Reeën aan de bosrand

“Zodra het maïs van het land is, komen de reeën weer in het zicht,” aldus een oude zegswijze van Geert. Dat bleek ook onlangs tijdens een ritje in de buurt van Oudega (Sm.) weer. Op de eerste foto zijn ze nauwelijks zichtbaar, maar er stonden toch echt twee reeën aan de achterzijde van het maïsland aan de bosrand …

Gelukkig beschikt mijn camera over een sterke zoomfunctie, zodat ik de beide ranke dieren toch nog in hun volle glorie kan tonen …

Op ruime afstand hebben we bijna een kwartier achtereen min of meer we oog in oog gestaan …

Vanwege de zachte zuidelijke wind zullen ze me waarschijnlijk meer geroken hebben dan dat ze me zagen, maar een bedreiging vormde ik duidelijk niet …

Reeën in it Skar

Zo lang het nog kan, maak ik nog wekelijks een paar maal een ritje over de Nije Heawei door het Weinterper Skar. Hoe lang dat nog duurt, is maar zeer de vraag, want dat de weg er in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 uit gaat, lijkt wel duidelijk. Het duurt alleen allemaal wat langer dan oorspronkelijk gepland, omdat er nog een bezwaarprocedure loopt. Van die vertraging maak ik maar zo lang mogelijk gebruik. In de maanden mei t/m juni is de natuur hier het mooist, daar hoop ik de komende tijd dan ook volop van te kunnen profiteren zo lang het nog kan …

Toen ik er vorige week vrijdag langs kwam, stond er centraal in het gebied een ree …









Af en toe hief ze haar kop op om mij even in ogenschouw te nemen. Zodra duidelijk was dat ik schijnbaar geen kwaad in de zin had, graasde ze rustig weer door. Wat me opviel was dat ze een nogal vlekkerig uiterlijk had, daarnaast lijkt ze knap rondlijvig. Zou het kunnen dat ze ‘op alle dagen’ liep …









Na enige tijd dook een stuk achter de ree ineens ook een reebok op uit het struweel …









Ook meneer de bok nam duidelijk geen aanstoot aan mijn aanwezigheid, want ook hij nam alle tijd om rustig grazend in oostelijke richting verder te gaan …









Weer even later draaiden ze zich allebei om, om vervolgens in hetzelfde rustige tempo weer in de richting van de bosrand te scharrelen …









Daar bleven ze nog een tijdje dralen, totdat ze de amazone te paard zagen naderen, die ik hier gisteren heb geportretteerd …









Het was weer een prachtige ontmoeting, die bijna twintig minuten heeft geduurd. Het zal duidelijk zijn, dat mijn dag niet meer stuk kon.   🙂



Wat komt daar aan …?

Vanuit mijn mobiele schuilhut zat ik al enige tijd een paar reeën te observeren. Ze hadden me al lang en breed gezien, maar stoorden zich niet aan mijn aanwezigheid. Plotseling hieven ze vrijwel gelijktijdig hun kop op om vervolgens de blik in dezelfde richting te wenden …









In de buitenspiegel zag ik wat hen schijnbaar verontrustte, vanuit oostelijke richting naderde een paard met een amazone. Daar waren de reeën blijkbaar niet op gesteld, want toen ik weer opkeek, waren ze in het kreupelhout verdwenen …









Vriendelijk groetend passeerde de amazone even later. Ik weet dat ze geen kwaad in de zin heeft, want we treffen elkaar hier wel vaker. De reeën zijn daar kennelijk minder van overtuigd …








Twee reeën bij ’n rietkraag

Je hebt van die dagen, waarop je het ene na het andere mooie tafereeltje op je pad treft. Koningsdag was weer eens zo’n dag, en daarvoor hoefde ik me niet eens in de drukte van een of ander stadscentrum te begeven …





Ik zat nog niet eens een minuut weer in de auto, nadat ik de overstekende kiekendief had gekiekt, toen ik amper 500 meter verderop aan de andere kant van de Peansterdyk een paar reeën bij de rietkraag langs de Botmar zag staan …





Meneer de bok had me al snel gezien, maar hij trok zich niets aan van mijn aanwezigheid en bleef rustig staan grazen …





Mevrouw geit leek wat meer verontrust, want na een paar hapjes hief ze steevast haar kop even op om de omgeving even in ogenschouw te nemen …




Aan de bosrand

Nadat ik me gistermiddag weer even op de hoogte had gesteld van de stand van zaken bij de tunnelbouw aan de Peelrug, ben ik via het Weinterper Skar huiswaarts gekeerd …





Ik was er al bijna aan voorbij gegaan, toen ik aan de bosrand bij het Koningsdiep een ree zag, die rustig stond te grazen. Al snel stak het schrandere dier de kop op om even de omgeving in ogenschouw te nemen …





Mijn aanwezigheid leek geen bedreiging te vormen, want nadat ze me even had opgenomen, hervatte ze haar belangrijkste bezigheid van het moment: lekker grazen …





En dat gold ook voor de reebok, die pakweg twintig meter verderop stond te grazen. Behalve mij leek hij ook de reegeit goed in de gaten te houden …




Een sprong reeën in de wei

Terwijl ik vorige week vrijdagmiddag een ommetje maakte in de Jan Durkspolder, zag ik een sprong reeën in een weiland. De omgeving nauwlettend in de gaten houdend, liepen de vijf geiten al grazend door het weiland. De bok lag een stukje verderop aan de rand van het weiland, van waar hij een goed uitzicht had op het doen en laten van de dames …
























Reeën bij de Jan Durkspolder

Warm is het nog steeds niet, maar de scherpste kantjes zijn intussen gelukkig wel van de kou af, daarom ben ik vandaag maar weer eens wat langer op pad gegaan. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Jan Durkspolder gereden, waar ik een tijdje in de eerste vogelkijkhut heb gezeten (kaartje Google Maps). Veel viel er niet te zien, het water staat er momenteel hoog, waardoor de weinige vogels die er waren ver van de hut zaten …





Toen ik enige tijd later over de Westersânning weer richting Oudega reed, zag ik een zestal reeën door de weilanden lopen …





Eén van de reebokken keek weliswaar even op toen ik de auto in de berm liet uitrollen, maar ik werd kennelijk ook nadat ik was uitgestapt om wat foto’s te maken niet als een bedreiging gezien …





De gracieuze dieren vervolgden rustig hun weg naar de slotkant, want daar zijn nog steeds de lekkerste hapjes te vinden …





Na deze altijd weer verrassende ontmoeting ben ik via ommelandse wegen naar het Weinterper Skar gereden, waar ik een uurtje later zo waar even in de zon op het bankje kon zitten nagenieten …