Een zomer voor bikkels

Zelf had ik niet te klagen, ik zat net op tijd weer in de auto …

Maar dat was voor deze amazones en hun begeleider niet het geval, zij waren nog maar net onderweg …

Maar alles is betrekkelijk. Een hittegolf met temperaturen rond de 40°C zoals in Zuidoost Europa is ook niet alles …

Witte(re) wolken

Nadat ik de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder had verlaten, ben ik nog even een stukje in de richting van de windmotor gelopen. Daarbij vielen opnieuw de grote witte wolkenmassa’s op, die ik eerder vanuit de hut weerspiegeld in het water had gefotografeerd …

Die wolken leken me aan de bovenkant zó wit, dat ze me deden denken aan stukken die ik wel heb gelezen over geo-engineering. Dat is het opzettelijk grootschalig ingrijpen in de natuurlijke systemen van de aarde, met als doel klimaatverandering, en meer specifiek de opwarming van de aarde tegen te gaan. Men denkt hierbij b.v. aan het witter maken van wolken, zodat ze het zonlicht tegenhouden kan worden door het weerkaatsen …

Het gaat hier om technieken die huiveringwekkende gevolgen kunnen hebben, want je weet niet wat je mogelijk losmaakt aan natuurkrachten. Op dit moment is het nog science fiction, maar er wordt al wel mee geëxperimenteerd. Voor meer informatie verwijs ik graag naar een 8 minuten durend gesprek bij ‘EenVandaag’ uit mei 2018 en een artikel in ‘De Tijd uit augustus 2019 …

Een slaapverwekkende vertoning

Gisteren liet ik hier het uitzicht vanuit de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder naar het oosten zien, vandaag richten we de blik even naar het westen …

Als we even inzoomen, zien we in de verte een deel van de lepelaars, die hier hun zomerse domicilie hebben. Veel leven vertoonden ze niet. En dat was met de eenden. die voor de wal in het water dobberden, al niet anders …

Ergens midden in het water lagen een paar kuifeenden te slapen. Eén van hen hief zijn kop even sierlijk op, daarna zette ook hij zijn siësta voort …

Het was kort gezegd echt een slaapverwekkende vertoning. Daar kon die ene wakkere lepelaar ook niets aan veranderen, toen hij besloot in zuidelijke richting weg te vliegen …

Polders, tuin en Tour

Het begon er de laatste tijd misschien op te lijken, dat ik alleen nog een tuinblogger ben, maar zo ver is het gelukkig nog niet. De afgelopen dagen heb ik weer wat foto’s verzameld in het omringende polderland. Wetend, dat er voor zaterdag een fotokuier met Jetske op het programma stond, heb ik me vrijdag voorzichtig wat warmgelopen in de Jan Durkspolder. Vanuit de vogelkijkhut had ik een mooi zicht op fraai weerspiegelde wolkenpartijen …

Gistermiddag hebben mijn fotomaatje en ik voor het eerst sinds lang weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Deelen. We hoopten er vooral juffertjes en libellen voor de lens te krijgen, en dat viel in tegenstelling tot 14 dagen geleden gelukkig niet tegen. Voordat we huiswaarts koersten, hebben we nog even een tussenstop gemaakt bij ‘het huis dat in lucht lijkt op te gaan’ …

Dus eh … na gedane inspanning is het goed rusten. Daarom zal ik vanmiddag vooral in de tuin te vinden zijn, of bij de Tour natuurlijk. Waarschijnlijk zelfs in de tuin met de Tour op de iPad naast me …

Maak er een mooie middag van!

17 jaar MS en 500.000 views

Op 26 oktober 2005 ben ik, een jaar nadat ik de diagnose MS had gekregen, onder het motto ‘Het beste beentje voor’ begonnen met bloggen. Door dagelijks een fotokuier in de natuur te maken, hoopte ik mijn conditie zowel mentaal als fysiek zo goed mogelijk op peil te houden. Het dagelijks publiceren van een kort verslag met een paar foto’s was bedoeld als stok achter de deur. Dit was de eerste foto die ik publiceerde …

De eerste weken en maanden was ik al blij met drie tot vijf bezoekers op een dag. Maar ik had lol in het bloggen en ik heb jarenlang dagelijks met veel plezier mijn fotokuiertjes gemaakt. Wel werden die fotokuiertjes gaandeweg wat korter naar mate de kracht in mijn benen gestaag afnam. Favoriete plekjes raakten uit beeld (links), maar daar kwamen dan weer andere voor in de plaats (rechts) …

Tot twee keer toe ging mijn blog verloren. De eerste keer was dat het gevolg van een mislukte update van een weblog, dat op mijn toenmalige afanja.nl-domein draaide. Mijn tweede weblog stierf een stille dood, nadat web-log.nl ermee stopte. Maar ik ben al die tijd onverdroten blijven bloggen en fotograferen. Het bezoekersaantal ligt intussen een stukje hoger dan in het begin. De teller van mijn huidige weblog, dat sinds juli 2010 draait, tikt vandaag rond het middaguur de 500.000 views aan …

Ik ben dit blog begonnen met MS, en ik hoop er ondanks die MS ook nog lang mee door te gaan. Op naar een miljoen views, zullen we maar zeggen. Maar de gevolgen van de MS laten zich wel stapje voor stapje meer voelen. En dat zal ook nog wel even zo doorgaan, want MS is helaas nog steeds niet te genezen. Daarom blijft onderzoek hard nodig. Ik zal er niets meer aan hebben, maar er komen jaarlijkse nieuwe (jonge) patiënten bij, die met het oog op hun toekomst het best mogelijke onderzoek verdienen.

Van 28 juni tot en met 3 juli 2021 vindt de MS collecteweek plaats. Aafje is één van de duizenden collectanten en coördinatoren die zich vrijwillig inzetten om geld op te halen, waarmee het onderzoek naar MS gesteund wordt. In verband met corona kunnen collectanten dit jaar ook via internet geld inzamelen.

Elke bijdrage, hoe klein dan ook, is van harte welkom. Doneren via Aafje kan door te klikken op de afbeelding hieronder:

Samen aan de wandel

Het is me nog steeds te koud om dagelijks een fotokuiertje in de natuur te maken. Zojuist kregen we hier nog weer een zware hagelbui over ons heen. Maar maandag begon het toch wat te kriebelen, zodat ik rond het middaguur een ritje naar de Jan Durkspolder heb gemaakt …

Even heb ik overwogen om naar de vogelkijkhut te lopen, maar hoewel het redelijk zonnig was, was het in de wind allerminst warm. En dan is het in zo’n hut meestal ook niet lekker. Bovendien was zo wel te zien, dat er weinig of geen vogels zaten …

De passage van een paar wandelaars en hun hond vormde eigenlijk nog de belangrijkste gebeurtenis, terwijl ik daar tussen het wuivende koolzaad neerknielde …

Een zilverreiger en 2 grauwe ganzen

Zo ongeveer diagonaal aan de andere kant van de zuidelijke plas in de Jan Durkspolder, die hier gisteren te zien was,  zag ik enige tijd geleden een grote zilverreiger lopen …

Hij leek onderweg te zijn naar zijn favoriete visstekje. Van de grauwe ganzen die zich daar luidruchtig ophielden was hij niet gediend. Vriendelijk edoch dringend verzocht hij ze op te krassen …

Nadat de ganzen mopperend aan dat verzoek hadden voldaan, betrok de grote zilverreiger zijn favoriete stekje …