Het staartje van de winter van 2005 (2)

Voor zover dat mogelijk is bij een postzegeltuintje, bood ons tuintje begin maart 2005 vanuit het slaapkamerraam best een feeërieke aanblik met dat pak sneeuw …

Ook vanuit de bijkeuken naar buiten stappend was die laag van ruim 30 cm sneeuw niet minder mooi om te zien. Eigenlijk is zo’n pak sneeuw natuurlijk het mooist wanneer ’t zich helemaal maagdelijk en onbetreden voor je uitstrekt. Maar zoals dat gaat, kwam ook aan deze maagdelijkheid een eind. Het paadje naar de steeg moest sneeuwvrij gemaakt worden. En indachtig het advies van een vriend die het fietsenhokje had gezien vlak nadat ik het had getimmerd, heb ik ook zo goed en zo kwaad als het ging de sneeuw van dat dakje verwijderd …

In de loop van de week kwam ik tot de schokkende ontdekking dat ik met één ding geen rekening had gehouden … De sneeuwlast werd te zwaar voor de pergola. Op dag drie van de sneeuwperiode brak de paal, waarna de pergola compleet met klimop en sneeuwdek ineen zeeg. Omdat de pergola als ‘steunbeer’ voor de eveneens met klimop begroeide schutting diende, heb ik die tijdelijk wat extra ondersteuning gegeven met een sleepkabel aan de buitenmuur …

– wordt vervolgd met een rit over de witte Friese vlakten –

Stormschade en oude druppels

Het is hier vandaag nog niet echt droog geweest, toch heb ik me tussen de buien door even in de tuin gewaagd om te kijken of er nog een aardig plaatje te scoren was. Dat viel weer lelijk tegen. Het waait nog steeds zo hard dat er geen druppel aan een takje of twijgje blijft hangen. De enige druppels die ik kon kieken, waren die op een paar door regen en wind gevelde krokussen. De komende dagen maar eens zien hoe veerkrachtig krokussen zijn … …

En dan prijs ik me in zekere zin toch weer gelukkig dat mijn weblogs uit de periode maart 2005 – juni 2010 verloren zijn gegaan op het wereldwijde web. De foto’s uit die periode bevinden zich namelijk nog steeds veilig in mijn eigen digitale archief. In donkere tijden als de huidige is het altijd fijn om daar af en toe even op terug te kunnen vallen …

En dus kan ik jullie vandaag laten meegenieten van een paar druppels die op 11 februari 2007 aan een sierlijk krullend takje onder de pergola hingen. Het kan niet missen of we moeten toen een stuk minder wind hebben gehad dan deze week …

Sneeuw in de tuin

“De MS flikt me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …,” schreef ik vorige week woensdag op de tweede sneeuwdag.

Het was uitermate lief en sympathiek dat velen me als reactie daarop beterschap wensten, maar echt nodig is dat op zo’n moment niet hoor. Ik ben op zo’n dag ook niet echt ziek of zo, maar het is gewoon even een mindere dag. Waar een ander ’s ochtends bij de koffie even bijpraat met een collega of met zijn of haar partner, daar gebruik ik op zo’n moment mijn weblog even voor. Want ja, in zekere zin zijn jullie – mijn medebloggers – mijn collega’s. En mijn partner zit overdag op het werk met haar collega’s bij te praten …

Zo’n periode met ’t gevoel van elastiek in de benen is meestal na één dag van relatieve rust weer voorbij. Vorige week woensdag heb ik me grotendeels voor het raam vermaakt met zicht op de tuin. Maar als kind van de winter kon ik het toch niet laten om ’s middags ook nog even een klein rondje door de tuin te maken …

Terug naar normaal

Het kleurige vogelvoersnoer van Pepijn hangt op een prominent plekje in de tuin aan de pergola te wachten op vogels en op winter …

Pepijn zelf is terug naar de thuisbasis. Daar heeft hij een tweede vogelsvoersnoer opgehangen en de laatste uren van de vakantie zal hij wel goeddeels doorbrengen in zijn kleurrijke gamewereld. Morgen wacht school weer …

En ik …? Ik dommel met ‘Top Gear’ op de buis na alle activiteit van de afgelopen af en toe even heerlijk weg …

Eindejaarsmijmeringen

Terugblikkend op het jaar, kan ik maar tot één conclusie komen: 2017 was een waardeloos jaar. Ik durf zelfs te stellen dat het met stip ’t meest pijnlijke en het meest nare jaar was zo lang ik op deze aardkloot rond stap. Met de MS had ik sinds 2004 aardig leren leven, voor zo ver dat mogelijk is. Sinds daar begin dit jaar Acnes bij gekomen is, ben ik geen dag meer volledig pijnvrij geweest. Het enige lichtpuntje dat ik voor 2017 kan bedenken, is dat ik sinds gisteren op de kop af een jaar van het roken af ben.  …

170828-1626x

Internationaal is Trump wat mij betreft de ergernis van het jaar. En de politiek in eigen land stemt me ook niet bepaald vrolijk met het huidige kabinet met den bijbel aan het bewind. Met hun afschaffing van de dividendbelasting, waarmee buitenlandse beleggers nu zo’n 1,4 miljard euro opstrijken ten koste van ons aller schatkist. En met hun verlaging van de inkomstenbelasting, die wordt gefinancierd door een verhoging van het lage belastingtarief van 6 naar 9 %. Eenmaal raden waar de zwaarste klappen weer vallen … Jawel, bij de chronisch zieken en zo …

170828-1627x

En daar komt dan in mijn geval nog bij, dat de zorgverzekering m.i.v. 2018 plotseling mijn medicinale cannabis niet meer wil vergoeden. En nee, dat heb ik niet voor recreatief gebruik. Een anderhalf jaar durende zoektocht samen met de behandelend specialist heeft in de periode 2004-2006 geleerd, dat cannabis het meest probate middel is om verkramping van mijn benen na afloop van mijn fotokuiers en ’s nachts in bed tegen te gaan. En als ik ’s nachts rustig kan slapen, kan Aafje het ook. Er zal dus een bezuinigingsslag gemaakt moeten worden om dat mogelijk te blijven maken…

170828-1628x

Met meer pijn, minder bewegingsvrijheid en hogere kosten sta ik voor mijn gevoel voor de opgave om mezelf opnieuw uit te vinden. ‘Afanja’ begint in zijn huidige vorm een te zware (financiële) last te vormen. Voordat ik eind 2005 begon te bloggen, had ik m.b.v. Microsoft Frontpage al een website op mijn eigen domein afanja.nl. Op dat domein heb ik later ook mijn eerste weblog gebouwd. De website raakte in de loop der tijd steeds verder buiten beeld, en ik kan er in feite ook niks meer mee, maar ik ben er wel steeds de foto’s voor mijn weblog blijven plaatsen. En dat zou m.i.v. volgend jaar wel eens net wat te duur kunnen worden …

170828-1629x

Tenzij ik een sponsor vind, zou het best eens kunnen dat ik in de loop van 2018 zowel mijn website als mijn weblog in zijn huidige vorm begin te onttakelen. De belangrijkste verhalen zal ik voor die tijd voor mezelf veiligstellen, intussen zullen de foto’s langzaam maar zeker verdwijnen van het web. En uiteindelijk zal het licht voor afanja op het wereldwijde web waarschijnlijk helemaal doven …

170828-1631x

Maar als het al zo ver komt, dan wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik – Jan K. – daarmee ook verdwenen zal zijn. Nee, hoor in tegendeel! Ik wil zeker blijven bloggen. Hoe en wat, weet ik nog niet, maar dat zien we t.z.t. wel.

Voor wie ik hier of elders vandaag of morgen niet meer tref: bedankt voor al jullie lieve, leuke, kritische, meelevende en humoristische reacties en ‘likes’ in het afgelopen jaar! Een rustige en veilige jaarwisseling gewenst en een soepel en voortvarend begin van 2018 …

170821-1942xx

Een heidelibel als model

Het was een graad of 16 warmer, maar niet minder zonnig dan vandaag, toen deze heidelibel begin augustus de pergola boven ons terras gebruikte als uitvalsbasis voor zijn foeragevluchten …

170801-1658x

Als een volleerd model liet hij zich rustig benaderen en fotograferen …

Deze libel was overigens niet het enige model op ons terras die dag, maar daarover meer in het volgende logje …

De vleugels van een libel

De pergola boven ons terras vormde ook de afgelopen zomer op zonnige dagen weer regelmatig de uitvalsbasis voor een heidelibel. Op één van die dagen heb ik er maar eens werk van gemaakt om die vanuit allerlei hoeken en standpunten te fotograferen. We beginnen met de vleugels …

170801-1655x

Wie wel eens de moeite heeft genomen om een tijdje te kijken naar een jagende libel, zal gezien hebben dat hij een voorbij vliegende prooi vrijwel nooit mist. Met zijn grote facetogen ziet hij een prooi al op afstand vliegen. Hij schat snelheid en koers van de prooi in en schiet dan als een speer omhoog. Dankzij zijn vier sterke, onafhankelijk van elkaar bewegende vleugels kan hij in de lucht razendsnel van koers veranderen en alle kanten op schieten om zijn prooi te vangen …

170801-1635x