Over de brug naar It Eilân

Als ik me niet vergis, dateert het laatste logje over It Eilân bij Goëngahuizen van februari 2015. De tijdelijke ‘winterbrug’ vormde op dat moment zoals elk jaar in de wintermaanden de verbinding met It Eilân voor fietsers en voetgangers. Sindsdien ben ik er in 2016 ook nog eens geweest, maar de foto’s die ik bij die gelegenheid heb gemaakt, hebben om de een of andere reden het weblog nooit gehaald …

Dit jaar was ik er half maart weer. Omdat ik zelf lange tijd niet kon rijden, hetzij vanwege de hevige buikpijn of omdat ik vanwege de zware pijnstillers die ik slikte ‘nogal wazig’ was – vaak zelfs beide – nam Jetske me die dag weer op sleeptouw …

Voor Jetske was het de eerste kennismaking met de beweegbare brug, die er sinds het voorgaande logje ten lange leste dan toch is gekomen. Eindelijk is It Eilân nu gedurende het hele jaar op een normale manier te bereiken. Tijdens het watersportseizoen staat de brug normaal gesproken altijd open ten behoeve van de recreatievaart. Voetgangers of fietsers die naar de overkant willen, moet de brug daartoe eerst sluiten. Zodra ze aan de overkant zijn, moeten ze de brug weer open zetten …

Omdat het vaarseizoen nog niet geopend was, hadden we op dat moment geen werk van de brug die zich als een lange loper voor ons uit strekte. Terwijl Jetske de gebruiksaanwijzing nog stond te lezen, was ik alvast naar de overkant gelopen. Op de onderstaande foto kun je mooi een deel van het mechaniek zien waarmeer de brug zijwaarts kan worden open gedraaid …

Eenmaal aan de overkant hebben we een korte wandeling gemaakt op It Eilân …

De stier was niet thuis, zodat we in alle rust even rond konden kijken en wat foto’s maken …

Ik vind dit zo’n mooi landschap met de ringsloot die door ’t polderland slingert en de oude kleine hekjes in de verte …

We hadden gehoopt al een enkele weidevogel te zien, maar daarvoor was het nog te vroeg …

Alleen ganzen bevolkten het grasland in de verte …

Nog even achterom kijken

Nadat we onder het genot van koffie en koek een uurtje hebben genoten van het uitzicht vanaf het Oudemirdumerklif, besluiten we verder te gaan. Er staan tenslotte nog twee kliffen op het programma. We volgen het Minne Minnespaad terug naar de auto, en zoals altijd op deze plek, kan ik het ook nu halverwege het pad niet laten om nog even achterom te kijken. Onze volgende pleisterplaats ligt bij het bos helemaal rechts aan de horizon …









Bij het hek en de stroommat halverwege het pad doe ik nog even een paar stappen zijwaarts om nog even zicht te krijgen op de zuidkant van de zuidelijke tuinwal langs het pad …









Maar belangrijker nog is dat dit de kans biedt voor een laatste blik op het IJsselmeer en de paaltjes die het eind van het Oudemirdumerklif ter plekke markeren. Eventueel grazend vee zou zonder die afscheiding mogelijk enkele meters naar beneden kunnen tuimelen …









Deze aanblik … dat weiland, die paaltjes en daarachter die grote leegte met hooguit af en toe één of twee passerende zeilboten … Ik kan daar elke keer wanneer ik hier ben weer van genieten. En dat geldt nog net wat meer wanneer de zon het water even lekker laat glinsteren …









Maar niet langer gedroomd … op naar het Mirnser Klif!



Tussenstops aan de Nije Heawei

Na afloop van de vele fotosessies bij de tunnelbouw aan de Peelrug reed ik afgelopen voorjaar en zomer vaak terug naar huis via het Weinterper Skar. Daar zette ik de auto meestal even ergens op een centraal gelegen plekje aan de Nije Heawei in de berm. Zittend op één van de afsluitbomen aan de zuidkant van de weg heb ik daar menigmaal genoten van de aanblik van de kleurrijke velden …





Het is toch eigenlijk doodzonde dat de Nije Heawei binnenkort in het kader van natuurcompensatiemaatregelen rond de vernieuwing van de N381 in zijn geheel uit het landschap zal worden verwijderd. Ik geef toe dat natuur en landschap erbij gebaat zijn, maar niemand zal straks de schoonheid van dit stukje natuur nog van nabij kunnen bekijken, want er komt zelfs geen zandpad voor in de plaats. En omdat mijn actieradius lopend steeds korter wordt, zal het er ook niet meer van komen om nog eens stiekem door het veld te sluipen. Daar helpt geen moedertjelief en zelfs geen compensatiebankje aan …





Hoe dan ook, net als van de tunnelbouw zal ik straks ook van dit stuk van het Weinterper Skar afscheid moeten nemen. Daarom ben ik eergisteren na mijn bezoekje aan de Peelrug nog maar eens over de Nije Heawei door het gebied gereden. Het zag er allemaal een stuk minder vrolijk uit dan in het voorjaar, maar het gras was er nog steeds verrassend groen …





Op de plek waar tot anderhalf jaar geleden nog een boerderij stond op nr 2 van de Nije Heawei, heb ik de auto even geparkeerd. Over het voormalige boerenerf ben ik even naar de houten huisjes gelopen, die er nu ongeveer een jaar staan …





Aan het hek van het eerste huisje hangt een infobordje van Staatsbosbeheer …





Daarna heb ik me nog even wat verder het veld in gewaagd, want dit was een mooie gelegenheid om de slenk die hier door het land loopt eens vanuit een ander perspectief te bekijken …





Een oude betonnen waadplaats achter de voormalige boerderij laat mooi zien,dat dit veld tot 2007 nog gewoon boerenland was …





Nog even een blik op de weerspiegelingen in de slenk in westelijke richting, en dan is het tijd om weer terug te keren naar de auto …





Met een gevoel van weemoed vervolg ik even later mijn weg over de Nije Heawei. Het centrale deel van het Weinterper Skar zal ik noodgedwongen achter me moeten laten, ik zal het volgend voorjaar moeten hebben van de bloemetjes en de beestje aan de oostkant van it Skar. Maar ik houd eerlijk gezegd mijn hart vast als ik denk aan de werkzaamheden die hier straks met zwaar materieel worden uitgevoerd …





En dan tot slot nog even dit: omdat er procedurefouten zijn gemaakt bij de vergunningaanvraag voor het verwijderen van de Nije Heawei, hebben enkele bewoners bezwaar aangetekend tegen het verwijderen van de weg. Eén van de bewoonsters heeft er onlangs een Facebookpagina (Behoud De Nije Heawei te Wijnjewoude) en een website voor in het leven geroepen (Nije Heawei Wijnjewoude). Baat het niet, dan schaadt het vast ook niet.

Requiem voor een boerderij

De afgelopen dagen kreeg ik van boerin Hendrika een paar linkjes, waaruit duidelijk wordt, dat sloop van de oude beeldbepalende boerderij in het hart van het Drentse dorp Ansen helaas onafwendbaar is …





“De boerderij is te vervallen voor restauratie …,” aldus de website van de gemeente De Wolden





Dekker Projectontwikkeling wil op de plaats van de oude boerderij en het erf van 1,2 hectare 8 landelijke woningen bouwen …





Volgens de erfgoedvereniging “Heemschut” betekenen deze plannen een sterke en onomkeerbare aantasting van de zeer belangrijke cultuurhistorische waarden van het dorp Ansen in ruime zin en van de plek in het bijzonder …





Door bezwaren van omwonenden en als gevolg van de crisis is er tot nu toe niks van de bouwplannen gekomen en wordt Ansen ontsierd door een rotte kies midden in het dorp …





Meer kan ik niet over de situatie rond deze oude boerderij in Ansen vertellen, en ik kan ook niet meer laten zien, want ik ben door mijn foto’s heen. Aanvullende informatie is natuurlijk altijd welkom, maar voor mij houdt het hier even op. Hopelijk komt het goed daar in Ansen …

Verval in zwart-wit

Henk Jonkvorst vroeg zich gisteren bij het zien van de eerste serie over de vervallen boerderij in Ansen af, of ik niet errug nieuwsgierig was hoe het er daar binnen uitziet. “Het is natuurlijk verboden maar dat maakt mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter. Het zou me niet verbazen als je daar binnen ook indrukwekkende foto’s kan schieten …,” aldus Henk.
Wel, daar was en ben ik zeker nieuwsgierig naar, Henk, maar sinds ik MS heb, durf ik dat soort gekkigheden niet meer aan als ik alleen op pad ben …





Ik heb er me er in dit geval dan ook toe beperkt om alleen nog wat foto’s over de hekken heen te maken …





Om de erbarmelijke staat waarin deze bouwval al zeker een jaar of 4 verkeert te benadrukken, heb ik ervoor gekozen om een deel van de foto’s om te zetten naar zwart-wit …





Het is toch doodzonde, dat wat eens een prachtige rietgedekte boerderij geweest moet zijn, nu zo staat weg te kwijnen …





Er zal vast een verhaal over een verzekering of een erfenis of iets van dien achter schuil gaan, maar jammer is het …





Zo, en dan ga ik me nu weer richten op de diverse poollichtmetertjes en -grafieken, want als alles meezit, dan hebben we vanavond wellicht weer eens kans om ook in onze contreien poollicht te zien …

Wegkwijnende boerderij

Toen wij in maart 2010 voor het eerst een weekendje op landgoed ‘de Merelhof’ bij het Drentse Ruinen verbleven, kwam ik tijdens een ritje door de omgeving langs een vervallen boerderij in het nabij gelegen dorpje Ansen …





Het erf van de boerderij was afgezet met hekken, de afvalcontainers stonden buiten de hekken, schijnbaar klaar om te worden geleegd …





Toen ik op 30 december j.l. opnieuw door Ansen reed, kwam ik weer langs de gestaag verder wegkwijnende boerderij. De afvalcontainers waren intussen verdwenen …





De hekken waren verder naar voren geplaatst, zodat de boerderij nu helemaal niet meer toegankelijk is, en dat is maar goed ook, want het geheel staat intussen op instorten …





De bordjes op de hekken spraken duidelijke taal, maar toch wilde ik nog wel even wat detailopnamen maken …





Wordt vervolgd …