Ook goedemorgen

In het begin van onze vakantie was het voor de koeien te warm om overdag in de wei te lopen. Nadat we halverwege de vakantie in koelere lucht terecht waren gekomen en de weilanden na een paar regenbuien weer wat groener kleurden, mochten de koeien overdag weer de wei in …

Ik kan jullie verzekeren dat het leuk is om als je ’s ochtends op het terras je eerste bakje koffie drinkt, vanaf de andere kant van het water te worden begroet door een koe die je tussen de zacht heen en weer deinende rietstengels lodderig aankijkt …

Reiger loopt juveniel hapje mis

Het lijkt al heel wat, die juveniele meerkoet, maar hij is nog steeds niet veilig. Terwijl hij woensdagavond met pa of ma langs een rietkraag op zoek was naar voedsel en/of nestmateriaal, verscheen er plotseling een blauwe reiger die het tweetal in de smiezen had. De volwassen meerkoet nam een dreigende houding aan en stelde zich op tussen de reiger en de juveniele meerkoet …

Het jong verdween een stukje verderop in de rietkraag op de plek waar vermoedelijk door het ouderpaar aan een nieuw nest voor de tweede wordt gewerkt. Na een korte, maar felle schermutseling tussen de meerkoet en de reiger, hief de laatste de kop op om vervolgens zijn heil elders te zoeken …

Elke pas zorgvuldig overwegend, kwam de reiger langzaam maar zeker, stapje voor stapje onze kant op. Enkele malen deed hij een poging om een visje te verschalken, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij uiteindelijk met lege maag weg vloog om zijn geluk elders te proberen …

En de juveniele meerkoet …, die had weer een dag overleefd.

De rietzanger betrapt

Vrijdagmiddag heb ik weer eens een kijkje genomen bij het prieeltje op De Leijen bij Doktersheide (Google Maps). Ik was er snel uitgekeken, want behalve een ganzenfamilie in de verte was er helemaal niets te zien. Nadat ik er een kwartiertje had gezeten, ben ik langs de vaart teruggelopen richting auto …









Halverwege het pad hoorde ik aan de overkant van het water een vogel zingen. Na enig rondkijken kreeg ik hem bij het struikgewas aan de andere kant van het water in beeld, de rietzanger …









Het beestje bleef lustig riedelend af en aan vliegen tussen de struikjes en het rietkraagje iets verderop. Na een paar minuten kon ik hem bij de struiken nog eens fotograferen, ditmaal met een vlinder en een paar vette rupsen in de snavel …









Omdat de struikjes bepaald geen fijn ogend decor vormden, ben ik even later een stukje verderop gaan staan, daar heb ik de beide laatste foto’s van het actieve diertje kunnen maken …









Hiermee was het gebrek aan activiteit op het water rond het prieeltje wat mij betreft al ruimschoots goedgemaakt, maar bij het hek aan het eind van het pad zou me nog een prettige verrassing ten deel vallen …









Daarover morgen meer …   🙂



Twee reeën bij ’n rietkraag

Je hebt van die dagen, waarop je het ene na het andere mooie tafereeltje op je pad treft. Koningsdag was weer eens zo’n dag, en daarvoor hoefde ik me niet eens in de drukte van een of ander stadscentrum te begeven …





Ik zat nog niet eens een minuut weer in de auto, nadat ik de overstekende kiekendief had gekiekt, toen ik amper 500 meter verderop aan de andere kant van de Peansterdyk een paar reeën bij de rietkraag langs de Botmar zag staan …





Meneer de bok had me al snel gezien, maar hij trok zich niets aan van mijn aanwezigheid en bleef rustig staan grazen …





Mevrouw geit leek wat meer verontrust, want na een paar hapjes hief ze steevast haar kop even op om de omgeving even in ogenschouw te nemen …




Een futendansje

Eigenlijk dobberden de twee futen veel te ver bij me vandaan op het zacht rimpelende oppervlak van de Leijen …





Toen ze korte tijd later met elkaar begonnen te flirten, heb ik toch maar even post gevat tegen de vrij hoge omheining van het prieeltje bij Doktersheide …





Op zo’n moment ben ik toch wel weer erg blij met de 50 x zoomfunctie van mijn Powershot SX50 HS …





Van het minnespel van een paar futen kan ik altijd weer genieten, ook als het eigenlijk net wat te ver weg is …





Net als vorig jaar bleef het ook ditmaal helaas weer beperkt tot wat inleidende avances …





Na een korte kuur van een minuutje of zo verdwenen ze weer in de rietkraag …




Skywatch Friday 243

Het wachten is nog steeds op aangenaam voorjaarsweer in Nederland …

We’re still waiting for nice spring weather in the Netherlands …





Dankzij een sterk hogedrukgebied boven de poolstreken is het hier nog steeds winters koud …

Thanks to an area of high pressure above the pole regions, it’s still freezing cold overhere …





Toen ik woensdag ’n wandeling maakte bij de Leijen, zag ik dat ’t meer weer helemaal was dichtgevroren. Dat heb ik eind maart niet eerder meegemaakt …

When I made a walk near the small lake Leijen on wednesday, I saw the lake was completely frozen again. I’ve never seen this in the end of March …





De koude noordoosten wind zorgde aan de rand van de bevroren vlakte voor een akelig lage gevoelstemperatuur van pakweg -10 ºC …

The cold northeast wind blew across the frozen lake with a windchillfactor of about – 10 ºC …





En toen ineens …

And then suddenly …





Alsof ik het nog niet wist, verschenen er ten teken dat de winter nog niet voorbij was honderden ganzen boven de Leijen …

As if I didn’t know it already, as a sign winter wasn’t over yet, there were hundreds of geese flying over the lake …





Hopelijk wordt het snel echt voorjaar, zodat de ganzen kunnen vertrekken naar hun broedgebieden …

I hope it will be spring soon, so the geese can leave for their nesting areas …




Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettige Paasdagen! … – … Happy Easter!


De Leijen bevroren op 26 maart

Vandaag stond er weer een fotokuierje met mijn fotomaatje op het programma. Nadat we onder het genot van een kop koffie hadden bijgepraat en overleg hadden gehad over locatie en onderwerp, tuften we aan het eind van de ochtend naar de westkant van de Leijen bij De Tike. Ik had gehoopt dat we daar misschien wat door wind, water en vorst gecreëerde ijzige kunstwerkjes in de rietkraag konden fotograferen …





Nadat we bij Doktersheide (kaartje Google Maps) de auto achter ons hadden gelaten, zei ik tegen Jetske, dat het me alleszins meeviel met de wind en de temperatuur. Dat het voorjaar ook hier nog niet had toegeslagen, was echter al snel duidelijk, de vaart naar de Leijen lag bijna helemaal dicht met een mooi laagje ijs …





Toen we even later over het laatste stuk van het vlonderpad naar het prieeltje op de oever van de Leijen liepen, kregen we de volle laag van de recht van voren komende oostenwind. Op dat moment begon de gevoelstemperatuur al snel te dalen …





Van ijzige kunstwerkjes in de rietkraag was geen sprake. Tot mijn niet geringe verbazing zagen we dat het meer vrijwel helemaal bevroren was. Zo ver het oog reikte strekte zich een groezelige ijsplaat over de Leijen uit, ook het eilandje dat voor het prieeltje in het meer ligt was weer geheel ingesloten door ijs …





Heel apart om dit beeld hier op 26 maart aan te treffen. Op 17 januari zag ik hier een eerste schaatser over een toen veel mooiere ijsvloer glijden, die was toen voor mijn gevoel aan de vroege kant. Het was wel aardig geweest om hier nu een extreem late schaatser aan te treffen, maar dat zat er toch niet in, en laten we hopen dat het er ook niet meer van komt …





Erg lang hielden we het daar pal op de koude oostenwind niet uit. Aan de onderstaande rietpluimen is goed te zien hoe zeer de wind nog over de vlakte blies. Nadat we allebei de nodige plaatjes hadden geschoten, wisselden we een blik van verstandhouding …, tijd om terug te gaan naar de auto …





Voordat we daar aan toe waren, ontdekte Jetske echter een plekje waar het heerlijk toeven was. In de zon en in de luwte van wat struikgewas hebben we nog een tijdje heerlijk zitten kletsen en genieten van de zon. Op zo’n plekje uit de wind merk je dan ineens hoeveel kracht de zon alweer heeft, en dan krijgt het begrip windchillfactor ook ineens echt betekenis …





Helemaal bijgekomen van de kou aan de rand van de ijsvlakte vervolgden we een kwartiertje later met een tevreden gevoel onze weg naar de auto.