Tuinklussen (2)

Nadat mijn zwager het zware werk had gedaan, konden Aafje en ik beginnen met de finishing touch. Om te beginnen werd de heksenbol weer op zijn plek gezet. Aafje verrichtte nog wat snoeiwerk rondom de hazelaar …

Daarna gaven we een paar stukken boomstam van de in maart gevelde hazelaar een plekje in de tuin. De tuin heeft die hazelaar jarenlang gevoedt, nu is het tijd voor de restanten van de boom om wat terug te geven …

En zo had het geheel vanaf het terras alweer een heel ander aanzien gekregen …

Ook van dichterbij ziet het er achter in de tuin weer een stuk beter uit nu de erfscheiding opnieuw is opgetrokken. Op de afgezaagde stammen van de hazelaar die zijn blijven staan, heb ik op provisorische wijze een voederplek voor de vogels gemaakt. Daar heb ik nu ook vanaf het terras en vanuit huis mooi zicht op …

En zo ziet het er ’s avonds uit. Laat maar komen die mooie, lange zomeravonden …

Tuinklussen (1)

Ergens in oktober vorig jaar vonden twee van de schuttingdelen in onze tuin het na 25 jaar welletjes. Op zich niet zo’n probleem, want de buren hebben aan hun kant een eigen schutting opgetrokken, toen ze hier een jaar of 8 geleden kwamen wonen. Maar onze tuin is er met het zicht op een stuk zwart zeil en de restanten van de palen niet fotogenieker op geworden. In de winterperiode heb ik zoveel mogelijk geprobeerd om dat buiten beeld te houden, nu laat ik het een keer vol in beeld zien …

Gelukkig heb ik een ontzettend handige zwager, die ons bij dergelijke klussen graag uit de brand helpt. Vorige week lukte het hem om een paar middagen voor ons vrij te maken. In plaats van een paar nieuwe houten schuttingdelen, hadden Aafje en ik ditmaal gekozen voor een constructie met betongaas en heidematten …

Met een paar nieuwe hardhouten palen en het gaas zag het er een paar uur later al heel anders uit …

De volgende dag werden de heidematten aan het gaas bevestigd …

Op mijn verzoek was mijn zwager ook nog wel genegen om het deel van de boomstam dat in maart was blijven staan, nog wat verder in te korten. Daar had ik intussen namelijk ook plannen mee. Morgen het vervolg van deze tuinklussen …

Maar eerst nog even dit …

In het nest van het zeearendkoppel in de Alde Feanen zijn afgelopen weekend twee pluizige grijze kuikens uit het ei gekropen. Ze lijken de ouders nu al luid piepend het vlees uit de snavel te trekken. Je kunt ze hier live volgen:

Zeearend

Meneer Merel gaat in bad

Vorige week schreef ik hier al dat de merels de laatste dagen weer opvallend actief waren in de tuin. Ik had me vrijdag aan het eind van de middag nog maar nauwelijks met mijn camera teruggetrokken achter het fietsenhokje, toen de heer Merel op de klimop neerstreek. Een tijdlang bleven we allebei waar we waren. Een paar maal pikte de merel een besje van de klimop, beide keren was ik te laat met de foto …

Na enkele minuten verhief meneer Merel zich van zijn plekje. Hij vloog onder de pergola door en landde in een ondiep gedeelte van de vijver. Terwijl we elkaar voortdurend in het oog hielden, begon hij daar uitgebreid te badderen. Daarna vloog hij naar een boom bij de buren, waar hij zijn verendek in de late middagzon liet drogen …

Deze diashow vereist JavaScript.

Aan het eind van de sessie draaide hij zich om voor een laatste portretfoto…

De vogels nestelen weer

Het heeft er alle schijn van dat een koppeltje merels weer plannen heeft om een nestje te bouwen in onze tuin. Mevrouw merel scharrelde begin vorige week verschillende keren op en in de klimop aan de schutting rond …

Meneer merel zag ik een paar dagen later in de klimop aan de pergola duiken. Ook heb ik hem al een paar maal zien badderen in de vijver, maar daar heb ik nog geen foto van kunnen maken …

En weet je wie ook weer aan het nestelen zijn …? De zeearenden in Nationaal Park de Alde Feanen!

Al vier keer broedde de zeearend succesvol in de Alde Feanen, maar nog nooit hebben we het mogen zien. Elk jaar werden deze machtige vogels aan het begin van het seizoen al lastig gevallen door andere vogels, zoals de buizerd, haviken en nijlganzen. Het gevolg was dat ze steeds weer uitweken naar een ander nest. Ook in 2020 kozen de zeearenden voor een nieuwe locatie voor hun nest, waar ze twee jongen succesvol groot brachten. Dit is de plek waar dit jaar de nestcam hangt en de eerste beelden zijn veelbelovend!

Het verliefde koppel zit regelmatig samen op het nest en er worden nog dagelijks takken aangevoerd om het enorme nest verder uit te bouwen en te versterken. Het is een vermaak om te zien hoe lang ze af en toe bezig om een tak precies op de goede manier in het nest te verwerken.

Je kunt de lifestream hier volgen: zeearend de Alde Feanen
Het kan natuurlijk gebeuren, dat ze even niet thuis zijn wanneer jij komt kijken, totdat het eerste ei er is zijn er tenslotte nog genoeg andere zaken te doen dan broeden. In dat geval kun je je er altijd nog even vermaken met eerdere opnamen van dit jaar …

Sierlijke rafelrandjes

Nadat ik gisterochtend het fragiele ijsvloertje had vastgelegd, heb ik de camera nog even op de klimop gericht …

Fijne rijprandjes begonnen op te lichten zodra de zon boven de omliggende huizen klom …

Tot slot nog een tegenlichtopname van de fijne ijzige randjes …

De redding van verstrikte juffers

Het heideblauwtje van gisteren dat in de tentakels van de zonnedauw terecht gekomen was, was reddeloos verloren. De vleugels zaten aan alle kanten vast en er zat ook vrijwel geen leven meer in het diertje …

In onze tuin kwam kort geleden een vuurjuffer vast te zitten in wat spinrag op de klimop. Hij zat helemaal niet zo vast, maar desondanks lukte het hem niet om los te komen. Integendeel, hij leek het eerder erger te maken met zijn gekronkel. Daarom besloot ik toch maar even in te grijpen. Met een klein twijgje was het een fluitje van een cent om hem te bevrijden. Hij vloog meteen naar de top van de klimop rond de pergola. Daar kon ik nog een laatste close-up maken, daarna verdween hij uit zicht …

 

Tien jaar geleden stond ik voor een veel moeilijker klus.

Woensdag 18 augustus 2010 stuitte ik op de Merskenheide op een pol zonnedauw die meerdere waterjuffers in haar kleverige tentakels gevangen had. Eén van die juffertjes vocht voor het leven. Nadat ik daar gedurende enige tijd video-opnamen had gemaakt, kon ik het niet langer aanzien. Met wat hulp lukte het uiteindelijk om los te raken. Het lijkt alsof zijn vleugels daarbij beschadigd raakten, maar alsof er niets gebeurd was vloog hij weg …

De kerria en de merel

Het is intussen alweer een paar weken geleden, toen ik wat foto’s maakte van de eerste bloemen van de kerria of ranonkelstruik achter in de tuin …

Terwijl ik me stilletjes stond te concentreren op ’t scherpstellen, streek er vlak boven de bloemen een merel neer …

Een momentje stonden we oog in oog met elkaar, dan was hij net zo snel en stil verdwenen als hij was verschenen …