te zien kost het moeite om zich staande te houden in de wind …

Sinds de Alde Ie gesloten is voor doorgaand gemotoriseerd verkeer, kunnen vogels er ook rustig wandelend oversteken, zoals de onderstaande grutto liet zien …

Het bijzondere aan deze fotoserie is dat de grutto’s allemaal met de snavel naar rechts wijzen, behalve de onderstaande. Fier op zijn troon staand en lekker dwars naar links wijzend, kan het niet anders dan dat we hier weer zijn aangeland bij de enige echte ‘Kening fan de greide’ onder de grutto’s …

Gruttokuikens kregen we niet te zien, die bleven veilig in het lange gras. Dat ze er wel waren, was wel duidelijk aan de manier waarop de luchtmacht in actie kwam. De foto’s daarvan morgen op dit weblog.

Galgaten, de Drentse Soarremoarre

Zoals ik de omgeving van Soarremoarre (Google Maps) als favoriet fûgeltsjelân heb, zo heeft boerin Hendrika haar favoriete vogeltjesland aan de Galgaten (Google Maps) Daar wilde ze me op deze mooie middag in mei graag even kennis mee laten maken. En dus tuften we na de lunch in bedaard tempo over Drentse dreven naar ‘Galgaten, de Drentse Soarremoarre …’   😉

Al snel reden we over een smalle met fluitenkruid omzoomde weg tussen kruidenrijke weilanden door. Hendrika had niets teveel gezegd, het was er prachtig. Zodra ik de auto op een geschikt lijkend plekje in de berm had laten uitrollen, werden we vanaf een oude dampaal luidkeels begroet door een grutto …

Blijkbaar herkende hij al snel goed volk in ons, want hij bleef mooi op zijn fotogenieke plekje staan en dat leverde even later een veel mooiere foto op dan de eerste …

Ook in het lange kruidenrijke gras rondom ons konden we al snel verschillende grutto’s gewaarworden. Verderop, helaas te ver voor onze camera’s, liep een koppel wulpen over een pas gemaaide strook gras …

Ik sluit deze serie Drentse logjes en foto’s af met een foto van een hek in de verte. Jawel, het is weer een wringe. Daarmee is het verhaal echt rond, want ik begon deze serie immers ook met ‘Een wringe in Drenthe’. Rest me nog te vermelden dat er ook nog een klein, op deze foto nauwelijks herkenbaar toetje op dat mooie oude hek staat: een gele kwikstaart …

Vanuit Fryslän nogmaals bedankt voor de gastvrije ontvangst en het mooie ritje naar jouw fûgeltsjelân, Hendrika. Een hartelijke groet ook aan meneer de Boer.

Een mooie stille vliegshow

Terwijl vliegtuigen uit verschillende landen zich donderdagmiddag verzamelden op de vliegbasis Leeuwarden, om daar op vrijdag en zaterdag luidruchtige vliegshows te verzorgen in het kader van de open dagen van de Koninklijke Luchtmacht, hobbelde ik stiekem stapvoets voort over de Alde Ie bij Gorredijk …









Aan weerszijden van de weg is het kruidenrijke gras op het drassige land hoog opgeschoten. Zodra ze me zien naderen, vliegen er een paar grutto’s op. Terwijl ik de auto langzaam laat uitrollen om bij een dam even in de berm te gaan staan, vliegen ze luid roepend een paar maal om me heen. Even later duiken ze weer weg in het hoge gras …









Intussen is er een vogeltje neergestreken op één van de dampalen. Geleerd hebbend van de vorige keer dat ik hier was, denk ik dat we hier opnieuw te doen hebben met een graspieper …









Verderop is een boer bezig om het gemaaide gras bijeen te harken. Geruime tijd deelt hij het weiland met een groepje scholeksters, een paar kieviten en een ooievaar, die rustig op het land blijven rondscharrelen …









Als de zware combinatie na verloop van tijd toch wat al te dichtbij komt, kiezen de vogels het luchtruim. En zo krijg ik lekker in alle rust aan de waterkant zittend, voor de tweede maal die dag nog een mooi stil vliegshowtje voorgeschoteld …









Daar kan geen open dag van de luchtmacht tegenop!   🙂
Overigens is dit een in snel tempo verdwijnend landschap. In de Leeuwarder Courant staat vandaag een artikel over de teloorgang van het Friese landschap, het is om te janken! http://bit.ly/1Un0jlI



Standvastig op één poot

Het heeft even geduurd, maar gisteren kreeg ik in de buurt van Soarremoarre (kaart Google Maps) rond het middaguur dan toch eindelijk voor het eerst dit jaar een tureluur voor de lens van mijn camera …









Hij had op een paal te midden van het kruidenrijke grasland met op de achtergrond een koppel koeien nog een mooi fotogeniek plekje uitgekozen ook om voor me te poseren …









Lange tijd bleef hij heel standvastig op één poot staan, totdat hij blijkbaar genoeg kreeg van het geklik van mijn camera … Toen kwam het tweede pootje erbij, waarna hij kort en krachtig afzette en op de wiek ging …








Plas-dras aan de Alde Ie

Eigenlijk mag het niet sinds de Alde Ie in 2012 is afgesloten voor alle verkeer m.u.v. fietsers en voetgangers, maar gistermiddag kon ik het toch niet laten om even heen en weer te rijden over het smalle en uiterst hobbelige landweggetje …









Het plas-dras gebied links en rechts van de weg maakt het tot een paradijsje voor weidevogels. Die lieten zich echter niet van harte zien gisteren. Er duikelden wat kieviten door de lucht, veldleeuweriken zongen letterlijk en figuurlijk het hoogste lied, er stapte een enkele grutto door het water en de wulp liet zijn waterfluitje regelmatig klinken, maar het was allemaal te ver weg om er een acceptabele foto van te kunnen maken …









Ook zonder dat ik foto’s van weidevogels kon maken, was het echter al de moeite om daar een tijdje in zon en wind te staan. Het frisgroene gras doorweven met grote aantallen dotterbloemen kleurde Fryslân hier op zijn mooist …









Plotseling zag ik vanuit een ooghoek iets bewegen, alsof er iets neer dwarrelde … Toen ik mijn blik die kant op draaide, zag ik een vogeltje op een dampaal zitten. Dit was de beste foto die ik van hem heb kunnen maken, daarna was de vogel weer gevlogen. Nu is het alleen even de vraag wat voor vogel ik hier heb ‘gevangen’ … Ik mis het kenmerkende kuifje, maar zou het een veldleeuwerik kunnen zijn? In dat geval is het de eerste keer dat ik een veldleeuwerik heb kunnen fotograferen …








Buizerds, ze zijn er weer

Zodra de bladeren van de bomen beginnen te wapperen, laten buizerds zich weer meer zien. Ze verlaten de bosschages en verkiezen op zoek naar voedsel graag paaltjes in weilanden en palen langs wegen als uitkijkpost. Gistermiddag trof ik in de buurt van Earnewâld weer een paar fraaie voorbeelden aan …





De eerste buizerd zat op een dampaal aan de linkerkant van de weg en liet zich in eerste instantie alleen bij tegenlicht fotograferen. Zodra ik hem passeerde om een paar foto’s te maken vanaf de zonnige kant, vloog hij op van zijn uitkijkpost om een stuk verder in het weiland weer neer te strijken. Daar kreeg ik alsnog de kans om hem even mooi in het zonnetje te zetten …





Toen ik ruim een uur later over dezelfde weg terug reed, zat er aan de andere kant van de weg verderop in de weilanden tussen de koeien, ganzen en een blauwe reiger een buizerd op een paaltje …





Gezien de locatie zou het best eens om dezelfde buizerd kunnen gaan, maar dat valt helaas niet te controleren. Ik ben in elk geval blij met deze foto’s, want ik blijf het prachtige dieren vinden …




Grutto’s met jongen

Terwijl ik afgelopen week weer eens een ritje maakte over de Sodumerdyk tussen Pean en Nes/Akkrum zag ik een grutto op een hek staan. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en uitstapte om een paar foto’s te maken, begon deze prachtige weidevogel luidkeels alarmkreten te roepen …





Een stukje verderop in het weiland klonk meteen een tweede roep van een grutto die daar rondscharrelde …





Vrijwel meteen zag ik een paar jonge grutto’s tevoorschijn komen, die langs de slootkant op zoek waren naar voedsel …





De volwassen vogel plaatste zich meteen tussen mij en de jongen in en begon ze naar het midden van het weiland te drijven, weg bij die man daar aan de kant van de weg …





De eerste grutto was intussen opgestegen van zijn uitkijkpost op het hek. Nadat hij een paar maal luid roepend bij me langs was gevlogen, streek hij neer op een betonnen paal aan de andere kant van de weg …





Om de rust te laten terugkeren, ben ik op dat moment maar in de auto gestapt om mijn weg te vervolgen, ik had de buit tenslotte alweer binnen.   🙂