Reikhalzende keeltjes

Als jullie het niet erg vinden, blijf ik nog een bij de jonge vogels. Al geruime tijd had ik merels in ons tuintje af en aan zien vliegen met nestmateriaal. Steevast doken ze aan de achterkant van de pergola bij de schutting in de hedera, en daar had ik dan ook al eens vruchteloos gezocht om te zien waar het nestje zat …









En zo ging het de afgelopen week ook met rupsen, wormen en ander voedzaam materiaal. Dat er ergens een nestje met jongen tussen de dichte begroeiing van de klimop moest zitten, was wel duidelijk. Maar waar … Ook het intussen zacht hoorbare gepiep wanneer er verse mondvoorraad werd aangevoerd, bracht nog niet direct duidelijkheid …









Gistermiddag heb ik eens een tijdje zitten kijken wat er nu eigenlijk gebeurde, wanneer één van de ouders in de klimop was verdwenen. Toen werd duidelijk wat er zich afspeelde. De ouders duiken inderdaad aan de achterkant van de pergola in het groen. Daarna lopen ze vanaf het terras gezien al ritselend van links naar rechts het door gebladerte naar de rechterkant van de pergola. Een mooie manier om buurkatten en andere rovers op een dwaalspoor te brengen …









Bijna helemaal aan de rechterkant – bijna boven de steunpaal – zit het nestje. Nadat één van de ouders net weer was vertrokken, heb ik de camera aan het begin van de middag even voorzichtig door het groen bewogen om een paar foto’s te maken van de vier aandoenlijke reikhalzende keeltjes …








Verse hapjes

Hoewel ik sinds woensdag niet meer in het nestje heb gekeken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met de jonge merels beter gaat dan met mij. Ik kan al een paar dagen mijn ene been maar met moeite voor het andere krijgen, maar van dergelijke beperkingen hebben pa en ma merel gelukkig geen last …





Terwijl ma merel waarschijnlijk elders op zoek was naar voedsel voor haar kroost, scharrelde pa aan het begin van de middag wat in de tuin rond. Toen hij daar niets van zijn gading kon vinden, vatte hij post op de deurpost van de schuttingdeur, vanwaar hij de omgeving nauwlettend in de gaten hield …





Waar ze het allemaal vandaan haalt, ik heb geen idee, maar korte tijd later arriveerde ma merel weer met een snavel vol lekkere hapjes. Op haar beurt ging ook zij eerst achter in de tuin zitten om te kijken of de kust veilig was, voordat ze naar het nestje in de klimop vloog …





Daar steeg meteen weer een luid gepiep op toen ma haar traktatie presenteerde. Als de wind het één dezer dagen eindelijk eens laat afweten, dan zal ik videocamera eens een tijdje op het statief op het terras zetten. Spectaculaire beelden zal dat niet opleveren, daarvoor zit het nest te diep verstopt in de klimop, maar het gepiep van de jongen is wel de moeite van een opname waard …




Piepjonge merels

Toen pa en ma merel vanmiddag allebei het nest even hadden verlaten, heb ik -moeizaam balancerend om niet in de vijver te kieperen- mijn camera even tussen de takken en het gebladerte van de klimop geduwd om min of meer op goed geluk een paar foto’s te maken van de jonge merels. Onderstaand de beste foto, waarop twee piepjonge merels te zien zijn …





Ik was nog maar net in de buurt van het nest, toen ma merel een paar maal luidkeels waarschuwend door de tuin vloog. Daarna streek ze in een boom in de tuin van de buren neer, waar vandaan ze mij en het nest goed in het oog hield. Ik ben maar zo snel mogelijk weer bij het nestje vandaan gegaan …




Honkvast

De jonge merels, die eind juli het nestje in de druif hebben verlaten, blijken behoorlijk honkvast te zijn. Vrijwel dagelijks zie ik er wel een paar in ons tuintje verschijnen. Wat ze komen doen? Om te beginnen schudden ze hun verendek even wat op …

Vervolgens gaan ze op zoek naar lekkere hapjes. Hoewel ze nog lang niet rijp zijn, lijken de druiven nu al tot hun favoriete voedsel te behoren. Net als bij mensen zitten er stille genieters tussen …

Anderen schreeuwen letterlijk van het dak dat ze een mooi trosje hebben gevonden …