Ree in ’n kruidenrijk weiland

Waar blijft de tijd toch weer …, want ik ben de logische loop der dagen even helemaal kwijt …

Behulpzaam als altijd leert de kalender me dat het vandaag alweer twee weken geleden is, dat ik op een wat onbestendige en bewolkte dag in de buurt van de Jan Durkspolder weer eens een prachtige ree voor de lens kreeg …

Hier en daar wat lekkers plukkend of aan een bloemetje ruikend liep het prachtige dier grazend door een kruidenrijk weiland …

Alert, maar zich geenszins bedreigd wanend, hief het ranke dier de kop een paar maal op fotogenieke wijze naar me op …

Het was weer een prachtig treffen, het blijft bijzonder …  🙂

Een ree in riet en ruigte

Het was alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst een ree voor mijn camera kreeg. Maar ja, hoe minder je op pad bent, hoe minder kans je maakt natuurlijk. Enfin, vanmiddag was het toch weer zo ver …

In een ruig stuk rietland in de buurt van Nij Beets scharrelde in de verte een ree rond. Even bleef ze staan alsof ze bedacht wat te doen …

Ze had me niet kunnen ruiken, want ik had tegenwind. Met ’t geruis dat diezelfde wind in riet en ruigte gaf, zat horen er evenmin in. Maar ze had me al lang gezien …

Uiteindelijk zal ze tot de conclusie zijn gekomen, dat mijn knalrode vest vast geen jager zou herbergen. Zo rustig als ze was verschenen, verdween ze even later ook weer uit mijn zicht …

 

Reeën aan de bosrand

“Zodra het maïs van het land is, komen de reeën weer in het zicht,” aldus een oude zegswijze van Geert. Dat bleek ook onlangs tijdens een ritje in de buurt van Oudega (Sm.) weer. Op de eerste foto zijn ze nauwelijks zichtbaar, maar er stonden toch echt twee reeën aan de achterzijde van het maïsland aan de bosrand …

Gelukkig beschikt mijn camera over een sterke zoomfunctie, zodat ik de beide ranke dieren toch nog in hun volle glorie kan tonen …

Op ruime afstand hebben we bijna een kwartier achtereen min of meer we oog in oog gestaan …

Vanwege de zachte zuidelijke wind zullen ze me waarschijnlijk meer geroken hebben dan dat ze me zagen, maar een bedreiging vormde ik duidelijk niet …

10 jaar geleden: een jonge ree

Meestal plaats in maar één logje per dag, maar vandaag publiceer ik bij wijze van uitzondering een tweede logje, en wel met een paar foto’s die ik vandaag precies tien jaar geleden heb gemaakt. Sommige momenten en sommige gebeurtenissen vergeet je niet, die blijven je waarschijnlijk je leven lang bij. De warme en zonnige middag van 2 juni 2006 deed zich zo’n moment voor …









Die middag week ik tijdens een fotokuiertje in het Weinterper Skar af van mijn normale route. Ik liep nu eens niet rechtstreeks naar het bankje bij de dobbe, maar ik maakte even een omweg naar het stukje kruidenrijk hooiland aan de oostelijke rand van het gebied. Op zoek naar vlinders had ik nog maar een paar meter door het lange gras gelopen, toen ik ineens een donkere gedaante vlak voor me in het gras zag liggen. Even schrok ik, omdat ik dacht dat het een hond was, maar ik was al snel over de schrik heen …









Daar lag een jonge ree aan mijn voeten in het gras. Waarschijnlijk had de moeder mij zien aankomen, waarna zij zich ongetwijfeld even had teruggetrokken in de omliggende bosschages. Voorzichtig liep ik -netjes afstand houdend- een half rondje om haar heen. Nadat ik een paar foto’s had gemaakt, heb ik nog even naar dat betoverend mooie plaatje staan kijken. Daarna ben ik met nog nabonzend hart rechtstreeks teruggelopen naar het pad …






Terug bij het pad naar de dobbe, kwam een collega-fotograaf aangelopen. Samen liepen we op naar het bankje bij de dobbe. Daar raakten we aan de praat en maakte ik kennis met Heidehipper, die tegenwoordig bekend staat als Geert van Geert sines. Het werd een gesprek dat we ons allebei nog steeds goed herinneren. Toen onze wegen een uurtje later scheidden, heb ik Geert nog even gewezen op de jonge ree. Sindsdien maken nog regelmatig een praatje wanneer we elkaar ergens in de natuur treffen …








Reeën in it Skar

Zo lang het nog kan, maak ik nog wekelijks een paar maal een ritje over de Nije Heawei door het Weinterper Skar. Hoe lang dat nog duurt, is maar zeer de vraag, want dat de weg er in het kader van natuurcompensatie rond de verdubbeling van de N381 uit gaat, lijkt wel duidelijk. Het duurt alleen allemaal wat langer dan oorspronkelijk gepland, omdat er nog een bezwaarprocedure loopt. Van die vertraging maak ik maar zo lang mogelijk gebruik. In de maanden mei t/m juni is de natuur hier het mooist, daar hoop ik de komende tijd dan ook volop van te kunnen profiteren zo lang het nog kan …

Toen ik er vorige week vrijdag langs kwam, stond er centraal in het gebied een ree …









Af en toe hief ze haar kop op om mij even in ogenschouw te nemen. Zodra duidelijk was dat ik schijnbaar geen kwaad in de zin had, graasde ze rustig weer door. Wat me opviel was dat ze een nogal vlekkerig uiterlijk had, daarnaast lijkt ze knap rondlijvig. Zou het kunnen dat ze ‘op alle dagen’ liep …









Na enige tijd dook een stuk achter de ree ineens ook een reebok op uit het struweel …









Ook meneer de bok nam duidelijk geen aanstoot aan mijn aanwezigheid, want ook hij nam alle tijd om rustig grazend in oostelijke richting verder te gaan …









Weer even later draaiden ze zich allebei om, om vervolgens in hetzelfde rustige tempo weer in de richting van de bosrand te scharrelen …









Daar bleven ze nog een tijdje dralen, totdat ze de amazone te paard zagen naderen, die ik hier gisteren heb geportretteerd …









Het was weer een prachtige ontmoeting, die bijna twintig minuten heeft geduurd. Het zal duidelijk zijn, dat mijn dag niet meer stuk kon.   🙂



Wat komt daar aan …?

Vanuit mijn mobiele schuilhut zat ik al enige tijd een paar reeën te observeren. Ze hadden me al lang en breed gezien, maar stoorden zich niet aan mijn aanwezigheid. Plotseling hieven ze vrijwel gelijktijdig hun kop op om vervolgens de blik in dezelfde richting te wenden …









In de buitenspiegel zag ik wat hen schijnbaar verontrustte, vanuit oostelijke richting naderde een paard met een amazone. Daar waren de reeën blijkbaar niet op gesteld, want toen ik weer opkeek, waren ze in het kreupelhout verdwenen …









Vriendelijk groetend passeerde de amazone even later. Ik weet dat ze geen kwaad in de zin heeft, want we treffen elkaar hier wel vaker. De reeën zijn daar kennelijk minder van overtuigd …








Reeën bij de rietdekker

Toen ik vorige week na een bezoekje aan de Jan Durkspolder huiswaarts reed, zag ik tussen Oudega en Earnewâld in een weiland grenzend aan het erf van een rietdekkersbedrijf een groepje reeën staan grazen. Ze stonden ver weg en ik heb wel eens reeën in een fotogenieker decor gefotografeerd, maar ik ben er toch maar even gaan staan, want ik vind zo’n groepje sierlijke reeën altijd weer de moeite waard …