Torenvalk in ’t wit

Zo lang mijn benen me maar enigszins willen dragen

zo lang het vertrouwd is om me de weg op te wagen

zo lang blijven sneeuwtochtjes en -kuiertjes me behagen

Niet ver van de plek waar ik in november een hooghartig torenvalkje fotografeerde, trof ik vorige week donderdag opnieuw een torenvalk – reade wikel in het Fries – aan in de wijde witte wereld in de buurt van de Jan Durkspolder. Best mogelijk dat het dezelfde vogel was, want dit exemplaar vertoonde hetzelfde hooghartige gedrag, alsof ik er niet was …

Het was in elk geval ‘t eerste van veel mooie fotomomenten op die prachtige dag, waarop de wereld even wit was …

Hooghartig torenvalkje

Roerloos zat hij een tijdlang voor zich uit te kijken, meer dan zijn achterkant leek ik niet te zien te krijgen …

Net toen ik het op wilde geven, besloot hij even hooghartig naar me om te kijken …

Mijn ommetje was weer niet voor niets geweest. Missie geslaagd!

Torenvalk op jacht

Boven een weiland tussen Oudega en Earnewâld hing enige tijd geleden een biddende torenvalk. Of het hem is gelukt om wat te vangen, weet ik niet, want na drie foto’s moest ik ruimte maken om een grote tractor van het plaatselijke loonbedrijf te laten passeren. Nadien was de vogel gevlogen …

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vrijdag de dertiende

Toen ik gisteren aan het eind van de ochtend tussen Goëngahuizen en Pean over de Peansterdyk reed, zag ik weer eens een bruine kiekendief over de oevers van de Botmar zweven. Een dag eerder had ik hem daar ook al gezien, en toen heb ik zelfs een paar foto’s van hem kunnen maken, maar omdat ik daar niet echt tevreden over was, besloot ik in de herkansing te gaan. Om het overige verkeer op de smalle weg niet te hinderen, zette ik de auto op de dam van één van de weilanden …









Dat was geen goed plan, want ik stond er nog geen vijf minuten, toen een grote tractor met een graswagen uitgerekend daar de weilanden in moest om gras van het land te halen. Er restte me niets anders dan te verkassen en de auto een stuk verderop in de berm te zetten. Toen ik achterom keek, zag ik de tractor over het pad het land in stuiven …









Terwijl de loonwerker aan het werk ging, richtte ik mijn blik weer op de oevers van de Botmar. De kiekendief was intussen in geen velden of wegen meer te zien, maar dat maakte de aanblik van het landschap niet minder mooi …









Toen ik korte tijd later de blik weer de andere kant op wendde, zag ik dat er in het weiland iets niet helemaal in de haak was. De loonwerker had een bocht iets te ruim genomen, waardoor de tractor gevaarlijk scheef boven een sloot hing. Ik lijk een abonnement hebben op dit soort taferelen in een weiland …









Er werd naarstig telefonisch overleg gevoerd om hulptroepen ter plekke te krijgen. Dat gaf mij de gelegenheid om mijn blik weer over de oevers van de Botmar te laten glijden. De kiekendief was weg en bleef weg, maar er hing nu wel een biddend torenvalkje boven het weiland met de hooibalen …









Amper vijf minuten later denderden er twee tractoren over het zandpad en door het weiland naar de plek des onheils. Daar werden de twee tractoren netjes vóór de vastgelopen tractor gemanoeuvreerd …









Enkele minuten later kwam de trein met veel geweld in beweging. Dat werd een aantal eenden wat te veel van het goede, verschrikt vlogen ze op om hun heil elders te zoeken …









Nadat de mannen nog even hadden staan bijpraten en ze blijkbaar hadden geconstateerd dat er geen schade was aan de graswagen en aan de koppeling waarmee hij aan de tractor was verbonden, ging ieder weer zijns weegs …









De bruine kiekendief kreeg ik niet meer te zien, maar ten afscheid van deze scène trippelde er nog wel even een witte kwikstaart voorbij. Al met al was het voor vrijdag de dertiende toch geen slechte start …   🙂








Met ferme vleugelslag biddend

Met buizerds en torenvalken heb ik de laatste tijd weinig succes gehad, maar toen ik onlangs van De Deelen naar huis reed, kwam daar verandering in. In de buurt van Goëngahuizen zag ik ineens links voor me een torenvalk boven een weiland hangen. Zoals gebruikelijk in dit soort gevallen, liet ik de auto meteen uitrollen in de berm, waarna ik het raam naast me liet zakken. Ditmaal had ik geluk, de prachtige vogel gaf me ruimschoots de kans om te fotograferen hoe hij – met ferme vleugelslag biddend – boven het weiland bleef hangen …






















Donkere wolken boven de torenvalk

Er trokken gisteren vrijwel de hele dag regelmatig felle buien over de provincie. Omdat Aafje desondanks weer fier op de fiets naar haar werk was gegaan, besloot ik aan het begin van de middag maar even een ritje te maken door het weidegebied ten westen van Drachten …





Terwijl er vanuit het noordwesten weer een flinke bui naderbij kwam, zag ik aan de Peansterdyk bij Goëngahuizen al van enige afstand een torenvalk op het bord van melkveebedrijf ‘Heechhiem’ zitten …





Om te voorkomen dat hij weg zou vliegen, voordat ik hem op de gevoelige plaat had kunnen vastleggen, liet ik de auto heel langzaam uitrollen tot de uitrit van het bedrijf …





Tot mijn grote vreugde bleef de vogel geduldig op de paal zitten, totdat hij zich liet verjagen door een langzaam passerende bestelbus. Maar toen was ik al klaar met dit fraaie fotomodel. Het was lang geleden dat ik voor het laatst een torenvalk zo mooi voor de lens had, dus ik ben hier weer erg tevreden mee …