Bessen in ijs

Ook vandaag zitten we hier in het noorden nog volop in de ijzel. Nadat aan het eind van de ochtend Code Rood werd afgekondigd voor de provincie Drenthe, was dat een uurtje later ook voor Fryslân het geval. Op diverse (snel)wegen gleed de ene na de andere (vracht)auto van de weg …





Het leek mij dan ook verstandig om me ook vandaag alleen maar even stapje voor stapje in de tuin te wagen om wat foto’s van de ijzel te maken. Vandaag heb ik gekozen voor wat bessen in ijs …





De regenmeter heb ik gisterochtend maar ingepakt, want daar zat toen al alleen maar sneeuw en ijs in …




De laatste insecten(?)

Op één van de laatste zonnige en echt zachte oktoberdagen heb ik bij de bloeiende klimop nog eens wat insecten in beeld kunnen vangen m.b.v. mijn macrovoorzetlens. Vanwege het 10-jarig jubileum van mijn poollichtavonturen en de actualiteit van de storm die daarop volgde, zijn die laatste macro’s tot nu toe blijven liggen …





Vandaag is een prima dag om hier toch nog even een paar van die foto’s te publiceren, het zouden tenslotte best eens de laatste insecten geweest kunnen zijn, die ik dit jaar voor de camera heb gehad …





Daarnaast zijn deze macrofoto’s een mooie gelegenheid om jullie even te wijzen op het feit dat op Holland Doc 24 vanavond om 19:13 uur de prachtige Franse film “Microcosmos, le peuple de l’herbe” uitzendt …





Op een mooie zomerochtend dalen de biologen Claude Nuridsany en Marie Perennou af in de jungle van een grasveld. Ze gaan er op zoek naar de bewoners van een onbekende wereld binnen de wereld, die van de fantastische wezens die tussen het gras en op het water leven. Door hun vergrootglas ontdekken ze een parallelle micro-wereld waar andere wetten gelden. Hieronder de trailer van de film, die voor macroliefhebbers absoluut een aanrader is …




Verse hapjes

Hoewel ik sinds woensdag niet meer in het nestje heb gekeken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met de jonge merels beter gaat dan met mij. Ik kan al een paar dagen mijn ene been maar met moeite voor het andere krijgen, maar van dergelijke beperkingen hebben pa en ma merel gelukkig geen last …





Terwijl ma merel waarschijnlijk elders op zoek was naar voedsel voor haar kroost, scharrelde pa aan het begin van de middag wat in de tuin rond. Toen hij daar niets van zijn gading kon vinden, vatte hij post op de deurpost van de schuttingdeur, vanwaar hij de omgeving nauwlettend in de gaten hield …





Waar ze het allemaal vandaan haalt, ik heb geen idee, maar korte tijd later arriveerde ma merel weer met een snavel vol lekkere hapjes. Op haar beurt ging ook zij eerst achter in de tuin zitten om te kijken of de kust veilig was, voordat ze naar het nestje in de klimop vloog …





Daar steeg meteen weer een luid gepiep op toen ma haar traktatie presenteerde. Als de wind het één dezer dagen eindelijk eens laat afweten, dan zal ik videocamera eens een tijdje op het statief op het terras zetten. Spectaculaire beelden zal dat niet opleveren, daarvoor zit het nest te diep verstopt in de klimop, maar het gepiep van de jongen is wel de moeite van een opname waard …




Piepjonge merels

Toen pa en ma merel vanmiddag allebei het nest even hadden verlaten, heb ik -moeizaam balancerend om niet in de vijver te kieperen- mijn camera even tussen de takken en het gebladerte van de klimop geduwd om min of meer op goed geluk een paar foto’s te maken van de jonge merels. Onderstaand de beste foto, waarop twee piepjonge merels te zien zijn …





Ik was nog maar net in de buurt van het nest, toen ma merel een paar maal luidkeels waarschuwend door de tuin vloog. Daarna streek ze in een boom in de tuin van de buren neer, waar vandaan ze mij en het nest goed in het oog hield. Ik ben maar zo snel mogelijk weer bij het nestje vandaan gegaan …




Koude Pasen, jonge merels

Aan het eind van deze koudste maart in een kwart eeuw was er op deze eerste Paasdag voor het eerst sinds enige tijd weer water in onze vijver te zien, de ijsvloer vertoont duidelijk tekenen van slijtage …





Terwijl ik bij de vijver stond, zag ik dat meneer merel achter in de tuin met een snavel vol wormen in de prunus neerstreek. We hadden al enige tijd het idee dat de merels ergens in de klimop tussen onze tuin en die van de buren een nest hadden gebouwd, maar waar het precies zat was nog een raadsel …





Nadat ik een paar foto’s had gemaakt van pa merel, heb ik me strategisch terug getrokken om rustig af te wachten waar hij naar toe zou gaan. Geduld werd hier op prijs gesteld, want de merel dook pas de pergola in nadat hij ervan overtuigd was dat er geen enkel gevaar meer dreigde …





Eerlijk gezegd had ik verwacht dat de wormen wellicht bestemd waren voor het broedende vrouwtje, maar zodra pa merel in de buurt van het nest kwam, hoorde ik een welluidend gepiep tussen het gebladerte. Moeizaam balancerend op het smalle randje met allerminst stabiel liggende stenen aan de achterzijde van de vijver, wist ik even later het vrouwtje op het nest te localiseren. Meer dan de staart en het wakend oog van ma merel is er niet te zien, maar met wat geluk krijg ik de komende week op een zonnig moment wel een kansje om de jongen te kunnen fotograferen …





Kortom: voor ons geen eieren, maar jonge merels met Pasen.  🙂

De atalanta of admiraalvlinder

Hoe later in het jaar, hoe mooier de vlinders lijken te worden. Vorige week zag ik ineens een atalanta of admiraalvlinder op de klimop zitten, dat was de eerste in ons tuintje dit jaar …

De atalanta is een van de meest voorkomende vlinders in België en Nederland en het is één van de laatste vlinders die hier gezien kan worden voordat de winter begint. In het najaar trekt een deel van de hier levende atalanta’s naar Zuid-Europa, waar ze overwinteren en zich voortplanten. In het voorjaar trekken ze over de Alpen en de Pyreneeën weer naar het noorden …

Deze drie foto’s lijken nogal op elkaar, maar helemaal gelijk zijn ze niet. Het subtiele verschil zit hem in de tong, die op de eerste foto helemaal is uitgestoken, op de tweede foto is hij keurig opgerold en op de laatste foto is die tong helemaal niet meer te zien …

Gevangen langstaartvlieg

De eerste dagen van de afgelopen week heb ik gebruikt om bij te komen van ons reünieweekendje in Noord-Brabant, de laatste dagen was het te koud voor aangename fotokuiertjes. Ik ben dan ook nauwelijks verder gekomen dan de tuin in de afgelopen week. Maar gelukkig valt daar eigenlijk ook altijd wel wat te zien voor de oplettende toeschouwer …

Wat bijvoorbeeld te denken van dit insect, dat ik woensdagmiddag tussen de bladeren van de klimop aantrof in een web. Geen idee wat het is, maar een wonderlijk schepsel is het zeker met die lange, op voelsprieten lijkende staart. Daarom heb ik hem eerst maar even langstaartvlieg genoemd …