Een torenvalk op de zeedijk

In een kalm tempo reden we verder langs de zeedijk. Bij het zien van een verleidelijk op een paal zittende torenvalk liet Jetske de auto rustig uitrollen tot we naast de torenvalk tot stilstand kwamen. Tegelijkertijd en had ze het raampje aan haar kant zachtjes naar beneden laten suizen, zodat ik de kans kreeg om de torenvalk netjes te fotograferen. Wonderlijk genoeg wilde de vogel daar zelf ook wel even aan meewerken …

Jetske had pech, haar camera lag onhandig ver weg achter in de auto. Een moeizame poging om het apparaat te bereiken had tot gevolg dat de vogel zich van zijn paal verhief om iets verderop in het gras neer te strijken. Ook daar bleef hij voor Jetske niet lang genoeg zitten …

Zodra de vogel was gevlogen kon Jetske haar camera pakken en op een wat handiger plekje wegleggen. De houten paal met porseleinen potjes die we vervolgens aan mijn kant van de weg aantroffen, was voor Jetske onvoldoende aanleiding om ook meteen gebruik te maken van haar nu voor het grijpen liggende camera, meen ik me te herinneren …

Speurend naar prooi

De torenvalk die ik hier gisteren en ook vorige week al voor het voetlicht bracht, was echt een voorbeeldig model …

Nadat hij vanaf zijn prominente plekje in de top van een boom mogelijk ergens in het gras iets had gezien, vloog hij op. Enkele tientallen meters verderop bleef hij speurend naar prooi enige tijd biddend in de lucht hangen. Korte tijd later dook hij naar beneden, waar hij buiten zicht van de camera misschien een versnapering kon bemachtigen …

Torenvalk op de uitkijk

In de kerstdagen ben ik mijn foto-archief van dit jaar eens ingedoken om te bekijken wat daar nog in zit aan nog niet gepubliceerde foto’s …

Daarbij kwam ik onder andere deze serie tegen van een torenvalk, die het uiterste topje van een boom had uitgezocht om zijn jachtgebied in het oog te houden …

Even een poepje (laten) ruiken

Natuurlijk zat de torenvalk weer op een paal aan de verkeerde kant van de weg … Tegenlicht, jammer …
“Maar ik zal jou wel een poepje laten ruiken,” dacht ik, terwijl ik probeerde de juiste camera-instelling te kiezen.
En dat was blijkbaar ook precies wat hij dacht, toen ik even later afdrukte.
Meteen daarna was de vogel gevlogen …

Skywatch Friday 464

Grijsheid was hier de afgelopen week troef, de meeste dagen kwamen we niet eens aan 20 tinten grijs toe. Daarom vandaag in het kader van Skywatch Friday een een paar foto’s die ik vorige week donderdag heb gemaakt …

We’ve had a very gray week again, most days we did’t even get to 20 shades of gray. That’s why I chose a few photos for todays Skywatch, I took last Thursday

Terwijl ik wat landschapsfoto’s maakte in het Friese weidegbied, zag ik in de verte ineens een torenvalk naderen. Op de foto hieronder is hij rechts in beeld als een klein stipje te zien …

While I was taking some landscape photos of the Frisian meadows, I suddenly saw a kestrel approaching in the distance. In the photo below it can bee seen as a small dot on the right of the screen …

Tot mijn vreugde vloog hij enige tijd later bijna recht over me heen, zodat ik een paar aardige close-ups van hem kon maken …

To my delight, some time later he almost flew straight over me, so that I could make a few nice close-ups of him …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend!
Wishing you all a wonderful weekend!

Torenvalk in ’t wit

Zo lang mijn benen me maar enigszins willen dragen

zo lang het vertrouwd is om me de weg op te wagen

zo lang blijven sneeuwtochtjes en -kuiertjes me behagen

Niet ver van de plek waar ik in november een hooghartig torenvalkje fotografeerde, trof ik vorige week donderdag opnieuw een torenvalk – reade wikel in het Fries – aan in de wijde witte wereld in de buurt van de Jan Durkspolder. Best mogelijk dat het dezelfde vogel was, want dit exemplaar vertoonde hetzelfde hooghartige gedrag, alsof ik er niet was …

Het was in elk geval ‘t eerste van veel mooie fotomomenten op die prachtige dag, waarop de wereld even wit was …

Hooghartig torenvalkje

Roerloos zat hij een tijdlang voor zich uit te kijken, meer dan zijn achterkant leek ik niet te zien te krijgen …

Net toen ik het op wilde geven, besloot hij even hooghartig naar me om te kijken …

Mijn ommetje was weer niet voor niets geweest. Missie geslaagd!