Grutto’s in volle vlucht

We waren nog niet zo lang onderweg, toen grutto’s aan beide kanten van de weg uit het lange gras tevoorschijn kwamen en luid roepend om en over ons heen begonnen te vliegen. Alsof de luchtmacht in actie kwam …

Drie grutto’s kwamen in een strakke formatievlucht op ons af. Dankzij een snellere reflex dan ik voor mogelijk had gehouden, lukte het om ze te fotograferen, net voordat ze langs ons scheerden …

Enige tijd later kreeg ik de kans om een grutto tijdens een korte vlucht te volgen. Daar heb ik het onderstaande drieluik van kunnen maken …

Een grutto die in een mooie glijvlucht een voorbeeldige flypast verzorgde, leverde wat mij betreft aan het eind van de wandeling de foto van de dag op …

Tegen beter weten in bleef Jetske intussen proberen om met haar defecte camera grutto’s in volle vlucht te fotograferen. Ik denk dat we volgend jaar nog maar eens op herhaling moeten, dan met haar nieuw camera, want dit was wel erg sneu …   😉

Een nieuw vervoermiddel

De afgelopen jaren zijn steeds meer favoriete natuurgebieden, waar ik in het recente verleden menig fotokuiertje heb gemaakt, buiten mijn bereik geraakt. Dat heeft enerzijds te maken met het geleidelijk verder achteruit gaan van mijn loopvermogen als gevolg van de MS. Anderzijds heeft het te maken met het feit dat er in ’t buitengebied steeds meer wegen worden afgesloten voor autoverkeer.

Dit was o.a. het geval met het verdwijnen van de Nije Heawei bij het Weinterper Skar en bij de Leijen waar een deel van de Mienskerwei werd afgesloten. Dat komt de natuurgebieden wel ten goede, maar voor de natuurliefhebber die wat minder goed ter been is, gaat er daarmee veel plezier verloren …

Om mijn actieradius weer wat te vergroten heb ik onlangs een ultra lichte loopfiets gekocht die precies in de auto past. Intussen ben ik er een paar maal mee op pad geweest en dat is me wel goed bevallen. Het is een kwestie van het fietsje uit de auto pakken, het zadel even op de juiste hoogte stellen, het mandje erop klikken en karren maar. De laatste jaren moest Jetske tijdens onze gezamenlijke fotokuiers regelmatig de pas inhouden om mij weer even bij te laten komen, dat is nu verleden tijd …

Tijdens ons laatste gezamenlijke tochtje kwam de loopfiets goed van pas. Er stond een fotokuier in Fryslân op het programma, waarbij we ons ten doel hadden gesteld om een paar mooie staatsieportretten te maken van de Kening fan’e Greide. Omdat er in het gewone boerenland hier in de verre omtrek geen grutto te vinden is, waren we aangewezen op een voor autoverkeer afgesloten weg door een prachtig plas-dras gebied …

Lang hoefden we niet te zoeken en ver hoefden we niet te gaan – maar wel verder dan ik had kunnen lopen zonder de loopfiets – al snel zagen de eerste grutto rond stappen bij een plas. Terwijl verderop de roep van een kievit en een paar grutto’s klonk, zagen we ook een tureluur rondscharrelen …

Een stukje verderop hebben we een tijdje alleen maar staan luisteren naar de geluiden van de verschillende weidevogels. In mijn nog wat jongere jaren hoorde je de vrolijke klanken van grutto, kievit, tureluur en veldleeuwerik overal in Fryslân. Tegenwoordig kun je ze eigenlijk alleen nog in wat grotere aantallen zien en horen in speciaal daarvoor ingerichte natte gebieden, waar op zijn vroegst half juni wordt gemaaid …

Uiteindelijk kregen we ruim de gelegenheid om de koning op zijn troon te vereeuwigen. Jetske ging er eens goed voor zitten, waarom dat uiteindelijk toch niet helemaal tot het gewenste resultaat leidde, kun je op Jetskes’ weblog lezen …

Herkules achter ’t hek

We laten de oude veensluis achter ons en steken de Binnenringfeart weer over. Terug op de dijk gaat Jetske linksaf om nog wat foto’s te maken van de grote windmotor ‘de Veenhoop‘ …

Deze molen is een grote Amerikaanse windmotor van het merk Herkules. De molen werd begin vorige eeuw gemaakt bij de Deutsche Windturbinen Werke in Dresden. Sinds 2000 bemaalt hij na een restauratie de Groote Veenpolder weer, die deel uitmaakt van het natuurontwikkelingsproject Petgatten De Feanhoop van It Fryske Gea

Terug op de dijk ben ik op ’t pad rechtsaf gegaan, waar ik op weg naar de auto intussen het hek weer ben gepasseerd …

Op weg terug

Nadat ik begin mei in ziekenhuis Nij Smellinghe voor de tweede maal een behandeling met corticosteroïden heb ondergaan, begint het er nu toch eindelijk op te lijken dat er een eind komt aan de lange lijdensweg die de ACNES de afgelopen maanden heeft veroorzaakt. Sinds ruim een week blijft de pijn op de meeste dagen achterwege tot in de avonduren. En ook dan is de pijn niet meer zo gemeen dat ik er ’s nachts door uit de slaap wordt gehouden. Kortom: er gloort weer hoop …

Afgelopen woensdag – met ruim 28 graden de warmste dag van het jaar tot dusver – hebben Jetske en ik voor het eerst dit jaar weer een echte fotokuier gemaakt. Eindelijk was ik fit genoeg om voor het eerst sinds de herinrichting van het Weinterper Skar samen met Jetske vanaf de parkeerplaats aan de oostkant een kuiertje te maken in het gebied. Over het zandpad liepen we naar één van de twee bankjes die hier vorig jaar op mijn verzoek zijn geplaatst. Het voelde zonder overdrijven fantastisch om daar lekker in het zonnetje te kunnen zitten …

En het was duidelijk niet alleen voor mij genieten … Ook Jetske vond het “Een feest bij de brede orchis“, schreef ze op haar weblog. Het was mooi om te zien hoe ook Jetske eindelijk weer eens tijdens een gezamenlijke fotokuier te midden van bloeiende orchissen, het zeldzame heidekartelblad en meer moois echt los ging met haar camera. De deels geplagde berm is niet zonder schade uit de strijd gekomen, maar de eerste brede orchissen bloeien weer, en dat zullen er volgend jaar ongetwijfeld weer meer zijn …

Toen het na ruim een uur wel erg warm werd in het zonnetje, zijn we samen weer terug gescharreld naar de parkeerplaats. Ik was blij toen we even later weer bij de auto waren, want de brandende zon en het nog altijd zwaar te belopen zandpad maakten het toch alweer tot een pittige wandeling. Mijn conditie was in de loop van de afgelopen jaren al flink aangetast door de MS, maar door de ellende met de Acnes, waardoor ik de afgelopen maanden alleen maar heb kunnen zitten en liggen, zijn kracht en uithoudingsvermogen er duidelijk niet beter op geworden …

Het gaat de goede kant op, maar ik ben er nog niet. De weg terug begint nu in feite pas. Eerst maar eens afwachten of ook de laatste pijn nog weg wil gaan voordat ik over enkele weken weer ter controle naar het ziekenhuis moet. Het zou toch wel fijn zijn om na verloop van tijd weer gewoon een spijkerbroek met riem te kunnen dragen. Thuis draag ik graag een joggingbroek, en op dit moment zijn ze een uitkomst om mijn vrijheid buitenshuis langzaam weer te kunnen herwinnen, maar het voelt toch niet bij alle gelegenheden even lekker. Om zo ver te komen, durf ik op dit moment ook een gang langs de pijnpoli en zelfs een operatie nog niet helemaal uit te sluiten.

Zonder zaken te overhaasten of te forceren, zal ik de komende tijd eerst eens rustig proberen weer wat conditie op te bouwen. Om in de nabije toekomst ook het bloggen weer enigszins normaal op te kunnen pakken, zal ik daarnaast ook aan mijn concentratievermogen moeten werken. Want waar ik ook mee bezig ben, ik zie en hoor elk vogeltje vliegen en ieder eendje zwemmen. En om nu voor elk logje uren te zitten schrijven, schrappen en opnieuw proberen … En om bij het lezen van jullie logjes steeds na 2 of 3 logjes alweer moe te zijn afgedwaald … Nee, op die manier komt het op den duur ook niet goed. Er is dus werk aan de winkel, maar zoals we hier in Fryslân dan zeggen: “Tuike tuike oan …”    🙂

Een zonnige groet vol goede moed uit Fryslân.

Klein, maar fijn: heidekartelblad

Nadat we ons vorige week woensdag bij een van de zuidelijke vennetjes in het Weinterper Skar een tijdlang hadden vermaakt met het fotograferen van kikkers, juffers en een pas uitgeslopen libel, liepen we over het pad terug naar de weg …









Toen we halverwege het pad waren, adviseerde ik Jetske om toch vooral nog even uit te kijken naar het heidekartelblad. Heidekartelblad (Pedicularis sylvatica) is een giftige, halfparasitaire, tweejarige plant met hele kleine roze bloemetjes. De soort staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen …









Ik wist waar een paar polletjes heidekartelblad verscholen tussen het gras staan, maar Jetske liep er – zoals ik al min of meer had verwacht – aan voorbij zonder ze op te merken. Dat is overigens niet zo gek, want die bloemetjes zijn echt heel klein. Om aan te tonen hoe klein ze zijn, heb ik een paar jaar geleden ter vergelijking eens een aansteker bij die bloemetjes gelegd …









En zo zien ze eruit als je ze eens bekijkt met behulp van een macrolens … mooi hè …!?








Skywatch Friday 383 – Tulpen

Dinsdag heb ik een bezoek gebracht aan de kleurenpracht van de bloeiende tulpenvelden bij Bant in de Noordoostpolder. We hadden geluk: het was zonnig weer met alleen vriendelijke ‘typisch Hollandse’ wolken in de lucht. Hieronder een kleine impressie.
Sorry, ik kon geen nadere keuze maken … 😉

Tuesday I visited the beautiful colors of the blooming tulip fields in Bant in the Northeastpolder. We were lucky: it was sunny weather with only friendly ‘typically Dutch’ clouds in the sky. Below a small impression.
Sorry, I couldn’t make a further selection …
😉









































































Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo ...

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!




Gele kwik op rode tulp

Na ons bezoek aan het Rams Woerthe park in Steenwijk stelde Jetske dinsdag voor om een kijkje te nemen bij de bollenvelden in de Noordoostpolder. Dat leek mij best een aardig plan, want de laatste keer dat ik foto’s van bollenvelden had gemaakt, was zeker een jaar of tien geleden …









En dus zetten we vanuit de Kop van Overijssel koers naar de Noordoostpolder, waar Jetske de auto rond 13:00 uur in de buurt van Bant tussen een paar bollenvelden in de berm parkeerde …









Jetske was hier zondag ook al even geweest, maar toen was het er te druk om te fotograferen waar ze eigenlijk voor gekomen was, en dus ging ze nu in de herkansing …









Een paar jongelui liepen gewapend met een kleine gifspuit door één van de bollenvelden. Ze waren op zoek naar virussen in de tulpen, die vervolgens vakkundig door de mannen om zeep werden geholpen …









Terwijl ik een praatje maakte met deze jongens, was Jetske elders tussen de tulpen neergeknield om de foto te maken waar ze voor gekomen was: een gele kwikstaart tussen de tulpen …









Jetske is in de loop van de afgelopen tien jaar duidelijk veel meer uitgegroeid tot een vogelaar dan ik, geduldig bleef ze tussen de lange tulpenbedden zitten, wachtend op dat ene vogeltje …









Ik scharrelde intussen wat heen en weer tussen de verschillende kleuren. Na enige tijd richtte ik me op de rode tulpen aan de andere kant van de weg …









Daar lukte het mij vlak voordat we onze rit zouden vervolgen om toch ook nog een gele kwikstaart tussen de rode tulpen te fotograferen …









Zo mooi als Jetskes’ foto’s van de gele kwikstaart, zijn de mijne natuurlijk niet, maar verschil moet er blijven. Ik ben er in elk geval wel weer blij mee … 🙂