Herfsttinten voor Jetske

Het begint erop te lijken dat ik niet uit het bos bij Heidehuizen te slaan was de laatste tijd. Een kleine week na de fotosessie met de bosnimf toog ik die kant al weer op …

Mijn fotomaatje Jetske was nog niet in de gelegenheid geweest om te genieten van de mooie tinten die deze herfst de laatste tijd had voortgebracht. Omdat ze op 13 november naar Fryslân kwam voor een fotokuier, stelde ik voor om nog maar eens naar Heidehuizen te gaan …

Er was de dagen daarvoor al veel blad van de bomen gewaaid, maar er hing op diverse plaatsen nog steeds een gouden gloed in het bos. Ik nam de gelegenheid te baat om de kleurverandering van de periode tussen 1 en 13 november op een paar plaatsen in beeld te brengen …

We passeerden het bankje aan het vennetje waar het vorige logje was geëindigd. Het klinkt raar, maar zo’n bankje lacht me dan meteen toe en lijkt zelfs op verleidelijke wijze te wenken: “Kom maar, jongen …, even lekker zitten …”

De boomsculpturen leken geen al te grote indruk op Jetske te maken. Ze liep het eerste beeld in ieder geval voorbij zonder er naar op of om te kijken. Wat wel indruk maakte was de fotogenieke locatie. Vooral op de schaarse momenten dat de zon even door wolken prikte, kwam er steevast een mooi kleurenpalet tevoorschijn …

Ik werd verrast met een boomsculptuur die ik nog niet eerder had gezien. Daar was ik een week eerder zo aan voorbij gelopen. Maar dat is niet zo verwonderlijk, want op dat moment werd mijn aandacht waarschijnlijk voor het eerst getrokken door de bosnimf aan de overkant …

– wordt vervolgd –

Een bosnimf aan de waterkant

Eenmaal aangekomen bij het vennetje had ik meteen een déjà-vu. Die vent op die boom had ik eerder gezien. En dat klopt ook wel, want ik was aangekomen bij wat ik in 2015 maar ‘het boombeeldenbos’ ben gaan noemen. Eerst ben ik maar eens even lekker op een boomstam gaan zitten die er drie jaar geleden ook al lag. De ridder was in de afgelopen jaren weinig veranderd. Eigenlijk was hij alleen wat meer opgegaan in zijn omgeving …

Ik besloot de beelden eerst maar even te laten voor wat ze waren. De meeste van de tien boomsculpturen die er in 2015 in het kader van een ‘Landgoeddag’ zijn gemaakt, heb ik indertijd al bekeken en gefotografeerd. Nu wilde ik mijn aandacht wat meer op de omgeving te richten, daarom besloot ik een rondgang om het ven te maken …

Het werd me niet lang gegund om me op de omgeving te blijven concentreren. Terwijl ik bijna halverwege mijn rondje om het ven was, verscheen er aan de andere kant ineens leven in het zonlicht. Een soort van bosnimf liet zich daar in fraaie poses vereeuwigen door een fotograaf. Hoewel dit showtje vast niet voor mij werd opgevoerd, besloot ik er wel een paar foto’s van te maken, we bevonden ons tenslotte alle drie op openbaar terrein. Wel heb ik de dames in het kader van de privacy enigszins geanonimiseerd. Toegegeven, vooral het model is er daardoor niet knapper op geworden, maar dit leek me wel zo netjes …

Na enige tijd heb ik mij noodgedwongen losgerukt van het fraaie tafereel van die bosnimf in het boombeeldenbos. Mijn onderdanen lieten weten dat het tijd was om verder te gaan, want ik had nog een lange, deels oneffen weg te gaan …

Halverwege de weg terug naar de auto heb ik een wat langere pauze genomen op een bankje bij een vennetje waar ik wel vaker heb gezeten. De roodwitte plank was niet echt nodig om droge voeten te houden, maar wel handig om ondanks de droogte niet uit te glijden in de glibberige modder. Nog nagenietend, heb ik op dat bankje de eerste resultaten van de fotosessie van de bosnimf bekeken. Het was weer een bijzonder tochtje geworden …   🙂

Waar ik nog wel benieuwd naar ben … Wat zouden jullie gedaan hebben …?
Zou je ze gefotografeerd hebben? En zo ja, zou je de gezichten geanonimiseerd hebben?

Terug naar Heidehuizen

Precies een week later ben ik opnieuw naar Heidehuizen gereden. De eerste keer begonnen de herfsttinten net voorzichtig tevoorschijn te komen. De tweede keer was het alles goud wat er blonk in het bos …

Dat was ook deze beide dames duidelijk niet ontgaan. Terwijl de één foto’s maakte met haar telefoon, leek de ander haar de mooiste bladeren aan te wijzen. Ze waren zo enthousiast bezig dat ze niet in de gaten hadden dat ze het fietspad nogal blokkeerden …

Nadat we even hadden staan praten over hoe mooi de herfstkleuren waren, vervolgde ik mijn weg. Ditmaal had ik mijn loopfiets uit de auto getrokken, want ik wilde naar een plekje diep in het bos, waar ik drie jaar geleden voor het laatst was geweest …

Onderweg heb ik nog even lekker in de zon op een gevelde boom gezeten, waarvan de schors al helemaal was verdwenen. Mooi binnen bereik van mijn camera viel het zonlicht heel fraai op een aantal bladeren …

Niet veel later moest ik het geasfalteerde fietspad laten voor wat het was. Vanaf dat punt leidde een zandpad naar mijn eindbestemming en moest er gewerkt worden om vooruit te komen …

De laatste loodjes wogen zwaar daar, maar het was de moeite weer waard …

– morgen meer –

In het gebladerte

Behoedzaam liep ik over het knisperende bladerdek op de zachte bosgrond bij de buurtschap Heidehuizen. Zoals bekend waren er nauwelijks paddenstoelen, maar in het bos is altijd wel wat te vinden dat de moeite van het fotograferen waard is. Zo vond ik een afgebroken tak, waar een paar bladeren tegenaan geplakt zaten. Eén van die bladeren was al bijna helemaal weggeteerd. De resterende bladnerven leverden een fraai stukje bladerkunst op …
Even klikken en vergroten:

Bijna weer bij de auto werd mijn aandacht getrokken door een boomstam, die half in grond liggend al deels was verdwenen. Terwijl ik er naar toe liep, meende ik een beweging in het gebladerte te zien. Ik bleef staan en richtte mijn aandacht op de plek waar ik beweging had gezien. Het duurde even voordat ik de bron van de beweging had gevonden. Hij was nauwelijks te zien, maar in de bladeren die aan het eind van de stam in het holle gedeelte lagen, zat een kikker. Nadat ik een foto had genomen, deed ik voorzichtig een paar passen voorwaarts. Met twee forse sprongen zat de kikker aan de andere kant van de boomstam. Daar kon ik nog een foto van hem maken, voordat hij onder het bladerdek verdween …

Skywatch Friday 442

Vorige week woensdagmiddag zat ik weer even in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder…

Last Wednesday afternoon I sat in the big birdwatching cabin in the Jan Durkspolder …

Vanuit het zuidwesten kwam bewolking opzetten, in het noordoosten was de lucht nog blauw en helder …

Clouds came in from the southwest, in the northeast the sky was still blue and clear …

Een passerende grote zilverreiger stak mooi af tegen die blauwe lucht …

A passing great egret stood out against that blue sky …

Korte tijd later ging de blauwe achtergrond over in grijs …

A short time later, the blue background turned into gray …

Het duurde niet lang voordat hij met fiere wiekslag uit mijn zicht verdween …

It did not take long before he disappeared from my sight …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Kleverig koraalzwammetje en meer moois

Ondanks het mooie egale fietspad was ik die dag bewust te voet op pad gegaan. Ik hoopte nog wat macrofoto’s te kunnen maken van paddenstoelen of zo. Daarom besloot ik het fietspad bij de tweede bocht te verlaten en al rond speurend over de zachte bosgrond terug te lopen richting auto …

Hier ligt een stukje bos waar de grond eigenlijk altijd vochtig is, maar dat er ondanks de aanhoudende droogte ook nu nog een paar forse plassen water lagen, verraste me toch wel even …

Ook hier waren de paddenstoelen in tegenstelling tot voorgaande jaren niet dik gezaaid dit jaar. Ik besloot maar eens te kijken of er van een stuk lege schors van een tak nog iets te maken viel …

Veel meer dan een aardig inkijkje zat er niet in …

Een stukje verderop leek op een rottende boomstam iets op te lichten. De bovenstaande foto’s van de schors kon ik met behulp van het kantelbare schermpje nog maken door me diep voorover te buigen, maar voor deze kleine zwammetjes moest ik toch echt even op de knieën …

Het is het kleverig koraalzwammetje, een schimmel die leeft op vermolmde stronken en stammen van naaldbomen. Het schimmelweefsel groeit in het hout. In de herfst worden daaruit de kleine, felgekleurde paddenstoelen gevormd …

Terwijl ik moeizaam weer opkrabbelde, hoorde ik gakkende ganzen naderen. Ze hadden geen betere richting kunnen kiezen, ik kon ze net tussen de bomen door vastleggen …

Als dat geen mooie bruggetje is naar de Skywatch Friday van morgen, weet ik het niet meer …  🙂

Op ’t fietspad

Een plekje waar ik vrijwel elk najaar minstens één keer naar toe probeer te gaan om een mooie herfstkuier te maken, is het bos bij Heidehuizen (Google Maps) dat deel uitmaakt van Landgoed Lauswolt …

Dit najaar ben ik er intussen al 3 keer geweest. Dit was de eerste keer op 1 november, ’t blad begon net te kleuren …

Het is er mooi, rustig en kleurrijk … en niet onbelangrijk: er ligt een mooi egaal asfalt fietspad …

Zo af en toe kom je er een – meestal vriendelijk groetende – fietser tegen …

Dan keert de rust weer en kijk je bij de tweede bocht van het pad nog eens om je heen …

Verder gaan of toch maar terug, dat is de vraag …