Zes jonge meerkoetjes

In één van de eerste logjes over de meivakantie vertelde ik al dat we vanuit huis en vanaf ’t terras zicht hadden op het nest van een koppeltje meerkoeten. Op de derde dag van ons verblijf kreeg ik voor het eerst de jonkies te zien …

Sommige mensen vinden het oerlelijke beestjes, anderen vinden ze prachtig. Ik behoor tot de laatste categorie. Elk jaar kijk ik er weer naar uit om die guitige, roodzwarte koppies met hun gele piekhaartjes te kunnen fotograferen. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere, spreekt voor zich dat het dit jaar een cadeautje was om een week lang zicht op het nest en de jonkies te hebben … 🙂

Toen het ouderpaar korte tijd later het nest even had verlaten, kreeg ik kans om de jonkies te tellen, omdat ze als op commando in de rijtje alle zes het water opzochten …

Dat leek toch niet helemaal de bedoeling te zijn, geloof ik. Al snel was één van de ouders terug op het nest, waarna de jongen zo te zien te horen kregen om zich ten spoedigste weer te melden op de thuisbasis …

Terwijl ik vanaf het dakterras intussen had gezien dat er nog één ei in het nest lag, meldde ook het laatste jonkie zich onder toeziende blik van pa of ma weer op het nest …

Met in ieder geval regelmatig een aantal overvliegende kauwen die de buurt onveilig maakten, hielden de ouders hun kroost de eerste dagen zoveel mogelijk op of in de directe omgeving van het nest …

Voor het ouderpaar was er een drukke tijd aangebroken, voortdurend waren ze bezig met de aanvoer van het broodnodige voedsel voor de jonkies, het leek niet aan te slepen …

In een andere wereld

Terwijl Aafje met Oskar aan de wandel ging, besloot ik het hogerop te zoeken om de omgeving weer eens in ogenschouw te nemen vanaf het dakterras …

Even voor alle duidelijkheid: als wij op Oskar passen wanneer de kinderen op vakantie zijn, dan logeert Oskar niet bij ons, maar wij logeren bij Oskar, zodat we ook meteen op het huis kunnen passen …

Wij zijn altijd tevreden geweest met ons tuintje van 5 bij 10 in Drachten, maar tegen de weidsheid rondom het huis waar Tijmen en Pepijn sinds een jaar met hun ouders wonen, kan ons met schuttingen omgeven tuintje niet op …

Rondom grazige groene weiden waar boterbloemen welig tieren en koeien tevreden grazen, met daarboven het uitgestrekte blauwe firmament met alleen her en der wat witte pluizige wolkjes, wat wil een mens nog meer …?

Nou …, wat zou je denken van zicht op het nest van een broedende meerkoet als bonus …? En laat ik het maar vast verklappen: later in de week verschenen er 6 van die prachtige jonkies …

Een aanmodderende merel

Sinds vorig najaar met groot materieel de grote bos bamboe achter uit ons tuintje is verwijderd, hebben we een stuk minder vogels in de tuin. Maar de vogels die er zijn, daar beleef ik dan toch wel weer plezier aan …

Vorige week ontdekte een mereldame dat een drijvend plantenbakje in de vijver uitstekend bouwmateriaal bevatte, en ik zat op dat moment toevallig prinsheerlijk met de camera in een hoekje op het terras …

Keer op keer streek ze op het bakje neer, dan keek ze eens om zich heen om te zien of de kust veilig was, waarna ze natte modder en plantenresten bijeen begon te schrapen …

Met een snavel vol metselmateriaal verdween ze daarna om meestal korte tijd later terug te keren. En zo bleef ze nog gedurende lange tijd aanmodderen …

Enkele jaren geleden hadden we een merelnest in de klimop, waar deze merel keer op keer naar toe gaat, heb ik nog niet kunnen achterhalen.

Meerkoet op ’t nest

Volgens mij is er in deze tijd van het jaar vrijwel geen sloot, vijver of plas waar geen meerkoeten (Fulica atra) broeden. Zo ook in de sloot die mij maandag scheidde van de ree in riet en ruigte …

Waar de frisgroene pompeblêden vanuit de diepte tevoorschijn kwamen, zat een antracietkleurige meerkoet op een voor meerkoetse begrippen tamelijk stevig en degelijk verankerd nest wat om zich heen te kijken …

De partner zwom een eind verderop langs de rietkraag, waarschijnlijk op zoek naar voedsel voor hem of haar …

Vliegoefeningen

Het lijkt weer een goed jaar te zijn voor de ooievaars. Op alle bewoonde nesten in buurt van de gaswinlocatie bij Earnewâld lijken één of meerdere jongen te worden groot gebracht. De al flink uit de kluiten gewassen jongen doen geregeld vliegoefeningen …





Dat is hard werken en van hard werken krijg je al snel honger …





Nog even wachten, papa komt straks met je maaltijd, zie je mama bijna denken …





Doe nog maar even een paar vliegoefeningen, daar word je sterk van …





Ja maar mama, ik heb zo’n honger …!!!




Slimme vogels, die scholeksters

Boeren en loonbedrijven zijn de afgelopen dagen weer alom bezig geweest met het maaien en hakselen van de eerste snee gras. Helaas vallen daarbij ook dit jaar weer slachtoffers onder weidevogels. Bij het Friese dorp Westergeest werden behalve diverse vogels ook een aantal konijnen en een reekalfje het slachtoffer van maaimachine en hakselaar. En dat voor het tweede jaar op rij op hetzelfde stuk land … 😦





Op het land van de Maatschap Meijer uit Surhuisterveen kwamen in voorgaande jaren ook regelmatig reekalfjes om het leven bij het maaien. Om dat te voorkomen, gaat er met ingang van dit voorjaar voordat Meijer begint met het maaien van het gras een groep vrijwilligers door het land op zoek naar verscholen reeën en reekalfjes. Ook (jonge) weidevogels en konijnen krijgen op deze manier de tijd om een goed heenkomen te zoeken. Pas als het land wordt vrijgegeven, gaat de maatschap over tot maaien …





Je zou zeggen, dat zo’n kruidig en bloemrijk weiland een prachtig plekje is om een nestje te bouwen en wat jongen goed verscholen groot te brengen … Zo niet voor scholeksters … Die gekke vogels nestelen overal waar het ze maar uitkomt. In de stad zijn platte daken met een laagje grind favoriet, en op het platteland zoeken ze -net als veel kieviten- bij voorkeur een plekje op een kale akker …





Deze scholekster heeft zijn kamp letterlijk op een steenworp afstand van dat kleurrijke weiland hierboven opgeslagen op een stuk maïsland. Het voordeel hiervan is dat het nestje makkelijk te vinden en te markeren is, zodat de boer er makkelijk met zijn machines omheen kan werken. Nadeel lijkt me dat eieren en jonkies nogal makkelijk ten prooi vallen aan roofvogels en andere predatoren …




Verse hapjes

Hoewel ik sinds woensdag niet meer in het nestje heb gekeken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met de jonge merels beter gaat dan met mij. Ik kan al een paar dagen mijn ene been maar met moeite voor het andere krijgen, maar van dergelijke beperkingen hebben pa en ma merel gelukkig geen last …





Terwijl ma merel waarschijnlijk elders op zoek was naar voedsel voor haar kroost, scharrelde pa aan het begin van de middag wat in de tuin rond. Toen hij daar niets van zijn gading kon vinden, vatte hij post op de deurpost van de schuttingdeur, vanwaar hij de omgeving nauwlettend in de gaten hield …





Waar ze het allemaal vandaan haalt, ik heb geen idee, maar korte tijd later arriveerde ma merel weer met een snavel vol lekkere hapjes. Op haar beurt ging ook zij eerst achter in de tuin zitten om te kijken of de kust veilig was, voordat ze naar het nestje in de klimop vloog …





Daar steeg meteen weer een luid gepiep op toen ma haar traktatie presenteerde. Als de wind het één dezer dagen eindelijk eens laat afweten, dan zal ik videocamera eens een tijdje op het statief op het terras zetten. Spectaculaire beelden zal dat niet opleveren, daarvoor zit het nest te diep verstopt in de klimop, maar het gepiep van de jongen is wel de moeite van een opname waard …